donderdag 29 december 2011

Vreemde diersoort

Theetante spreekt een aardig woordje dinosaurus. Dit is louter het gevolg van externe factoren. Zijnde de zoon met een passie voor prehistorische gedrochten. Zo komt het dus dat tante feilloos een parasuarolophus van een iguanodon kan onderscheiden en ook aardig kan meepraten over spinosaurussen en andere lieverds.

Met het aanbreken van de kerstvakantie was een uitstap naar het Dinomuseum eens te meer onvermijdelijk. Deze keer ging een vriendje mee en ook nog een moeder, een oma, een broertje en een buggy. En dat alles in opperbeste stemming op de trein, van de trein af, trap op, trap af. U merkt het: voor een glimlach van een dinoliefhebber doen we alles. Of toch veel.

Tante dacht ondertussen dat ze het museum nu echt wel kende, maar leerde toch weer heel wat bij. Bijvoorbeeld aangaande fossielensoorten en de juiste loophouding van prehistorische kolossen. Komt vast nog eens van pas.

Maar tante zal het maar bekennen: ze kijkt ook graag naar de andere museumbezoekers. En die waren er vandaag massaal. Tante analyseerde stiekem wat ze deden, hoe ze draalden en waar ze precies aandacht voor hadden.

Ze waren, hoe zou ik het noemen, erg gefascineerd. Dat kwam deels door de indrukwekkende relicten uit een woest verleden. Maar wat hen pas werkelijk intrigeerde bleken de gedragingen te zijn van hun eigen enthousiaste kroost. Menig cameraatje zoemde terwijl parmantig rondstappende paleontoloogjes-in-spé neuzen platdrukten tegen vitrines, op allerhande knopjes drukten en in zandbakken graaiden.

Alle begrip hoor, voor zoveel vertedering. Maar tante vraagt zich soms wel eens af of we van onze kinderen geen vreemde diersoort aan het maken zijn. Zo Is er al sprake van apart “kindervoedsel” en speciale "kinderdrankjes”. Tante dacht nochtans dat kinderen vooral volwassenen in wording waren,die hetzelfde eten en drinken als iedereen dom, dom, dom.

Ja ja: dino’s en kinderen: ze hebben veel gemeen. Beiden verbazend, grillig en fotogeniek! Kortom: ideaal kerstvakantievullend!

vrijdag 23 december 2011

Pak en zak

Theetante houdt het kort vandaag. Wegens een shoppingmaraton achter de rug. En een kookextravanganza voor de boeg. Maar voor ze zich jingle- bell- gewijs in het feestgedruis stort, nog een kleine overpeinzing voor onder de kerstboom
Want bij al het lekkers en moois dat tante tijdens haar strooptocht bemachtigde, ontving ze weer menige praktische draagtas. Regenbestendig uiteraard, en dat is tegenwoordig érg nodig!

Nu is tante in feite en a priori tegen overtollig plastic in de openbare ruimte. Derhalve sleept ze dikwijls eigenhandig verpakkingsmateriaal mee, al dan niet in rugzakvorm. En mens kan immers echt te veel plastic zakjes hebben. En, laten we eerlijk wezen, er zijn ook van die zakken waar je liever niet mee gezien wil worden. Wegens wel erg schreeuwerig, imagoafbrekend of juist te opschepperig. Die tijdelijke tasjes laat tante dus passeren.

Maar er bestaan ook winkels die onweerstaanbare pakken en zakken leveren. Prachtig vormgegeven, fijn van formaat, stevig van opzet en liefst ook nog eens van stof. Je zou bijna alléén iets kopen om zo’n draagtas te bemachtigen. En die bewaar je dan eeuwig en sleep je overal mee naar toe, ook als dat niet eens nodig is.

Kijk, dat zijn dus de slimme winkels! Want ondertussen hebben wij helemaal niet in de gaten dat we in feite wandelende uithangborden zijn. Een iets elegantere versie dan de sandwichman (maar die wordt er dan ook voor betaald). De investering rendeert zodoende meermaals, want iedere keer dat we de tas weer van een nieuwe inhoud voorzien, bingo! Jaha, zo’n zichtbaarheid in het straatbeeld: dat kan tellen!

Dus, lieve kleine zelfstandigen: zorgt u in 2012 voor meer van die mooie herbruikbare tasjes? Daar worden we namelijk zoooo blij van!

(een ander blijmakend gebeuren in de periode zijn de kerstzegels, deze week door de Flow weer even onder de aandacht gebracht. Grafisch design in miniformaat, daar neemt tante haar hoed voor af. Waar zijn de tijden dat ze nog postzegels verzamelde… )

zondag 18 december 2011

verrassing!!!

Ergens in de theetante, en niet eens zo erg diep, schuilt een controlefreak. Iemand die elk weekend een kookschema voor een week opstelt (en die soms erge zin heeft om dat ook voor kledij te doen). Iemand die weken voor ze op reis vertrekt al lijsten maakt wat er mee moet. Erg hè?

U snapt het al: theetante meldt zich niet aan voor verrassingsreizen en laat ook verrassingskadopakketten aan zich voorbij gaan. En een surprise-party? Eerlijk gezegd, liever niet!


De laatste jaren is tante er echter achter gekomen dat zoveel voorspelbaarheid misschien wel héél praktisch is, maar uiteindelijk ook héél saai! Want, als je alles al weet, en kent, en hebt gepland, dan draai je uiteindelijk op een automatische piloot. En laat dat nu juist niet de meest inspirerende persoon op aarde zijn…

Derhalve probeert tante ook open te staan voor het onverwachtse. Met twee kleine theekopjes en even zoveel jonge katjes in huis is dat sowieso een aan te bevelen levenshouding. Dit hangt samen met haar overtuiging dat je de beste ideeën vindt, als je ze niet zoekt. En dat ze het meest geniet van een dag als vandaag, waarop ze niets had gepland en allerlei leuke dingen heeft gedaan.

Het is vanuit die context dat tante altijd blij opkijkt als er ergens in de stad iets pop-ups gebeurt. Plop! Eventjes een heel fijn internetwinkeltje met een vaste stek. Plop! Eventjes een café op een heel fijne locatie. En tegenwoordig zelf Plop! Een museum voor één dag! Deze pop-up toestanden geven even een knipoogje bij het dagelijks leven en zorgen daardoor voor heel wat inspiratie! Juist omdat ze je uitdagen om eens wat verder te kijken dan je normaal doet. En bovendien krijgen leegstaande panden zo weer een prettige look, en dat kan de stad alleen maar ten goede komen.

Misschien plopt theetante zelf ooit nog wel eens onverwacht uit de hoek. Een Pop-up tea-party lijkt haar in elk geval een goed idee! Ze kan alvast in London, Rotterdam en Dublin inspiratie opdoen! Wie doet er mee?

woensdag 14 december 2011

parallel universum

In deze donkere, natte dagen vol kou en somber nieuws zou tante graag éven in een parallelle wereld duiken. Liefst eentje met kabouters en elfjes, of met rijstpap en gouden lepeltjes. Een wereld bovendien waarin zij een betere versie van zichzelf kan neerzetten: Teawoman! Superlenig, snel, ongelofelijk moedig én piekerloos redt zij de wereld van somberte en ochtendhumeur!

O, wat moet dat heerlijk zijn zomaar even door een magisch poortje te stappen, en hup als upgrade van jezelf het wonderland in. Tante droomt ervan net zoals Eric van het klein insectenboek, Harry Potter of de kinderen van Narnia onverwachts een parallel universum te ontdekken!

Maar, helaas, ondergetekende beschikt niet over kasten met betoverde deuren, of schilderijen waar je zo maar even in kan klimmen. Ook toverdrankjes heeft ze niet tot haar beschikking (thee heeft veel gaven, maar geen magische!). Theetante moet het dus met minder extravagante escapades stellen. En daarom ontsnapt ze wel eens met een goed boek, een spannende serie of een pietepeuterig prutswerk op de naaimachine. Het is dan misschien niet feëriek of avontuurlijk, en ook Teawoman-competenties komen er niet aan te pas. Maar, het is wel heel erg zelfverwennend en ontspannend en dat mag ook eens een keertje!

Maar tegenwoordig kan zij haar escapisme volledig botvieren in de stad! Met kerstversiering, Gluhweingeur, ho-ho-ho kerstmannen en stemmige koortjes worden de anders zo gewone straten getransformeerd tot een upgrade van zichzelf. De stoepen glimmen … en de mensen ook! Een soort parallel wonderlandje dus, en je hoeft er alleen maar je voordeur voor open te trekken.

Natuurlijk, echte Cultuurminnaars (met grote C) halen minachtend hun neus op voor dergelijk “gezwijmel”. Zij vinden al die nepsneeuw, die plastic kerstbomen en die jingle bells zo nep, zo kitcherig en zo’n zelfbedrog. Tja, daar zit wel iets in, maar tante kan daar niet zo van wakker liggen! Eens per jaar een laagje glitter over de stad, dat moet toch kunnen? Gewoon één maandje “superstad” is toch niet zo overdreven?

U snapt het al: theetante loopt tegenwoordig dromerig rond in de stad (en negeert andere parallelle universa als de beurs en de waarde van de euro). Ze vraagt zich ondertussen wel af: wat is uw favoriete ontsnappingsroute?

zondag 11 december 2011

Ambigu


Toen tante nog op de universiteit zat, leerde ze veel moeilijke woorden (dat moet ook, want zo blijf je later intelligent overkomen). Eén van die woorden was “ambigu”, net als “bizar” een multi-inzetbare kreet. Volgens een studiegenoot was dit trouwens ook het ideale antwoord bij examenvragen waar je niet meteen weg mee weet: ambigu houdt alle mogelijkheden nog open.

Dat zo’n “vlees noch vis” idee alleen maar voordelen biedt, hebben hippe stedelingen ook ontdekt. Om de haverklap creëren ze weer een ruimte waar van je denkt: wat is het nou? Is het een café of een boekhandel? Een kledingwinkel of een discotheek? Een kap- of een theesalon? Kortom, gooi bestaande concepten in de blender en mixen maar

Nu is tante zelf een fervente bezoeker van boekhandel/theedrink gelegenheden als deze en deze. Wegens net iets meer tijd om te mijmeren bij recente boekwerken én een huiselijk herkenbare boekenkastcontext (om het niet te hebben over de heerlijke madeleines die je er in de thee kunt doppen!). Maar er zijn meer interessante mixen te bedenken. Zo heb je tegenwoordig de bar d’office: een mengeling tussen een werkplaats en een gezellige bar: ideaal om andere creatievelingen te ontmoeten en elkaar te inspireren. Of wat dacht u van de Amsterdamse combinatie van wasserette-koffiebar-webcafé en workshopruimte. Tante zou er zo voor tekenen om iets dergelijks in haar studentenstad te openen. (iemand een centje over om te investeren?)

Ambigue plaatsen dus: ideaal voor multitaskers die niet kunnen kiezen (en zijn we dat niet allemaal een beetje?). En dus dacht tante: wat kunnen we nog meer mixen? Een kapsalon annex boekhandel leek haar ideaal, want ze moet altijd te lang wachten tot het haar beurt is, en roddels boeien haar niet zo. Ook de combinatie bibliotheek-concertruimte-snoepwinkel lijkt haar wel wat (kwestie van “hobbies” te mengen). Ook lijkt het haar super om een combinatie te maken tussen een bushalte en een kookinspiratiezone (ideaal: boodschappenlijstjes bedenken terwijl je op de bus wacht!). Zolang het maar verrassend is en open staat voor iedereen (geen exclusieve chique tenten a.u.b.) staat theetante te popelen om eens langs te komen

En, heeft u nog bizarre ideeën voor gaten in de ambigue markt?

woensdag 7 december 2011

Er was eens… verhalen vertellen in de stad!

Nu het al vroeg donker wordt, is het weer tijd voor een goed verhaal. Vaak betekent dat voor de theetante dat ze een boek ter hand neemt en vervolgens alles en iedereen vergeet (echt heel negatief voor haar sociale leven, een goed boek)!

Zo is het voor de zoon binnenkort weer tijd voor de jaarlijkse Harry Potter sessie - deel drie. En de afspraak luidt: eerst het boek, dan de film!
Hoe heerlijk het is om zelf echt naar een verhaal te luisteren, dat was theetante een beetje vergeten. Totdat ze op een avond in Alden Biesen een professionele “storyteller” aan het werk zag. Theetante viel van de ene verbazing in de andere: hoe veel een mens kan oproepen met alleen tekst en een expressief gezicht!

Back to basics? Want, ja zo is het toch allemaal ooit begonnen: een verhaal van stoel tot stoel zonder medium ertussen (en met een knetterend vuur erbij?) Is dat in deze over-virtuele tijden met alle special effects en visueel vuurwerk juist weer verfrissend? Er zijn heel interessante blogs die u er alles over kunnen vertellen, zoals deze.

Maar, in dit blogje gaat het natuurlijk om verhalen in de stad! Want, ja, wij vertellen uiteindelijk allemaal dagelijks verhalen aan elkaar: over onze lotgevallen, uitschuivers en heldendaden. Al dan niet met veel gebaren en een tikje overdrijving, en soms ook expliciet gericht op een breed publiek van meeluisteraars. Wie zijn oor te luisteren legt op trein en bus komt inderdaad heel wat interessants te weten (en ook heel wat oninteressants, maar dat even terzijde). In New York wordt dit alvast bloggewijs bijghouden

En we hebben het niet altijd in de gaten, maar al luisterend leer je heel wat bij. Over welk TV programma je echt niet mag missen (of juist wel), over hoe zen te blijven in de omgeving van krijsende peuters of aangaande de ideale manier om te reageren op een kado dat je niet mooi vindt.

Voorwaarde is alleen wel, beste lezer, dat u ook luistert, en daar zijn heel veel mensen nu net niet zo goed in. U kent dat wel van die lieden die meteen beginnen van “ja, ik heb dat ook meegemaakt, ik…” of die zogenaamd een duidelijke link zien met een ander verhaal, maar ondertussen gewoon moedwillig overschakelen op een ander onderwerp, ZUCHT!

Nu hoor ik u denken, ja, dat is allemaal weer hééél soft hoor van die theetante! Die verbindende kracht van verhalen, ik krijg al pasteltintvisioenen! Maar, mijn beste, verhalen in de stad zijn big business. Hoe verklaart u anders dat Coca-Cola doelbewust probeert “in te breken” in de verhalen die u en ik vertellen? Verhalen die je hoorde van iemand uit je naaste omgeving hebben immers veel meer geloofwaardigheid dan een dure reclame campagne.

Kortom beste lezer: maak deze winter eens tijd voor een goed verhaal. En luister vooral goed naar wat u allemaal hoort onderweg! Laat u me even weten wat u allemaal heeft bijgeleerd?

vrijdag 2 december 2011

Third Space: oftewel wat is uw tweede thuis?

Bij wijze van extra comfort, eerst even een bordschema (dan kunt u meteen beslissen of u verder leest of niet!)


En nu beginnen we dan echt met dit blogje (fijn dat u er nog bij bent!):

Ondergetekende doet haar naam eer aan en drinkt werkelijk altijd en overal thee! Thuis met een kat op de bank of met vrienden rond tafel. Op haar werk achter de laptop en tijdens vergaderingen en studiedagen. Maar het allerfijnste is toch wel om deze godendrank te nuttigen in een comfortabele stoel in een theehuis, café of bistrootje, heerlijk keuvelend met bekenden en onbekenden. Ja, dat Central Perk gevoel uit Friends, u kent het wel!

Dit soort plaatsen betittelde socioloog Ray Oldenburg als “third spaces”. Even uitleggen: uw eerste vertrekpunt is de eigen woonstede. Daarnaast brengt u veel tijd door in uw “tweede ruimte” namelijk uw werk. Saaie lieden pendelen louter tussen die twee heen en weer, maar de meer vrolijke zielen onder ons houden er een derde ruimte op na: een stamcafé waar ze zich thuis voelen, een boekenwinkel waar ze graag snuisteren en ook koffie kunnen drinken, de bistro waar ze altijd met de collega’s gaan lunchen of misschien wel een bibliotheek waar ze tijdschriften kunnen lezen en anderen kunnen ontmoeten.

Het komt er dus op neer dat zo’n derde ruimte een tweede thuis is! Een plaats waar de drempel laag is en waar je in je eentje kunt binnenstappen met de zekerheid dat je er bekenden of gelijkgestemden zal treffen. Basisactiviteit aldaar is: heerlijk bijpraten. Het decor is gezellig, een beetje low profile en wat stof of rommel maakte het alleen maar plezieriger. Hier kan je jezelf zijn, je moet er niets! Belangrijke voorwaarden lijken te zijn: comfortabele zetels en heerlijke drankjes.

Zoals dat gaat met theorieën: die leiden op den duur een eigen leven. De slimme marketingjongens van Starbucks bijvoorbeeld zetten de ideeën van Oldenburg al om in de praktijk (en inderdaad, ik mag er graag vertoeven). Logisch dus dat ook culturele instellingen zoals musea nadenken of ze zo’n third space kunnen worden.

Na enige introspectie beseft theetante plots dat haar kot vroeger zo’n third space was waar heel de vriendenkring op de bonnefooi kwam binnenspringen. Helaas zij de tijden veranderd door werk- en kindgerelateerde evoluties. Maar, haar deur blijft openstaan. Dus, heeft u trek in een kop thee en een gesprekje? Waai dan gerust even binnen!

En in de tussentijd wil ik graag van u weten: wat is uw tweede thuis?

dinsdag 29 november 2011

Aan de haak!

Sinds het grote wildbrei gebeuren is theetante helemaal hooked aan haken. Waar ze deze ietwat tuttige activiteit aanvankelijk enkel in haar eigen woonstede tentoonspreidde (en zodoende haar imago nog intact kon houden) heeft ze de laatste weken haar actieterrein verplaatst naar de openbare ruimte, in casu het openbaar vervoer (en meer specifiek de treinstellen van de NMBS). O, mensen waar gaat dat heen? (doorgaans naar Brussel)

Maar, terwijl tante menig draadje vastmaakt, maakt ze blijkbaar meteen ook iets los bij haar medepassagiers. Want als ze dacht dat ze met deze actie sneller klaar zou zijn met muts of sjaal: vergeet het. Ze wordt immers steevast aangesproken door weemoedige dames én heren! En dit ook nog eens over culturele- en taalgrenzen heen: astublieft!

Ja, beste lezers, het koninkrijk België lijkt wel te barsten van de onderdrukte creativiteit. Vele luiden verklaren immers dat ze zelf maar al te gaarne haaknaald of breipen ter hand zouden willen nemen, maar dat hen daartoe helaas de tijd ontbreekt.( Die tijd maken ze wel voor hun smartphone of blackberry, maar dit terzijde.)

En tante luistert therapeutisch toe, sust en knikt (en probeert te tellen, maar dat is vergeefse moeite). Dan probeert ze maar een lichtend voorbeeld te zijn van…eh… mindfulness ….

Maar, af en toe stelt ze vast dat ze niet alleen is! Dan glimlacht er iemand geheimzinnig, knipoogt zelfs, om even later vol passie een gelijkaardig werkstuk boven te halen op de trein. Meteen stof (of moet ik zeggen wol) voor een goed gesprek! (tante kent de meeste termen nu ook al in het Frans!!!) Ja, het gilde der treincrafsters neemt hand over hand toe!

Dus, ziet u binnenkort een kleurrijk geval op de trein, hopeloos verstrikt in wol en/of een gesprek… dan is de kans groot dat u met theetante te maken heeft! Doet u haar dan even de groeten?

woensdag 23 november 2011

Gedeelde smart, gedeelde vreugd?



"Hoera", jubelde de theetante, "de trein heeft weer vertraging!" Net nu het lekker druk is en gezellig donker (en de theekopjes vast reuze honger hebben), i-de-aal! En terwijl de vertraging opliep en de irritatie van de medemens evenzeer, zag tante het licht.

Nu ja, het licht, er borrelde gewoon een klein ideetje boven: niets zo goed voor het groepsgevoel als een gezamenlijke vijand. De Romeinen wisten dat zelfs al (verdeel en heers, weet u nog?). En inderdaad, al snel was tante in gesprek verwikkeld over hoe het toch allemaal kwam en wat het toch allemaal teweeg bracht, ja, ja.

Gedeelde smart, filosofeerde tante ondertussen verder, geeft blijkbaar stof tot conversatie. Is het een trein, is het een fuifzaal of betreft het een dramatisch krijsende baby, of wel erg hard blaffend keffertje: we kijken elkaar betekenisvol aan en voelen meteen verwantschap

Maar, peinsde tante ook, een gedeelde vreugde doet dat veel minder. Zo leidde in haar nabije omgeving de aanleg van een gezamenlijk speeltuintje eerst wel tot samenhang (want het werd keer op keer uitgesteld), maar toen het er eenmaal was, gingen we ieder ons weegs en over tot de dingen van de dag. Gek hoor?

Kortom; we zeuren tegen elkaar over de regen, maar delen onze vreugde over een vrolijk zonnetje niet. Misschien de volgende keer toch gewoon een keertje doen! (of blij zijn als er vertragingen zijn, want dan spreek je nog eens iemand!)

zondag 20 november 2011

Praatjesmakers

Theetante zelf heeft er niet zo’n last van, maar voor sommigen onder ons is het bijzonder moeilijk om een gesprek met een ander aan te knopen. Gisteren nog deed een dame in de supermarkt echt alle mogelijke moeite om de theetante niet te hoeven aankijken. En zoooo monsterlijk is tante nu ook weer niet. Maar zelfs na een botsing (toeval, écht) bleef de dame in kwestie halsstarrig wegkijken en uiteraard niets zeggen. [Zucht en ogengedraai van tante.]

Maar, vroeg tante zich af, wanneer spreken mensen dan wél met elkaar? Eén mogelijk antwoord vond ze in de theorie van de “sociale objecten”: wetenschapstaal die ze met uw goedvinden snel omdoopt tot “praatjesmakers”.

Wat is het idee? Mensen praten niet zomaar met elkaar, er moet altijd een aanleiding zijn, iets dat hen het gepaste excuus verschaft om het woord te nemen. Het beste, ja allerbeste voorbeeld daarvan is een hond. Ga met zo’n viervoeter op stap en je ontmoet meteen veel meer mensen (uit ervaring weet tante dat een klein kind hetzelfde effect heeft).

Praatjesmakers kom je onverwacht tegen en sporen je aan tot actie. Je kunt er moeilijk aan voorbij. En dat geldt ook voor de anderen! En kijk, daar borrelt een babbel op!

Een mooi voorbeeld van een “praatjesmaker” is een onverwacht kunstwerk op je route. Dat zoiets heel wat teweeg kan brengen laat een filmpje van fotografe Evy Raes zien. Zij plaatste levensgrote interieurfoto’s in het Centraal Station van Antwerpen. En dat inspireerde blijkbaar velen tot een praatje. Misschien moet u het korte filmpje ook even zonder geluid bekijken, dan zie je nog beter wat zo’n foto op een onverwachte plek met mensen doet (en wat zij er op hun beurt mee doen). En let vooral op de kinderen: zij hebben zo hun eigen, heel actieve wijze van kijken!

En, wat spoort u zoal aan tot een onverwachte babbel?

donderdag 17 november 2011

En er was licht! Of, nee, toch niet…

Theetante bekende het al eerder: zij heeft grote sympathie voor de Middeleeuwen. Nu hoort ze u al denken: “O, ja, de duistere Middeleeuwen dus”. En hoewel tante met hart en ziel strijdt voor de herwaardering van dit wonderbaarlijke tijdvak, moet ze u op één vlak gelijk geven. Na zonsondergang was het inderdaad behoorlijk donker destijds. Een kaarsje, een occasioneel fakkeltje en een dapper schijnend maantje konden daar helaas niet veel aan verhelpen. Lekker thuisblijven na de schemering, was de boodschap. En vroeg naar bed waarschijnlijk ook.

Gelukkig zijn de tijden wat dat betreft veranderd! Een golf van licht en warmte overspoelde de aarde tot in het kleinste appartementje. En sinds de opkomst van de spaarlamp en het ledlicht kan eenieder zonder schuldgevoel de duisternis verdrijven. En mensen, dat biedt toch zoveel mogelijkheden voor de wereldvrede!

Ter illustratie: als tante na een dag hard labeur naar huis fietst, kan ze rekenen op het zachte, warme licht dat uit vele huishoudens geruststellend naar buiten stroomt. Terwijl ze de laatste meters aflegt naar de nog donkere woonstede, ziet ze hier een buurvrouw in de kookpot roeren en daar al een gezin aan tafel gaan. Helemaal verzoend met de wereld, het leven en de seizoenen, steekt tante dan bij thuiskomst een kaarsje aan, ter verblijding van passanten en huisgenoten. En zo sluit ze de dag op harmonieuze wijze af (met een glimlach om de lippen…)

Ja, lezer, zo zou het kunnen gaan. Maar, helaas is de werkelijkheid bijzonder wreed. Want, lieve Vlamingen, waarom denderen jullie bij het minste streepje duisternis toch de rolluiken al naar beneden? Waarom die verbetenheid waarmee jullie de buitenwereld afsluiten en alle gezelligheid binnenhouden? Wat is er mis met een streepje licht een glimpje huiselijkheid op straat?

Bij gebrek aan beter toert tante treurig door donkere straten, enkel bijgestaan door een paar welwillende lantaarns. Helemaal eenzaam en alleen. Niets harmonieus geneurie, niets peis en vree, maar bittere ontgoocheling. En dikke traan biggelt langs haar wang…

Ja, beste lezer, die duisternis van berolluikte straten, DAT zijn voor tante nu eens middeleeuwse toestanden!

[Compromisvoorstel: kunt de rolluiken pas afrollen na 18.00? Dat kan tantes gemoedstoestand aanzienlijk ten goede komen. Dank u!]

zondag 13 november 2011

Gegroet, beste lezer!


Lionel Richie wist het al: een goedgeplaatst “Hello” kan wonderen doen. Theetante voegt dagelijks de daad bij het woord en wenst eenieder die haar levenspad kruist een welgemeende goededag (nvdr: het gaat hier wel degelijk om een begroeting, en niet om een middeleeuws slingerwapen met pijnlijke consequenties)

De eerlijkheid gebiedt ons echter even aan te stippen dat zij deze voorkomendheid vroeger niet bezat. Sterker nog: bij het ontwaren van een vage bekende op het trottoir durfde theetante al eens over te steken om toch maar geen begroeting te moeten uiten. Want, zo luidde de redenering, het is wel erg gênant als je iemand uitbundig een goedemiddag wenst en de persoon in kwestie geeft er blijk van geen idéé te hebben wie je bent! (nvdr: een beetje armetierig excuus voor wat anderen gemakkelijk als arrogantie kunnen beschouwen)

Maar tegenwoordig is de theetante één en al beminnelijkheid op de stoep! Zeker sinds ze de theorie van de “lichte gemeenschapsvorming” onder de knie heeft. Die stelt immers dat je een band kunt voelen met éénieder die een gedeelde interesse heeft. En zo begroet ze jubelend de andere leden van het gilde der fietstochtenmakers, schoolmoeders en pendelaars. (nvdr: theetante is echter niet zo’n malloot dat ze elke voorbijganger begroet – veel te vermoeiend – maar de drempel om iemand een prettige dag te wensen ligt wel aanzienlijk lager dan voorheen)

En dit heeft haar al heel veel vriendelijks opgeleverd! Gezichten klaren werkelijk op als je hen met vriendelijkheid bejegent. De algehele sfeer in bus of trein wordt er aanzienlijk vrolijker en ontspannender op. En daar wordt een mens alleen maar gelukkiger van! Dus bij deze: gegroet, beste lezer!


[nvdr: het verschijnen van een pentekening van de zoon des huizes ter gelegenheid van de vorige blog, heeft in theetantes nabije omgeving tot aanzienlijke spanningen geleid. Derhalve was zij genoodzaakt ook dit bericht te verfraaien met een theekopjes-illustratie. Penhouder dezen male was mevrouw de dochter. Net als haar moeder opteerde zij voor een nautische inspiratie. De redactie hoopt dat hiermede de wrevel voorgoed kan worden beëindigd!]

woensdag 9 november 2011

Tijdloos


Theedrinken is tijdloos, dat weten we al làng. Maar sinds kort geldt dat ook voor de theetante. Zij huppelt immers vrolijk zonder horloge rond. Niet dat zoiets een bewuste keuze was, rationeel overdacht, ernstig gewogen en zo. Maar als op één dag zowel het horlogebandje scheurt als het batterijtje de geest geeft dan is het duidelijk: het universum wil dat de tante horlogeloos rondzwalpt. So be it.

Na enkele weken (twee dus) praktijkervaring komt theetante tot de constatering dat het beslist bevrijdend is om niet elk moment op de seconde te weten hoe laat het is. Sterker nog, zij maakte de volgende drie grensverleggende observaties:

1. Men kijkt te veel naar de tijd! Theetante bleek zo’n 80 keer per dag nodeloos haar horloge te checken. Nu dit niet meer kan wint ze dus tijd. Zo haalt ze een afspraak nu met minder moeite omdat ze niet steeds stopt om te kijken hoe laat het is, maar gewoon doorloopt, zo simpel kan het leven dus ook gewoon zijn.

2. Einstein had gelijk toen hij tijd en energie relateerde. Nu theetante meer tijd neemt (ze kan immers niet meer per minuut afpassen) is ze kwieker dan ooit! Daar waar ze anders op donkere herfstdagen weleens werd overvallen door marmotachtige neigingen (winterslaap, weet u wel), is ze nu klaarwakker en waakzaam! (en irritant dus voor al degenen die wél een marmot willen zijn)

3. Het is uiterst moeilijk om helemaal buiten de tijd te staan. Tijdens een dagelijks ritje naar – pakweg - het station wordt een mens immers te pas en te onpas geconfronteerd met het uur der waarheid. Vooral apothekers blijken bijzonder bij de tijd te zien, op de voet gevolgd door elektrozaken. Je blijft dus eigenlijk vanzelf op de hoogte van het verstrijken der tijd (en kan ondertussen gewoon doorfietsen)

Kortom: niets dan voordelen zo’n bestaan zonder horloge. Wat een rust, wat een ruimte! En als je toch écht, écht, écht wil weten hoe laat het is, heb je nog steeds de GSM. Tijdloos is immers niemand, zelfs de theetante niet!


[Tot slot, ere wie ere toekomt: het idee voor de bovenstaande illustratie ontsproot aan het (thee)kopje van de zoon. In ruil eiste hij de publicatie van deze “eureka”, astublieft]

zaterdag 5 november 2011

Draagbaar museum


En toen trok de theetante naar het land van de espresso! Wel even durven natuurlijk, want niet zonder risico voor een theeverslaafde. En, inderdaad, elke zo charmant mogelijk geformuleerde bestelling van “a cup of tea”, werd steevast begrepen als “si, un cappucino”. No, no, no dus en daarna veel onbegrip dat het écht een kommetje water met een theezakje betrof. Sommige Noorderlingen hebben toch een vreemde smaak! Zucht (en ogengedraai, wat theetante nuffig negeerde)

Nu was de stad bijzonder schoon en voor een middeleeuwenfan als theetante een ware ontdekking! Niet alleen waren de muren warm terracotta geplamuurd, ze waren ook vaak met fresco’s versierd. Achter elke hoek schuilde bovendien weer een andere esthetische, historische of culinaire verrassing. Wat een weelde, wat een rijkdom (en wat een geraas van vespa’s, en gekwetter in telefoontjes, maar dit terzijde).

En, natuurlijk waren er ook talrijke musea en daar is theetante altijd voor in. Als ze kon had ze er altijd eentje achter de hand om somberte te verdrijven, de batterijen op te laden en geïnspireerd te raken. Net als zakdoeken onontbeerlijk op emo-momenten! Maar, jammer genoeg laten musea zich niet zo makkelijk opvouwen, dacht theetante.

Ze begon echter in het lot te geloven, toen ze kort daarna in een museumwinkel het fantastische boek: “How to be an explorer of the world. A portable life museum” van Keri Smith ontdekte! Helemaal iets voor de theetante, want vol opdrachten om gewone hoekjes in de stad eens op een andere manier te bekijken.

Niet veel later bleek dit boek haar redding. Na een lange vlucht vol jubelende supportershymnen en vreemdsoortige etenswaren in plastiken bakjes (en géén thee), moest tante immers ellenlang wachten op haar bagage. Ze besloot de opdracht “luister eens zorgvuldig naar alles wat je hoort” toe te passen. Wat een openbaring! Wat hoorde ze plots veel! Het gezoem van de bagageband, de klikken van hakjes op de marmeren vloer, het gepiep van wieltjes, onrustig gesnuif van medereizigers en de meest vreemde beltonen. Misschien kwam het door een te lange thee-ontwenning (dat sluiten we niet uit) maar deze intense luistersessie had bijna iets magisch! Wat filteren we tijdens ons dagelijkse bestaan toch nodeloos veel weg!

Als je het zo bekijkt en beluistert, wordt zelfs de meest saaie uithoek even interessant als hedendaagse kunst! U snapt het al, theetante heeft (naast een immer aanwezige noodvoorraad theezakjes) nu ook een andere compagnon de voyage! Benieuwd wat ik door dit boek nog zal ontdekken!

maandag 24 oktober 2011

Ho Halloween!


Nu ze zich min of meer verzoend had met het idee herfst, was de theetante helemaal klaar voor knusheid en gemudlichkeit. O, ze begon al te kirren bij de gedachte aan knetterende haardvuren, warme pantoffels, knuffelkatten, oververse cake en natuurlijk liters hete thee!

Maar helaas, de idylle heeft niet lang mogen duren, want het aanbreken van dergelijke aanlokkelijke tijden werd de voorbije dagen weer danig verstoord. En dat niet door storm en onweder, maar door een plotse invasie van allerhande prullaria in de openbare ruimte. Waar men vroeger de blijde intrede van prins herfst op beschaafde wijze eerde met een toename aan flakkerende kaarsjes of een kunstig gevlochten bladerguirlande, wordt de entree van menig gezinswoning heden ten dage ontsierd door wanstaltige gedrochten. O, gruwel, inderdaad.

Nu kan de theetante best nog begrijpen dat een oranje pompoen enig esthetische extases kan opwekken (niet bij haarzelf, maar het kàn: dergelijke herfstvruchten fleuren menig trottoir inderdaad wel wat op). Maar, moeten daar echt van die geniepige oogjes en een akelige grijns in worden uitgesneden? Neen, dat gaat de theetante te ver.

En dan hebben we het nog niet eens over die andere vormen van misplaatste creativiteit die het netvlies teisteren. Goh, de tante heeft het niet zo voor weelderige webben met spichtige spinnen. Akelige tronies en ellendig giechelende schedels maken bij haar geen goede beurt. En ook aan een strop wiebelende skeletten (al dan niet lichtgevend) keert ze met een zucht de rug toe. Voor zo’n danse macabre is ze echt niet te vinden, jammer voor eenieder die zich zo heeft uitgesloofd.

Tradities en volkscultuur: het is in theorie allemaal prachtig. Maar mag er iets meer bekommernis zijn om schoonheid en de zielenrust van de passerende medemens? Want het is nu wel angst en beven tijdens de ochtendwandeling. Gelukkig heeft theetante zelf twee zwarte katten die haar kunnen vergezellen op haar queeste! Nu alleen nog even een akelig lachje instuderen….

woensdag 19 oktober 2011

Ha … herfst!


Theetante is tuk op seizoenswisselingen! Een nieuw jaargetijde begroet ze steevast op uitbundige wijze, al dan niet met een jubelkreet. Meteen is ze druk doende snode plannen te smeden, aangepast aan de nieuwe context. Bijvoorbeeld betreffende de menukeuze, de beplanting, de garderobe en de “algehele festiviteitenopluistering”! Ja, variatie en flexibiliteit brengen het beste in de mens naar boven, of toch in elk geval in de theetante.

Maar dit jaar was een uitzondering. Toen de bomen beslisten zich te tooien met felle kleuren (doorgaans tantes favoriete look) haalde ze mismoedig de schouders op. En ook de kastanjes die haar pad kruisten, liep ze hoofdschuddend voorbij. Andere jaren daarentegen was ze niet in te tomen en propte ze haar zakken vol met die glanzende pracht (niet dat je er ook iets mee kunt, maar ze vond het gewoon te mooi om te laten liggen!).

Neen, de afgelopen weken waren er geen vreugdedansjes of pretoogjes te bespeuren, noch leidde het nieuwe jaargetijde tot tomeloze inspiratie. O, het was doffe ellende! Theetante wentelde zich in zelfmedelijden, sjokte door het leven, mismoedig met gebogen rug en een slepende tred (ochottekes, ocharmekes!).

Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was dat gevoel van onbehagen te wijten aan een gebrek aan zomer. Je moet immers wél een seizoen kunnen afsluiten, voor je een nieuwkomer kan verwelkomen. Het is namelijk de contrastwerking die het hem doet! Wat de zomer betreft wil dat zeggen dat je genoeg warmte moet hebben gehad om weer te snakken naar frisse briesjes en haardvuren. En laat daar nu net het schoentje wringen…

Maar, theetante heeft in wezen beslist een opgeruimd karakter. Ze weet wel van wanten, en dus haalde ze prompt een kop kaneelthee te voorschijn, ter opvrolijking van de eigen gemoedsstemming. De keuze voor kaneelthee was geenszins toevallig, want ze verbindt deze drank mentaal onmiddellijk met herfstige sferen, mist en eekhoorntjes, bambi'tjes en andere herfstpret.

En jawel de lucht klaarde op! Kijk eens aan, daar kwam het al. Hop, de vlam ging in de eerste kaars! Niet lang daarna volgde de eerste pan pompoensoep en dra nam ze wol en haaknaald ter hand om knus en vol ijver koudebestendige accessoires te vervaardigen. Om zich daarna met kat en dekentje op de bank te installeren met het eerste dikke boek van het najaar!

Ja, Proust wist het al: geuren en smaak zijn misschien nog wel de meest krachtige gids voor ons geheugen. Zij voeren ons gemakkelijker dan teksten, foto’s of geluiden terug in de tijd. Dus, heeft u blije herinneringen aan de herfst: ruik dan vooral goed rond, proef het seizoen en dan komt de rest vanzelf! Wij wensen u een deugddoend herfsttij toe!

zondag 16 oktober 2011

Chapeau-o-o-o-o-!


Herfstbriesjes zijn gezellig
Maar de oortjes worden koud!
Dat is een situatie
Waar geen fietser écht van houdt
Dus met een zucht pakken we
De muts weer uit de kast
En pletten de coiffure
Opdat het ding ook past!

Zo fietsen we dan warm en wel
Maar met beschaamd gezicht
Nee, zo’n muts is toch niet iets
Dat ons nu echt ligt!
Ons hoofdje lijkt opeens zo klein
Het is welhaast en knop
Dus, … enkel bij écht barre kou
Gaat het mutsje op!

Maar, onlangs in een zotte bui
Kocht ik plots en hoed
Die houdt de oortjes lekker warm
En staat ook nog eens goed!
Sterker nog, het is wat retro
En ook best charmant
Dus voortaan fiets ik heel koket
Door het frisse herfst-land

woensdag 12 oktober 2011

Klepperdeklep! De wonderlijke geschiedenis van de brievenbus…

Theetante ontvangt graag brieven! Ja, natuurlijk ook e-mails, maar toch vooral van die echte, persoonlijke papieren exemplaren. Met mooie postzegels erop. Met warme gedachten en beheerste krullenletters. En met lieve woordjes en fijne wensen…Om al die redenen is ze ervan overtuigd dat echte brieven nog een mooie toekomst tegemoet gaan!

Maar, hoe kan je in dit moderne leven de post elegant in ontvangst nemen? Voor de duidelijkheid: we hebben het niet over acties als het werpen van smachtende blikken, het dramatisch zuchten of het expressief rollen met de ogen. Néé, het gaat ons om het object waarin men de brieven deponeert.

Eertijds kon men op romantische wijze post ontvangen door de installatie van een duiventil, vandaag opteren de meesten onder ons voor een pragmatischer oplossing: namelijk een postgat (tevens tochtgat) in de voordeur. Maar wie het allemaal net iets creatiever wil aanpakken, moet eens een autoritje maken langs de Vlaamsche steenwegen. Inspiratie te over! Bij nadere analyse kon de theetante zelfs de geschiedenis van de brievenbus feilloos reconstrueren. Dus, bij deze een historische schets, ter lering en vermaak!

We beginnen onze tijdreis in de jaren ’40. Oorlogstijd, weet u wel. Creatief met minder. En dus werden melkbussen omgevormd tot brievenbus. Al dan niet met een vrolijk likje verf! Recyclage op z’n best en nog steeds vatbaar voor navolging!

In de jaren ‘50 leefde de economie weer op. Blijkbaar waren in die dagen de zogenaamde “smurfenhuisjes” bijzonder trendy. Het betreft een soort kabouterwoninkjes, voorzien van heuse raampjes en dakpannetjes. Vaak dragen zij een Eftelingachtig opschrift “brieven” (handig, zo wisten passerende kabouters meteen dat deze gerieflijke optrekjes niet voor hen beschikbaar waren. Sommige misverstanden kan je maar beter voorkomen!)

Een andere variant uit datzelfde tijdvak van pastelkleur en polkadot zijn de Flintstone brievenbussen. U kent dit type vast wel: een prehistorisch uitziende plastieken boomstam, al dan niet vergezeld van een eveneens kunststoffen botachtig verschijnsel. Diefstalproof zo lijkt ons…en dus staan deze brievenbussen er nog steeds!

Iets later, waarschijnlijk in de jaren ’60, deed een vrolijker type brievenbus haar intrede. Het betreft een wijnvat waarop een luidkeels grinnikend cherubijntje heeft plaatsgenomen. Al dan niet met druivenrank en schaterlach. Smaakvol, althans voor wie graag als levensgenieter of wijnbaron te kijk wil staan. (De bierbuik en bakkebaarden van de eigenaar denken we er ook spontaan bij, geen idéé hoe dat komt!)

Nog een beetje later streken opschepperig molenwiekende adelaars neer op diezelfde wijntonnen of andere “recipiënten”. Een beetje cowboy kon niet zonder. Bovendien combineert zo’n ruige roofvogel ook prima met het ingemetselde karrenwiel dat niet toevallig vaak in de buurt van dergelijke brievenbussen te signaleren is. Echte fans zorgden bovendien voor een nors kijkende indiaan, die met de armen over elkaar mysterieus in de verte staart. Misschien is de demotivatie van de postbodes daar wel ergens begonnen…

De jaren ’80 zorgden voor metaalconstructies, al dan niet in flets pastel. En de jaren ’90 stonden dan weer garant voor sobere natuurstenen zuilen. Niet echt iets om over naar huis te schrijven dus, laat staan om er een blog aan te wijden.

Maar, er is hoop, want het voorbije decennium dook een gloednieuw type brievenbus op, overgewaaid van over de grote oceaan. Het betreft in feite een heruitvinding van de ouwe melkbus, deze keer in vlekkeloos glanzend aluminium, met vrolijk wapperend wimpeltje. Het ding in kwestie roept nog net niet “jiiiiihaaaaa!”, maar we zijn er echt niet ver van verwijderd.

En zo is de cirkel weer rond. Van de melkbus uit de fourties, over de indianen van de seventies, naar de Amerikaanse postbus van vandaag. Maar zelf droomt de theetante stiekem van zo’n smurfenhuisje uit de fifties. Dus, als u van plan bent er eentje bij het groot vuil te zetten, geef dan zeker een seintje!

woensdag 5 oktober 2011

Haastige spoed...


Toen de theetante nog studeerde (lang, lààààààng geleden) betrok ze een geweldig kot. Dit knusse optrekje was centraal gelegen aan een levendig plein. Bovendien beschikte het over een erker: een elegant architecturaal uitstulpsel dat het mogelijk maakte om quasi ongezien de massa te observeren die dagelijks voorbij trok, op weg naar leslokaal, bibliotheek of café. Vaak ging de theetante er bij wijze van blokpauze even voor zitten, met een kopje thee uiteraard.

Vol goedkeuring blikte ze dan neer op naarstige vorsers met dikke stapels boeken onder de arm. Op druk discussiërende professoren. Op politiek bevlogenen met pamfletten. Of op dolverliefde koppeltjes die elkaar tegemoet renden. Het leven zoals het is, als het ware life onder het eigen raam!

Maar, er was één type passant waar de theetante een grondige afkeer van had: de slenteraar, de flaneur, oftewel de “lummelaar”. Lieden, wars van elk tijdsbesef, die over het trottoir schreden als waren ze hun eigen éénmans-processie. Die de tijd namen voor elke pas en bovendien regelmatig eens stilstonden voor dringende bezigheden als het kuisen van een bril. Ahhhh, dat soort akelige individuen irriteerden de theetante mateloos!

Tante zelf was immers het nogal gedreven type, die met stevige pas over de stoep struinde en dit tot groot ongenoegen van meehollende ouder of oma. Maar ze liet zich niet afremmen, o, nee! Zij wilde vooruit, in het leven en op de stoep!

Nu, vele jaren (en kilometers verder), na drukke tijden vol multitasking en balanceren tussen werk en gezin, wordt de theetante toch een béétje moe van al dat gedraaf. Niet dat de rollator lonkt of dat tante een paar stappen terug wil zetten, verre van. Maar als je altijd haast hebt en nooit eens even de tijd neemt, hol je ook aan veel voorbij. En dat heeft de theetante toch ook wel een beetje gedaan, als ze er zo over nadenkt.

Want nu theetante zelf wordt voortgedreven door haastige kleine theekopjes merkt ze dat ze af en toe wanhopig uitroept: “Hé, kan het niet een beetje langzamer?” Dus, misschien hadden die “lummelaars”, waar ze als student letterlijk en figuurlijk op neerkeek, het uiteindelijk toch bij het rechte eind!

zaterdag 1 oktober 2011

Tien weetjes over de theetante!


Tikkie! Riep Something Els en dan is een mens getagd. Nu doet zij wel meer vreselijke dingen. Zo leerde zij de theetante haken en sindsdien wordt theetantes vriendenkring gepast, maar vooral ook ongepast, overstelpt met haakwerk. Maar dit terzijde, want zoals de regels van het taggen-tikkertje vereisen dient de theetante u tien interessante weetjes over haarzelve te serveren. Eens even denken…

  1. Laten we met het ergste beginnen: Theetante is een Nederlandse die al decennia lang in Vlaanderen vertoeft. En zich nog steeds verbaast over de cultuurverschillen (en de Belgische staatsstructuur!) Zo komt het dus dat haar spreek- en schijftaal een nogal bizarre mix is van Hollands en Antwerps met een vleugje Leuvens en een tikje Waaslands van de echtgenoot.
  2. Theetante realiseerde zich onlangs dat ze zich nooit meer verveelt. Jammer, want vroeger was ze daar juist zo goed in (vooral in de categorie bankhangen blonk ze echt uit). Maar met de “job van haar leven” (echt waar ze bestaan), komst van de theekopjes en een heleboel hobby’s heeft de theetante het dagelijks gezellig druk.
  3. Alle feministische golven en emancipatie ten spijt is theetante lid van maar liefst drie clubjes die (op één man na) allemaal bevolkt worden door pittige dames. Eerst was er de leesclub, daarna ontstond de kookclub en met de sToffenmadammen is het clubaandeel in tantes leven nu echt wel volzet! En laat u niet misleiden door de bovenstaande benamingen, want praten over leven&kroost voert in alle clubjes de boventoon (maar we hebben wél een alibi!)
  4. Schrijven, tekenen en rijmpjes maken doet de theetante zo ongeveer al haar hele leven. In kleine schriftjes met mooie kaftjes. Nu zo “open en bloot” op een blog is wel een beetje wennen... maar, ze schrijft en tekent meer dan ooit te voren. Die stok achter de deur helpt dus echt.
  5. Theetante woont in een huis vol boeken. Dat is altijd al zo geweest. Waar anderen een schoenenverslaving hebben, zijn voor de theetante boekenwinkels gevaarlijke plekken. Zonder nieuw leespakket buiten stappen is gewoon onmogelijk. Wij vragen uw begrip voor deze kleine zonde.
  6. Theetante is dol op geschiedenis en dan vooral op de Middeleeuwen. Néé, NIET het tijdvak waarin de heksen verband werden (dat kwam pas later, suffie). Maak in aanwezigheid van de theetante dus nooit negatieve allusies op “middeleeuwse toestanden”, anders ontsteekt ze in woede!
  7. Aansluitend bij punt 6 noemde theetante haar katten Abelard en Héloise. Naar dat tragische liefdespaar uit de Middeleeuwen, waarvan de mannelijke helft op pijnlijke werd “ontmannelijkt” als straf voor zijn zonde. (hetgeen helaas ook voor onze Abelard opgaat).
  8. Dat de theetante graag thee drinkt is een open deur intrappen. Wat koffie betreft is ze een regelrechte snob. Want ze wil alleen haar lippen zetten aan koffie met een randje van schuim, bij voorkeur uit een duur expresso-apparaat. Begin er dus maar niet aan en zorg gewoon voor wat kokend water en een theezakje (op elk moment van de dag, bij elke temperatuur) en de theetante is tevreden.
  9. Theetante houdt van veel mensen en feestjes. Ze wordt er dan ook héél blij van als ze veel volk over de vloer heeft waar ze cake voor kan bakken. (Dat neemt echter niet weg dat ze de uren voordat haar gasten arriveren zo ongeveer door de keuken stuitert van de stress…er is nog werk aan de theetante!)
  10. Tot slot nog even het volgende meegeven: theetante wordt nogal extrinsiek gemotiveerd. Reacties op haar schrijfsels stelt ze dan ook bijzonder op prijs! Bovendien heeft ze graag volgers (er is nog plaats mensen!). Dus, als u haar een plezier wil doen, dan weet u nu wat gedaan!


Tja, en dan moeten we nu doorgeven hè? En dat is niet zo eenvoudig, want er zijn zoveel fijne blogs en er zijn er ook al veel getagd. Maar, kom we gaan ervoor en taggen:



  • Madame Stina  (die me ook in real life blijft verbazen met naald en draad)
  • <
 
Beste Mme Stina: al dit getag is vooral bedoeld als compliment. Dus, voel u niet verplicht het stokje door te geven en zoals theetante genant veel prijs te geven!

donderdag 29 september 2011

De keukenstoel-avonden

Wat een mens al niet doet om een laatste streepje herfstzon te vangen! In het geval van ondergetekende: men slepe een tuinstoel naar het fijnste plekje in het groen en gaat daar heerlijk zitten genieten van een kop thee/de zingende vogeltjes/ een vleugje lavendel/ lui soezende katten/ de afwezigheid van de kinderen de strakblauwe luchten!

Maar, als men niet beschikt over zo’n idyllisch eigen lapje grond, dan heeft een mens in feite drie opties (in stijgende graad van leukigheid):
  • Men staart uit het raam met een zucht/een wel erg sippe uitdrukking/een snik en een traan (en een heel zielig liedje op de achtergrond)
  • Men installeert zich op een bankje in het park. Uiteraard naast het obligate omaatje en met als excuus de krant/ een ijsje/ een kind in de zandbak…
  • Men springt uit de band en verwent zichzelve schandelijk op een knus terras met een …. (opties zelf aan te vullen)
Maar, beste lezer, we zijn optie vier tegenwoordig helemaal vergeten! DE OPTIE VIER is er eentje met een rijk verleden, beproefd door generaties als het ware. Waar we het over hebben? Een simpel, maar geniaal concept! Even de uitgangspunten van deze strategie op een rijtje:

  1. Locatie: de stoep (bij voorkeur langs een steenweg vol druk toeterend verkeer) en dan liefst niet naast de buurman maar discreet op enkele meters afstand (zodat er enkel roepend kan worden gecommuniceerd: dit haalt het aandeel onnodige gesprekken aanzienlijk naar beneden).
  2. Attribuut: een keukenstoel, liefst gammel. Een krukje kan ook nog net, maar een comfortabele tuinstoel is uit den boze. Het leven is lijden, nietwaar?
  3. Dresscode: blote armen! Voor de heren betekent dat een “Marcelleke”, voor de dames een shortjurk, als het kan met een paar javelvlekken.
  4. Houding: de armen stevig over elkaar geslagen met als optie (indien de buik of borstomvang voldoende): handpalmen onder de oksels.
  5. De blik: nors (wij amuseren ons niet, of we laten dat in elk geval niet blijken)
  6. Het gespreksonderwerp: eeeehhh, niet helemaal duidelijk voor de theetante, maar misschien is dat ook minder van belang. Het gaat immers om de introspectie, om de mindfulness en de meditatie in de frisse avondlucht.
Tijdens deze onverwachts mooie herfstavonden kunt u nog enkele specimen van bovenstaand gebruik aantreffen langs steenweg en straatrand. Maar, beste mensen VERGIS U NIET! We hebben hier te maken met een uitstervend ras! Sterker nog: de keukenstoelzitters kwijnen zienderogen weg! 

Daarom: koester het, geef het een applausje! Of, nog beter, hou deze traditie in ere en vat zelf eens post op de stoep. Want zo’n mooie keukenstoelavonden in september, die komen vast noooooit meer terug!

maandag 26 september 2011

Stadskabouters


In de stad, ja heel dichtbij
Vlak onder uw neus
Daar wonen stadskaboutertjes
’T is geen grap: ’t is heus!

Zij zorgen voor de duifjes
Strooien dauwdruppels in het rond
Ze kweken kleine bloemetjes
Op millimeters grond

Ze poetsen kiezels, minutieus
Verven blaadjes rood, bruin, geel
Wijzen eekhoorntjes de weg
O, ze doen zo véél

Zij zorgen voor wat vrolijkheid
En toch, ’t is nauwelijks bekend
Lezer, laat ons eerlijk zijn:
Stadskabouters zijn miskend!

Let daarom morgen maar goed op
En zeg eens “dankjewel”
Dan voelen stadskaboutertjes
Zich beter in hun vel!

donderdag 22 september 2011

Missie: grasgroen truitje (strategische reflecties bij een shopping-expeditie)


Als de theetante uit winkelen gaat, dan pakt ze haar queeste altijd heel functioneel aan (OK, we negeren nu even het schamper gegrinnik van de echtgenoot!). 

Zij bedoelt daarmee dat ze de winkels doelgericht en systematisch afstruint, op zoek naar de ultieme aankoop (namelijk datgene waar ze op voorhand alle toekomstige combinatiemogelijkheden van heeft verkend, zoals, momenteel, een grasgroen truitje). Deze expeditie noopt haar vaak tot het betreden van meerdere etablissementen, hetgeen altijd een risico op tijdsverlies en impulsaankopen heeft, en dat moeten we vermijden!

Theetantes battle plan gaat daarom als volgt:
1. Theetante stormt een winkel binnen
2. Zij speurt naar de kleur in kwestie
3A: kleur gevonden: nader onderzoek, waarop soms een aanknoop volgt, doch vaker een bittere ontgoocheling
3B:  kleur niet gevonden: exit theetante (half huilend)

Deze werkwijze lijkt onfeilbaar, doch heeft enkele serieuze minpunten. Ten eerste spot de theetante tijdens deze kleurenscan nauwelijks welke andere tinten wel beschikbaar zijn. Blijkt achteraf dat ze toch lavendelblauw wil, dan moet ze helemaal opnieuw beginnen. Ten tweede gebeurt het zeer zelden dat theetante vindt wat ze zoekt (grasgroen is momenteel niet in grote voorraden beschikbaar, waardoor optie 3B relatief veel voorkomt). Vandaar dus haar lidmaatschap van de sToffenmadammen en haar fanatieke omgang met brei- en haaknaald.

Maar kom, we dwalen af. Het komt er dus op neer dat theetante winkels structureel behandelt als een materieel soort google, waar je via een quick-search snel kunt vinden wat je zoekt. Winkels zijn voor haar geen plaatsen waar je rondhangt, of waar je even uitblaast (daar heb je immers theehuizen voor!) Neen, je komt er voor een aankoop, en die handel je best zo strategisch mogelijk af, zonder je te laten afleiden door prachtige doch bij nader in zien oncombineerbare items!

Theetante dacht dat iedereen zo rationeel shopte. Of toch tenminste dat het mannelijk deel van de wereldbevolking sympathie zou kunnen opbrengen voor haar aanpak. Maar, lieve lezer, dat is helemaal niet zo!!!

Groot was haar verbazing immers toen ze vandaag op zoek naar een CD rechtstreeks naar de afdeling Jazz holde en feilloos het schijfje in kwestie uit een rek plukte. Vanuit haar ooghoek zag ze een individu met gesloten ogen meewiegen op een blijkbaar erg ontspannende CD. En even verder had een ander manspersoon  zich pontificaal voor een TV-scherm genesteld om de film die daar verscheen mee te pikken. En op de parterre stond iemand met een wel erg gelukzalige glimlach gebogen over een I-pad, de hele wereld verder vergetend.

Nu zou dat alles nog geen probleem zijn, ware het niet dat geen enkel van de boven beschreven lieden ook maar de minste intentie had binnen korte termijn over te gaan tot een aankoop. Neen, zij genoten blijkbaar van hun pure aanwezigheid in de winkel. Bizar! Verbazingwekkend! Onvoorstelbaar! En, ingaand tegen iedere vorm van redelijkheid en strategische planning.

U voelt de volgende stelling vast al aankomen: het cliché dat mannen niet houden van winkelen lijkt bij deze dus ontkracht! Het gaat er gewoon om dat ze zich thuisvoelen in een handelspand. En, laten we eerlijk zijn, dat zal nooit gebeuren in een damesmodezaak, noch in dat “snoezige winkeltje vol kraaltjes en fournituren”. Maar, gooi er wat multimedia tegenaan en je hebt er geen kind aan.

Misschien toch eens onthouden tijdens de volgende queeste (want het grasgroene truitje is nog steeds niet aangeschaft).

maandag 19 september 2011

Twunchen, of hoe de theetante (bijna) brak met haar opvoeding….


Theetante kreeg tijdens haar opvoeding twee basisregels mee:
  1.  Men eet niet in het openbaar (en zeker geen kauwgom of zuurtjes, laat staan een boterham)
  2. Men zit niet op de grond (zelfs niet met een plastic tasje of regenjas uitgespreid ter bescherming van de derrière). Jongedames van stand verlagen zich immers niet op zo’n letterlijke wijze, maar houden zich in alle omstandigheden kranig staande!
Op die basisfilosofie viel niet af te dingen, noch was er aan te tornen.  Maar toch was er één uitzondering op deze strenge wet: de picknick. Gesitueerd in een keurig parkje, met als verzachtende omstandigheid een keurig tafelkleedje en een gezellig gevulde mand (voorzien van servies en bestek: niets uit het vuistje natuurlijk). Dat kon dan weer wél. Sterker nog, zo’n “lunch sur l’herbe” was zelfs chique! Ook zonder champagne en aardbeien met slagroom.

Nu weet ik niet hoe het met uw lunchpakket is gesteld, maar de theetante sleept zelden gezellige mandjes mee, noch behoort een tafelkleedje tot haar standaarduitrusting. Ook ontbreekt tot dusver een knus termosje thee in haar bagage (al zou dat beslist een goed idee zijn!). Niemand in haar omgeving is bereid een dergelijke karrenvracht aan accessoires te regelen. Bovendien is een parkachtige setting evenmin voorradig in de buurt van het kantoor. En dus eet de tante haar boterhammetjes sip binnen op: uit het zicht en gezeten op een stoel (natuurlijk).

Maar, beste lezer, er is hoop voor keurig opgevoede jongedames! Vandaag was de theetante immers te gast op een twunch: een ontmoeting van twitteraars op een grasgroen tapijtje in het station van Antwerpen. De aanleiding was bovendien artistiek verantwoord: een expo van keurige retro interieurs. Qua cultureel alibi kon dat alvast tellen.

En hoewel de tante niet twittert (ze kwettert life al luid genoeg) greep ze haar kans om twee opvoedkundige wetten even ruim te interpreteren. Want, ja ze zat op de grond en ja, ze at boterhammen in een openbare ruimte, maar er was een kleedje! En er waren cakejes, servetjes en plastic bordjes! Dus, eigenlijk ging het om een picknick, toch? Hoe bevrijdend! En, goh, wat voelde de theetante zich rebels!

Nu overweegt ze terdege zelf een gelijkaardig initiatief uit de grond te stampen. Kandidaten voor een “tweetea” kunnen zich bij deze aanmelden!

vrijdag 16 september 2011

Wild van breien (en hilarisch haken in de marge)


Dat de theetante houdt van vrolijke kleurtjes had u vast al in de gaten. Dat ze wel erg gesteld is op bloemetjes is evenmin een verrassing, noch kijkt u ervan op dat ze graag in de stad rondwandelt. Bovendien is ze ook nog eens graag in de weer met naald en draad. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze enthousiast “JAAAAA” gilde toe ze de kans kreeg alle bovenstaande elementen te combineren in een wildbrei actie.

Om u een idee te geven: het gaat dus om jasjes voor bomen, gekke mutsjes voor paaltjes, drapage voor lantaarnpalen. En ook om bloemenslingers en andere opvrolijkingen van iets afstotends als een volle vuilnisbak. Ja, je leert zo wel even anders kijken naar de dingen…

Hoe dat allemaal zo kwam, dat legde ze hier al eens uit. Maar: wat een werk! En wat een spierpijn (ter illustratie: er zijn van die momenten dat een mens haar hele lichaam moet draaien om opzij te kijken… en dat je echt even niet kan fungeren als klimrek voor gekke kindjes – iets wat de theetante anders gelaten ondergaat)

Maar goed, beste lezer: het was het waard! Niet alleen leerde de tante haken (van haar), iets wat ze na een hilarisch mislukt prutswerk in de basisschool angstvallig had vermeden (maar nu dus enorm verslavend blijkt te zijn). Ook breidde ze (fijn werkwoord) haar kennis van wolsoorten enorm uit. Maar het allerbelangrijkste: ze knoopte ook tal van gezellige gesprekjes aan met mede “wilde wieven” en dat is wel zo inspirerend.

Kortom: theetante leefde zich helemaal uit en hing deze middag zingend meters breiwerk op langs de Dijle. En nu we aan het einde van dit grote project zijn, is het toch even slikken. Want het doel is meer dan bereikt en de leegte lonkt! Maar, …. gelukkig hebben we de foto’s nog . (en in het echt is het nog veeeeeel mooier, dus ga dit weekend zeker eens kijken in Leuven!). 


Theekopjes in actie!!!!!
 Even mijn eigen werk showen!


maandag 12 september 2011

Tea for one


Werkende moeder zijn, da’s altijd een beetje hollen. Van de fietsenstalling naar de trein, van station naar de schoolpoort en hop naar de kookpannen (huiswerk nakijken tussendoor). En dan natuurlijk ook nog naar de muziekschool, de zwemles en het zangkoortje (en, laten we even eerlijk zijn, ook naar de leesclub, de sToffenmadammen en de kookclub). Kabouter lui formuleerde het reeds kernachtig: “Daar word ik zooo moe van!”.

Maar eens per week heeft de theetante ineens twee volle, lege uren ter beschikking! Helemaal voor zichzelf, wat een weelde! Maar, ook: wat een leegte, en hoe vullen we die op? Volgens welk criterium geven we gepaste inhoud aan deze loze ogenblikken?

Tot dusver koos tante voor de optie “algemeen nut”, en dus vulde zij de overtollige uurtjes met heen en weer rennen naar winkels, met het regelen van administratieve geplogenheden, met tandartsafspraken en meer van dat leuks. Met als resultaat dat ze uiteindelijk, vermoeider dan anders, uitgeblust aan de schoolpoort stond. En dat terwijl de theekopjes op zo’n moment juist een extraatje verwachten.

Een mens vraagt zich dan af: waarom? Al dat gedraaf, waar is dat voor nodig? Wel, beste lezer, nu komt het: nergens voor! Theetante kon gerust even uitblazen in een cafeetje, maar dat weigerde ze pertinent wegens: zielig zo in je eentje aan een tafeltje.

Maar toen vorige week de boodschappen waren gedaan en het wel erg vervelend miezerde, dacht de theetante, vooruit, ik zwicht voor een kopje thee! En… het was zalig! Even helemaal alleen met thee en boek, terwijl op de achtergrond anderen hard in de weer waren met serviesgoed en bestek. Theetante voelde zich weer even het kleutertje van weleer: lekker warm ingeduffeld, en wetend dat anderen voor je zorgen! Zalig onbekommerd!

Dus, theetante warmde haar handjes nog eens extra om de tas thee. Blikte naar buiten naar de verkleumde voorbijgangers en dacht: zo’n tea for one, dat ga ik vaker doen!

vrijdag 9 september 2011

Oh, no! Fluo!


Er zijn van die keerpunten in de geschiedenis van de mensheid. Van die momenten die alles veranderen en de wereld op z’n kop zetten. Niets is ooit meer als voorheen!

De uitvinding van het fluovest was er zo eentje. Vanaf dat moment was de mens immers zichtbaar in het donker, net als de glimwormen en de vuurvliegjes! Kortom, een doorbraak om u tegen te zeggen! En nu het vroeger donker wordt (of later licht) duiken ze dan ook weer op: vrolijke streepjes kleur in de duisternis, lichtpuntjes in donkere dagen. Het ziet er bijna feestelijk uit, zelfs het meest chagrijnige hoofd klaart ervan op!

Ja, ja, héél blijmakend allemaal, maar dan wel van op afstand. Want zelf zo’n ding aantrekken, neen, daar heeft de theetante haar bedenkingen bij. Fluovestjes zijn namelijk zo, zo praktisch, zo verantwoord en vooral zo zichtbaar (daar was het ‘m ook om te doen natuurlijk). Laten we er geen doekjes om winden: met een fluovest aan ziet tante er in allerbeste omstandigheden uit als een vriendelijke glimworm, maar vaker nog heeft zij een treffende gelijkenis met een buitenissig ruimtewezen of een kabouter met profileringsdwang. Neen gehuld in deze lichtende kleurenpracht heeft ze zelden iets weg van een elegant vuurvliegje, helaas.

Het wordt dus nog spannend deze herfst: gaat theetante mee in de vooruitgang van de menselijke soort? Laat ze de rede zegevieren boven de ijdelheid? Stapt ze verantwoord op de veloho? We zullen het zien, zelfs in het donker!

maandag 5 september 2011

Monster en bliksem


De theetante houdt wel van een verzetje! En dus zei ze geen nee toen ze dit weekend de gelegenheid kreeg nog eens op stap te gaan. Een hele avond! In de stad! Mooi jurkje aan, lipjes gestift, hakjes uit de kast, theekopjes onder veilige hoede: daar gaan we.

O, ze had er al zin in! Een hele avond dromerig op het plein staren naar de gevels, passanten en sterrenhemel. Genieten van het zachte geroezemoes. Urenlang filosoferen bij een glaasje wijn, en daarna slenteren door de kleine straatjes. Kortom: even weer net als voor de theekopjes er waren, toen de dagen nog gewoon 24 uren hadden.

Maar, beste lezer. Het leven is hard! De idyllische droom van de theetante sloeg immers wel erg bruusk aan diggelen. Want, wat bleek tot haar ontzetting? Het o zo romantische pleintje was in bezit genomen door een lawaaierig monster. Het gedrocht in kwestie spuwde luide boekaboenk muziek en katapulteerde gillende inzittenden hoog in de lucht! Genoeg om de theetante (die weliswaar veilig op de grond bleef) misselijk te maken. Zelfs het vooruitzicht op een oliebol hield haar niet op de been. Een dikke traan dreigde, net als een flinke dosis zelfmedelijden, maar ze hield zich sterk.

Tja, de kermis: het is niet helemaal haar “cup of tea”. Hoewel ze toch erg blij kan worden van kitscherige paardenmolens en over-the-top spookhuizen met echt niet enge engerts. Van suikerspinnen, vrolijke lichtjes en eendjes vissen met hysterische kleutertjes. Maar het betere zwaai-, trek- en zwierwerk, nee, daar past ze voor. (gewoon pure bangigheid hoor, maar we verpakken het nu even als een rationele keuze!)

Daar zat de theetante dus, met haar glaasje wijn, te midden van wel erg luide muziek, krampachtig vrolijk te doen. En toen, plots, was er iets dat het beest kon temmen. Het begon te rommelen, te donderen en te bliksemen.  Theetante dacht aanvankelijk sipper dan ooit: "Nee ook dat nog".
Maar, tot haar verrassing bond het monster in! Het bewoog niet meer en doofde zelfs de schreeuwerige lichtjes. En de theetante –kletsnat en rillend in haar veel te dunne zomerjurkje – probeerde met moeite glimlach te onderdrukken. Zij sprak nog schijnheilig en vol geveinsd mededogen “ Ach, jammer hè?”, maar keerde daarna huppelend huiswaarts!

vrijdag 2 september 2011

Praatjes


We zullen het nu maar toegeven: theetante betekent eigenlijk “kletskous, babbelziek exemplaar van het vrouwelijk geslacht”. Toepasselijk voor ondergetekende, dat wel. Zij praat immers vlot en graag met theekopjes en andere gezinsleden, met buren en kennissen en natuurlijk met de poezen. En bij gebrek aan bekende gezichten ook wel met toevallige passanten en medereizigers. Waarom? Wel, waarom niet?

Misschien eerst nog even een vooroordeel uit de wereld helpen: theetante begint heus niet altijd zelf. Uiteraard zijn er soms prangende vragen als “Is dit de tram richting Gent Zuid?”, maar in veel gevallen bleek een glimlach of vriendelijk knikje al voldoende om spraakwatervallen los te weken. En tante, nieuwsgierig als altijd, luistert met belangstelling! Of ze nu in een trammetje zit, op de trein staat te wachten of aanschuift aan de kassa: theetante is één en al oor!

Zo komt het dan ook dat ze onlangs alles vernam over de intensieve zorg voor een chiwawa (reden te over om daar niet aan te beginnen) en dat ze nu ook perfect weet hoe ze in theorie een sigaret moet rollen (gaat ze nooit toepassen, maar als vaardigheid kan het tellen). Daarnaast is ze volledig op de hoogte van hartbrekende keuzeprocessen in parfumeriewinkels en kan ze een aardig woordje meepraten over verschillende soorten wandelstokken, rollators en pepermuntjes.

Natuurlijk hoort ze af en toe ook eens een tranerig verhaal aan over groot onrecht, over zware revalidaties, diepe depressies en gebroken harten. Maar evengoed leverden toevallige ontmoetingen haar ooit een huurhuis op, of zelfs een keertje een vriendin voor het leven!

Er is de laatste tijd al veel en diep nagedacht over de theoretische achtergronden van het “kleine ontmoeten”, maar theetante past het dus gewoon spontaan in de praktijk toe.

Kortom, beste lezer, weg met dat draagbare schermpje, uit met die koptelefoon, klap dicht dat boek! Praat met uw medemens, want als je echt goed luistert, hoor je meer!

dinsdag 30 augustus 2011

Sportèèèèèèh?!


Theedrinken is geen Olympische discipline. Helaas. Het vergt nochtans heel wat spierbeheersing, fijne motoriek en elegantie. Maar, nee, niet dus. En omdat de theetante toch meent dat ze in actie moet komen en haar beste beentje moet voorzetten, ging ze op zoek naar een geschikte sportieve uitdaging. De ellende van de turnlessen indachtig, moest het wel iets zijn dat vlot te integreren is in het dagelijks bestaan. En dus keek ze benieuwd naar haar bewegende medemens op straat. Want, welke opties zijn er nu eigenlijk?

De eerste categorie alledaagse sportievelingen bestaat uit kantoorklerken met wielrenambitie. Zij stuiven de theetante voorbij op het fietspad, ondertussen driftig bellend, met de tong klakkend en meewarig hoofdschuddend om zoveel traagheid op hun pad. “Gewoon voorbij laten razen”, denkt de theetante stoïcijns en gaat op zoek naar andere opties.

En die zijn er volop! Neem bijvoorbeeld de sprinters op de korte afstand die net een trein halen of een bui ontvluchten. Op de voet gevolgd door de snelwandelaars (wel erkend als Olympische sport). Ze komt ook relatief veel gewichtheffers tegen die dapper zware tassen meeslepen (en gelukkig niet overgaan tot hamerslingeren met diezelfde attributen). En wat dacht u van de vele hordelopers? (ongetwijfeld bestaat er daar een sterk verband met werkende mama’s). En dan heb je natuurlijk ook nog de sportieve automobilisten, maar die tellen we niet mee.

Als de theetante de balans opmaakt van al deze inspanningen op het voetpad, dan vallen haar toch twee dingen op. Ten eerste: sporten is een ernstige zaak. Er kan dan ook nauwelijks een lachje af bij de bewegende medemens, zelfs niet als de trein of de bus op het nippertje werd gehaald. En dat terwijl haar balletjuf eertijds bleef herhalen: “Hoe zwaar het ook is, steeds blijven lachen meisjes!”

Ten tweede; lang niet alle mogelijkheden van de stad als sportveld worden gebruikt. Zo is er nog ruimte voor verspringen (over sloten, vaarten en tramsporen), voor muurklimmen (muren te over zou ik zo zeggen), voor inlineskates (die rage is blijkbaar voorbij), voor zwempartijen en zelfs voor paaldansen!

Maar zo ver wil de theetante nu ook weer niet gaan. Dus, bij gebrek aan beter knoopt ze voorlopig wekelijks haar sportschoenen vast. Maar dan wel met de glimlach, al was het maar omdat ze weet dat er na alle inspanningen een kopje thee wacht!