Doorgaan naar hoofdcontent

Monster en bliksem


De theetante houdt wel van een verzetje! En dus zei ze geen nee toen ze dit weekend de gelegenheid kreeg nog eens op stap te gaan. Een hele avond! In de stad! Mooi jurkje aan, lipjes gestift, hakjes uit de kast, theekopjes onder veilige hoede: daar gaan we.

O, ze had er al zin in! Een hele avond dromerig op het plein staren naar de gevels, passanten en sterrenhemel. Genieten van het zachte geroezemoes. Urenlang filosoferen bij een glaasje wijn, en daarna slenteren door de kleine straatjes. Kortom: even weer net als voor de theekopjes er waren, toen de dagen nog gewoon 24 uren hadden.

Maar, beste lezer. Het leven is hard! De idyllische droom van de theetante sloeg immers wel erg bruusk aan diggelen. Want, wat bleek tot haar ontzetting? Het o zo romantische pleintje was in bezit genomen door een lawaaierig monster. Het gedrocht in kwestie spuwde luide boekaboenk muziek en katapulteerde gillende inzittenden hoog in de lucht! Genoeg om de theetante (die weliswaar veilig op de grond bleef) misselijk te maken. Zelfs het vooruitzicht op een oliebol hield haar niet op de been. Een dikke traan dreigde, net als een flinke dosis zelfmedelijden, maar ze hield zich sterk.

Tja, de kermis: het is niet helemaal haar “cup of tea”. Hoewel ze toch erg blij kan worden van kitscherige paardenmolens en over-the-top spookhuizen met echt niet enge engerts. Van suikerspinnen, vrolijke lichtjes en eendjes vissen met hysterische kleutertjes. Maar het betere zwaai-, trek- en zwierwerk, nee, daar past ze voor. (gewoon pure bangigheid hoor, maar we verpakken het nu even als een rationele keuze!)

Daar zat de theetante dus, met haar glaasje wijn, te midden van wel erg luide muziek, krampachtig vrolijk te doen. En toen, plots, was er iets dat het beest kon temmen. Het begon te rommelen, te donderen en te bliksemen.  Theetante dacht aanvankelijk sipper dan ooit: "Nee ook dat nog".
Maar, tot haar verrassing bond het monster in! Het bewoog niet meer en doofde zelfs de schreeuwerige lichtjes. En de theetante –kletsnat en rillend in haar veel te dunne zomerjurkje – probeerde met moeite glimlach te onderdrukken. Zij sprak nog schijnheilig en vol geveinsd mededogen “ Ach, jammer hè?”, maar keerde daarna huppelend huiswaarts!
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...
13 reacties
Meer lezen