De Theetante

Al enkele jaren maakt tante deel uit van een heuse boekenclub. Nu is dat minder griezelig dan het misschien lijkt. Immers, niets te statuten en huishoudelijk reglementen! Het betreft gewoon een kliek leeslustige dames die om de zes weken afspreken het zelfde boek door te nemen. Verwante zielen dus, die graag eens doorpraten over hetgeen ze allemaal gelezen hebben (toen de kinderen in bed lagen). Op de “clubavond” klitten we dan samen bij één van ons. Drinken er schuimwijn, knabbelen nootjes en bespreken het boek. En passant bieden we elkaar lees- en opvoedingstips en een luisterend oor! Om dan tenslotte te eindigen met een kop thee en de prangende vraag: wat wordt onze volgende uitdaging? Nooit een gemakkelijke keuze, steeds inzet van discussie, want er is ondertussen al een hele stapel literatuur de revue gepasseerd. Een kleine selectie: Gisterenavond was het weer zover! Dit keer was het Julian Barnes die ons samenbracht rond het boek “ Alsof het voorbij is ”. Sommigen vonden...

De boog kan niet altijd gespannen zijn. Maar af en toe een tandje bijsteken kan ook geen kwaad. Daarom dwingt tante zichzelf op tijd en stond tot “een project”! Geheel in lijn met 2012-Dickens jaar bestond de opgave deze lente uit het lezen van een boek van “den Charles”. Tante vroeg zich immers af of de grootmeester nog leesbaar is, heden ten dage. Of hij nog wel kan boeien én beroeren, 150 jaar na dato. Zo werd besloten tot het doornemen van David Copperfield a rato van één hoofdstuk per dag. De titelpagina zag er, voor een ouderwetse boekenworm althans, veelbelovend uit: En, was het leesbaar? Grotendeels wel! Dickens is immers een fantastische verteller die je letterlijk in geuren en kleuren meevoert naar het 19de-eeuwse Londen. Die personages schept waar je van gaat houden. Die bovendien een geweldig soort droge humor bezigt, zodat je regelmatig moet grinniken. En die tenslotte de kunst van de “cliffhanger” al volledig beheerst (niet verwonderlijk: hij verkocht het verhaa...

Eén van theetantes vriendinnen heeft al haar boeken op kleur gesorteerd. Dat staat prachtig! Heel rustgevend en harmonieus. Esthetisch verantwoord ook. Maar Theetante is getrouwd met een bibliothecaris... En dus is de collectie in thematische gehelen ingedeeld (Romans, naslagwerken, historisch werk, thrillers, ...). En binnen elk genre dan weer alfabetisch. Dat is wel zo gemakkelijk. Want tante heeft de neiging tijdens gesprekken absoluut boekentips te willen spuien. En dan met het boekwerk in kwestie aan te komen zetten. Nu vindt ze dat bijna blindelings. Maar, bijzonder oogstrelend ziet de boekenkast er zo natuurlijk niet uit. Daarom besteedt tante nogal wat energie aan het opvrolijken van de boekenplanken. Aan het rondstrooien van kleine grapjes tussen de statige boekenruggen. En dus fladderen er, zoals u ziet, vreemde vogels rond. En vinden er wilde achtervolgingen plaats: Elders scharrelt er zelfs kleinvee rond: Zo, nu weet u meteen welk (boekenvlees) u in de kuip hebt!...

Nu denkt u misschien: “Maar tante, ik daar heb ik helemaal geen tijd voor! Zulke dikke boeken doorlezen lukt nooit, voor ik het weet ben ik de draad alweer kwijt”. Héél begrijpelijk. En daarom een suggestie: leg eens een bundel kortverhalen op uw nachtkastje! Laat u voor het slapengaan even meeslepen in een andere wereld. Dat verzet de geest een beetje! Dat waait vanzelf werkmuizenissen uit het hoofd. En dat levert vast mooie dromen op! En als we dan toch bezig zijn met goede raad: kies voor Jhumpa Lahiri. Een dame met Bengaalse roots die warm kan vertellen over het leven van haar landgenoten in Engeland en Amerika. Denk aan rijkgekleurde sari’s, pittige curry’s, en Bollywood Cinema. Dat is zo’n beetje de exotische achtergrond. Op de voorgrond staan algemeen menselijke ervaringen. Relaties tussen ouders en kinderen. Studeren in een vreemd land. Hoop en verwachting. Telkens vol begrip en nooit zwaar op de hand. En altijd kort, zodat het verhaal rond is op hoogstens een halfu...

Zondag is het weer erfgoeddag : allen daarheen! Het thema dit jaar is “helden”. Wapengeletter alom, denkt u? Dappere brandweermannen te over? Voorbeeldige heiligen in overvloed? Wellicht. Maar mijn held is van een ander kaliber. Het is een heldin. En ze heet Anna. Annie. Annie M.G. Schmidt . Ik draag haar om meerdere redenen al jaren op handen. In de eerste plaats omdat ik zo moet lachen om haar frivole taalgrapjes. Daarnaast ook omdat ze zo’n fijnzinnige, zachte trapjes tegen het algemeen fatsoen geeft. En natuurlijk evenzeer om haar grote fantasie, die ze zo ongegeneerd de ruimte geeft. En tenslotte ook omwille van het feit dat ze als vrouw eigenzinnig haar eigen boontjes dopte, in een tijd waarin dat niet evident was. Dat laatste leerde ik uit de schitterende biografie van Annejet van der Zijl . Een heel boeiend geschreven levensverhaal, vol met fijne anecdotes en citaten. Staat garant voor uren leesplezier, knoop het in uw oren! Zodoende wordt de kroost met Annie opgevoed. D...

Enige tijd geleden moest de zoon een spreekbeurt geven. Gierende stress alom, dat snapt u. Het thema was echter snel gekozen: Dinosaurussen! Maar mama moest wel coachen bij de voorbereiding. Want zij heeft immers geschiedenis gestudeerd (Middeleeuwen en Dino's: blijkbaar één pot nat). Dus moeder dook vol ijver haar goed gestoffeerde boekenkast in en kwam met een didactisch volledig verantwoord werk aanzetten. De zoon keek haar zwijgend aan, zuchtte eens diep, rolde met zijn ogen en merkte fijntjes op: "Mama, ik kijk wel even op Google!". Ja, wie is er nu zo ouderwets om met een boek aan te komen zetten? Tante's wereld stortte ineen! Wat een hoogmoed! Een boek aan de kant schuiven? Heiligschennis!Maar ze staat niet alleen. Ook voor andere ouders is het knap lastig om uit te leggen wat een boek nu precies voor heeft op een computer. Kijk (en grinnik) maar even mee: En dan te bedenken dat het zelfs in de Middeleeuwen, bij de opkomst van het boek, nog behoorlijk ...

Tantes lievelingskleur is groen. Grasgroen. Van malse weiden. Van chique gazons bij Britse landhuizen. Of van keurige plantsoentjes midden in de stad. Groen dus. Tot vorig jaar was dat dan ook de dominante kleurschakering in tantes achtertuin. Grasgroen waar je ook keek. GROEN, van ....inderdaad gras, gras, gras. U snapt het al: enige contrastwerking was welkom. En zo trok tante vorige zomer met echtgenoot, schoonvader en de halve vriendenkring een knus tuinhuisje op, voorzien van gepast oubollige strogele verflaag. In de herfst volgde een tuinpad en een extra terrasje om uit de wind (en in de zon) uren thee te drinken. Theetante danste in het rond van vreugde! Ohlalala, nu alleen de plantjes nog! Wat tuinplanten betreft is tante geen groentje, maar ze heeft toch ook geen groene vingers. Ze prijst zich dan ook gelukkig met haar buurvrouw madame Stina (en dat trouwens niet alleen voor de tuintips, laat dat duidelijk zijn). Op een stemmige decembermiddag schaarden beide ladies ...

Het is zomer. Zo'n ochtend dat het héél vroeg licht wordt. De vogeltjes fluiten en de zon stroomt gulzig naar binnen. Ik lig in bed. Ik ben vier jaar. En ik ben klaarwakker. Maar ik ben niet alleen. Want naast me ligt mijn nichtje. Ook vier jaar. Ook klaarwakker. We kijken elkaar aan, en giechelen hihihi. Maar héél zachtjes hoor. Want in de kamer naast ons slapen mijn ouders. En we weten heel goed dat we hen niet wakker mogen maken. Nieuwsgierig kijken we rond in de kamer. Het is een ruim vertrek. Heel licht, met veel ramen. En met veel rommel. Door ons geproduceerd de voorbije dagen. Maar we zijn de puzzels en de knuffelberen beu. En op zoek naar een nieuwe uitdaging. Dan valt ons oog op de lavabo. Een "wastafel" om u tegen te zeggen. Zorgvuldig door mijn ouders uitgezocht. Het is een bruine, met een oranje handdoekje erover gedrapeerd. Ja, mensen, de seventies zijn nog volop aan de gang op dit moment. In onze nachtponnetjes glippen we uit bed. Trippelend...