De Theetante

Als kind was ik super fan van de Notenkrakersuite. Ik kan nog steeds alle stukjes vrolijk nahummen (en houterig nahuppelen, maar dat gaan we niet demonstreren, hoor, nee bedankt).  Dat ik Tsjaikofski dus op handen draag, lijkt nogal wiedes. En toch had ik me nooit in 's mans leven verdiept. Ten onrechte, uiteraard. Maar je bent nooit te oud om bij te leren. En dus nam ik afgelopen week Kolja ter hand. Zin dat ik erin had, dat snapt u meteen. Japin is namelijk één van mijn favoriete schrijvers en het boek was al flink bejubeld door Bettina , die alles van de oude Russen weet. Dus dat zat wel snor dacht ik. Ik sleepte dekens en koppen thee aan, verzekerde mezelf van rust en stilte, en legde stiekem een brokje chocolade naast me. Dit moest mijn leesmoment worden! Tante, kom terzake: waar gààt het over? Kolja, de hoofdpersoon in dit boek, is doofstom geboren en wordt vanaf zijn achtste opgevoed door Modest Tsjaikofski. Deze broer van de componist is zelf schrijver en dol op wo...

Het is alweer enige tijd geleden dat de Sint in onze contreien rondschreed. Hij verblijdde jong en oud met milde gaven en lekkernijen. In mijn schoen kwam een boek terecht. Niet geheel onverwacht, uiteraard, maar dit boek stond niet op mijn verlanglijstje. Heiligen weten het echter altijd beter, en dus begreep ik dat er geen ontkomen aan was. Ik zette thee, nestelde me onder de kerstboom en las...een geweldig verhaal. Michelle Obama (of haar ghostwriter, dat is niet helemaal duidelijk) vertelt op meeslepende wijze over haar leven. Hoe ze opgroeide als achterkleinkind van slaven, enorm hard haar best deed op school, studeerde aan Princeton en op haar eerste werk een zeer leuke stagiair begeleidde: Barack Obama. De liefde is groot, dat voel je meteen, en ik kreeg even het gevoel dat ze hem wel heel erg bejubelde. Gelukkig heeft ze gaandeweg ook wel wat kritiek. Ook Barack ruimde zijn sokken niet op, maakt nog steeds overal gigantisch veel rommel en bleef vaak ellenlang plakken ...

Het is niet altijd liefde op het eerste gezicht. Er zijn van die boeken waarvan je meteen denkt: Néé. Is het de titel? de pastelkleurige afbeelding (mét kitschy sterretjes), de foto van de auteur op de achterkant? In elk geval: maandenlang liep ik om dit boek heen. Tot toch wel erg veel mensen in mijn omgeving laaiend enthousiast bleken. Deze kerstvakantie zette ik dus mijn vooroordelen opzij en gaf dit boek een kans. Hierbij tantes leesadvies met plus en minpunten. Minpunten Mijn vader zou alvast verontwaardigd uitgeroepen dat het een schande is dat zo'n dik boek zo weinig weegt. Dat is letterlijk zo  en in dit geval ook figuurlijk. Want laten we wel wezen: dit boek heeft weinig diepgang. Dat maakt het natuurlijk wel makkelijk om te lezen. Geen verhaallijnen die door elkaar verweven zijn, geen raadselachtige metaforen, geen losse eindjes. Als lezer heb je dus weinig werk, wat uiteraard ontspannend kan zijn. Een deel van de verhaallijn is ook geruststellend voorspelbaar (ja...