Farao van de Vliet- Kader Abdolah
Merie, de dochter uit dit boek, kiest liefdevol voor die laatste optie. Haar vader Herman Raven was ooit een briljante archeoloog. De laatste jaren is hij echter verdwaald in zijn herinneringen. Het is alsof de vloek van een farao hem heeft getroffen: Nijlkodillen achtervolgen hem, Osiris lokt hem steeds meer het dodenrijk in, en Thot inspireert hem tot raadselachtige spreuken. Pijnlijk als je bedenkt hoe scherp zijn geest ooit was.
Merie gunt Herman zijn huis, zijn bibliotheek en zijn droomwereld. Ze regelt een inwonende verzorgster en haalt hem zonder moren op als hij voor de zoveelste keer verdwaalt langs de Vliet. Herman kan met zijn verhalen ook terecht bij zijn beste vriend Abdolkarim, die geduldig luistert, hem heerlijke thee serveert en hem ook weer thuisbrengt als dat nodig is.
Pijnlijk natuurlijk, zo'n briljante geest op de dool. En dus hartverwarmend hoe zijn omgeving daarmee omgaat. Maar geleidelijk aan komen er barstjes in deze idylle. Waarom blokkeert Herman zo halsstarrig de toegang tot zijn kelder? Zit er misschien kern van waarheid in Hermans droomwereld? Bewaart hij echt een mummie in zijn huis? Hoe komt hij daar dan aan? En wat wil hij daar dan mee?
Dit vraagstuk brengt alle personages in dit mooie boek in beweging. De bezorgde dochter, de behulpzame vriend, de gealarmeerde Egyptische ambassadeur en ook een museumdirecteur die de rijen bezoekers al voor zich ziet. Maar, wat wil Herman zelf? Kunnen we daar nog achter komen? En als we die wens kennen, kunnen we die dan respecteren?
Dit boek deed me nadenken over hoeveel vrijheid we kwetsbare mensen geven. Over de kracht van vriendschap, van aandacht en hoe heilzaam een kopje heerlijke thee kan zijn. Een aanrader!


Reacties
Een reactie posten