Doorgaan naar hoofdcontent

Jeugdzonde met lavabo




Het is zomer. Zo'n ochtend dat het héél vroeg licht wordt. De vogeltjes fluiten en de zon stroomt gulzig naar binnen.

Ik lig in bed. Ik ben vier jaar. En ik ben klaarwakker.




Maar ik ben niet alleen. Want naast me ligt mijn nichtje. Ook vier jaar. Ook klaarwakker. We kijken elkaar aan, en giechelen hihihi. Maar héél zachtjes hoor. Want in de kamer naast ons slapen mijn ouders. En we weten heel goed dat we hen niet wakker mogen maken.

Nieuwsgierig kijken we rond in de kamer. Het is een ruim vertrek. Heel licht, met veel ramen. En met veel rommel. Door ons geproduceerd de voorbije dagen. Maar we zijn de puzzels en de knuffelberen beu. En op zoek naar een nieuwe uitdaging.

Dan valt ons oog op de lavabo. Een "wastafel" om u tegen te zeggen. Zorgvuldig door mijn ouders uitgezocht. Het is een bruine, met een oranje handdoekje erover gedrapeerd. Ja, mensen, de seventies zijn nog volop aan de gang op dit moment.

In onze nachtponnetjes glippen we uit bed. Trippelende kleine voetjes op het linoleum. En veel gesmoord gegiechel. Zo belanden we voor de lavabo.Eens kijken wat voor mogelijkheden dat biedt.

We merken dat we even groot zijn als dat meubelstuk. Mmm, interessant!

Voorzichtig leggen we onze handjes op de koude rand. Dat gaat prima. En dan - hupsakee - de voetjes van de vloer. Ola, dat is gek!
Maar nog beter dan gewoon bengelen is zwaaien! Zwieren! Schommelen! Omstebeurt! Om ter hardst! Van a één, twéé, drie!!!!

Gesmoord gegiechel en gegrinnik. Maar stil zijn hoor! Deugnietjes!

Plots .... een geweldig gekraak! Een gescheur! En een KRAK.

Angstig trippelen we achteruit. Ons hart bonst in onze keel. We kruipen op ons bed. Onder de dekens.
En tot onze ontzetting zien we hoe de lavabo met Titanic-allures, langzaam maar zeker, loskomt en naar beneden stort.

BOEM!!!!!!!!

En dan wordt het stil, muisstil....

Reacties

  1. Mme Stina6 april 2012 om 17:18

    Die stilte zal niet lang geduurd hebben, zeker?

    Ja, jeugdherinneringen, waar is de tijd van die gelukkige "onvooruitziendheid"? Ergens verdwenen toen de eigen theekopjes en wollen juffertjes de wereld op sprongen, zeker?

    En we onmiddellijk een extra stel ogen ontwikkelden (inderdaad, voor op onze rug).

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nienemie11 april 2012 om 18:30

    :-) en toen???

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...
7 reacties
Meer lezen