Doorgaan naar hoofdcontent

Kort en krachtig


Nu denkt u misschien: “Maar tante, ik daar heb ik helemaal geen tijd voor! Zulke dikke boeken doorlezen lukt nooit, voor ik het weet ben ik de draad alweer kwijt”. Héél begrijpelijk. En daarom een suggestie: leg eens een bundel kortverhalen op uw nachtkastje!

Laat u voor het slapengaan even meeslepen in een andere wereld. Dat verzet de geest een beetje! Dat waait vanzelf werkmuizenissen uit het hoofd. En dat levert vast mooie dromen op!

En als we dan toch bezig zijn met goede raad: kies voor Jhumpa Lahiri. Een dame met Bengaalse roots die warm kan vertellen over het leven van haar landgenoten in Engeland en Amerika. Denk aan rijkgekleurde sari’s, pittige curry’s, en Bollywood Cinema.

Dat is zo’n beetje de exotische achtergrond. Op de voorgrond staan algemeen menselijke ervaringen. Relaties tussen ouders en kinderen. Studeren in een vreemd land. Hoop en verwachting. Telkens vol begrip en nooit zwaar op de hand. En altijd kort, zodat het verhaal rond is op hoogstens een halfuurtje.

Dat moet er toch van afkunnen? Voor het slapengaan? Of op de trein? Tantes tweede favoriete leesplek. Daar ziet ze trouwens steeds meer verwante zielen de krant opzij schuiven en een boek ter hand nemen. Of is dat omdat ze er nu op let?

Zo had ik op weg naar Brussel best wel eens Odette Toulemonde kunnen tegenkomen. Helemaal opgaand in een boek. Met een blos op de wangen en ongeduldig verder lezend. Net zoals ik heb gedaan in het boek met kortverhalen van Eric Emmanuel Schmitt waar ik haar het eerst ontmoette. Een hartverwarmende boekenworm, die Odette, kijkt u zelf maar:


Ik wens u net zoveel leespassie toe als Odette Toulemonde. (Al mag u van mij best met uw beide voeten op de grond blijven staan!)
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...
7 reacties
Meer lezen