Doorgaan naar hoofdcontent

Lord M - Arthur Japin

En plots ben je koningin. Niet dat Victoria het niet had zien aankomen hoor (haar voorganger had ook netjes gewacht tot ze 18 jaar was),  maar toen was het  ineens zover, van het ene moment op het andere. Victoria doet dat prima, ze is flink en zet haar dominante moeder pardoes aan de deur (echte girlpower!). Maar ondanks haar kordaat optreden heeft ze ook veel vragen, zowel over het regeren als over de liefde.

Die vragen kan ze stellen aan Lord Melbourne, de eerste minister die een soort vaderfiguur voor haar zal zijn. En voor je nu denkt van "O, gaap, gaap: zestiger vertelt tiener over romantiek" wil ik je alvast meegeven dat de vork toch anders in de steel zit.

Want die Lord Melbourne heeft een uiterst boeiend liefdesverleden gehad (nee, ook niet wat je denkt, wacht even!) Zijn vrouw Caroline was immers een wel heel bijzonder exemplaar. Ze liep rond in mannenkleding toen dat strafbaar was, en zette de deftige Londonse salons maar al te graag op de kop. 

Als die toch al onstuimige Caroline Lord Byron ontmoet is het hek helemaal van de dam. Wij zouden nu hoofdschuddend zeggen: "ze ging er volledig over!" Stalking is er een peuleschil bij. Je zou voor minder scheiden, maar Lord M bleef haar verdedigen. Dat moet echt wel liefde zijn.

Ik vond dit een mooi boek. Fijn hoe de twee verhalen (dat van Victoria en van Caroline) verbonden worden. Er is ook nog een glansrol voor de eerste Belgische koning Leopold en je leert vanalles bij over hofetiquette (altijd handig, toch!)

Niet het beste boek van Japin, dat moet ik er wel bij vertellen. Ik vond het soms wat al te glad en vlot. Maar ondanks de ronkende spreuken over de liefde, toch echt wel een mooi en boeiend verhaal. Lees het dus maar, je zal er geen spijt van hebben!

Reacties

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...