Mijn held heet Anna

Zondag is het weer erfgoeddag: allen daarheen! Het thema dit jaar is “helden”. Wapengeletter alom, denkt u? Dappere brandweermannen te over? Voorbeeldige heiligen in overvloed? Wellicht. Maar mijn held is van een ander kaliber. Het is een heldin. En ze heet Anna. Annie. Annie M.G. Schmidt.

Ik draag haar om meerdere redenen al jaren op handen. In de eerste plaats omdat ik zo moet lachen om haar frivole taalgrapjes. Daarnaast ook omdat ze zo’n fijnzinnige, zachte trapjes tegen het algemeen fatsoen geeft. En natuurlijk evenzeer om haar grote fantasie, die ze zo ongegeneerd de ruimte geeft. En tenslotte ook omwille van het feit dat ze als vrouw eigenzinnig haar eigen boontjes dopte, in een tijd waarin dat niet evident was. Dat laatste leerde ik uit de schitterende biografie van Annejet van der Zijl. Een heel boeiend geschreven levensverhaal, vol met fijne anecdotes en citaten. Staat garant voor uren leesplezier, knoop het in uw oren!

Zodoende wordt de kroost met Annie opgevoed. Dat begon al vroeg: ze waren amper drie woorden Nederlands machtig of Jip en Janneke passeerden al de revue. (ongelofelijk trouwens wat die twee allemaal mogen van hun ouders!).

Daarna was het de beurt aan mijn favoriet Pluk van de Petteflet (alleen al omwille van mevrouw Helderder, overstresste huisvrouw met hevige poetsdrang). En nog even later kwamen Abeltje en Minoes onze avonduren opvrolijken. Dat waren telkens weer heerlijke voorleesuurtjes met vers gewassen kroost in pyjama. Moeilijk te zeggen wie nu precies het meest plezier had: zij of ik!

Momenteel zijn we de gedichtjes aan het herontdekken. En de liedjes van Ja Zuster Nee Zuster. Fijne ironie voor de mama, maar ook hilarisch voor de kleintjes. “Laat u maar mijnheer” is op dit moment de favoriet van de dochter. Daarom dus, speciaal voor haar, voor u en voor Annie: