Doorgaan naar hoofdcontent

Gegroet, beste lezer!


Lionel Richie wist het al: een goedgeplaatst “Hello” kan wonderen doen. Theetante voegt dagelijks de daad bij het woord en wenst eenieder die haar levenspad kruist een welgemeende goededag (nvdr: het gaat hier wel degelijk om een begroeting, en niet om een middeleeuws slingerwapen met pijnlijke consequenties)

De eerlijkheid gebiedt ons echter even aan te stippen dat zij deze voorkomendheid vroeger niet bezat. Sterker nog: bij het ontwaren van een vage bekende op het trottoir durfde theetante al eens over te steken om toch maar geen begroeting te moeten uiten. Want, zo luidde de redenering, het is wel erg gênant als je iemand uitbundig een goedemiddag wenst en de persoon in kwestie geeft er blijk van geen idéé te hebben wie je bent! (nvdr: een beetje armetierig excuus voor wat anderen gemakkelijk als arrogantie kunnen beschouwen)

Maar tegenwoordig is de theetante één en al beminnelijkheid op de stoep! Zeker sinds ze de theorie van de “lichte gemeenschapsvorming” onder de knie heeft. Die stelt immers dat je een band kunt voelen met éénieder die een gedeelde interesse heeft. En zo begroet ze jubelend de andere leden van het gilde der fietstochtenmakers, schoolmoeders en pendelaars. (nvdr: theetante is echter niet zo’n malloot dat ze elke voorbijganger begroet – veel te vermoeiend – maar de drempel om iemand een prettige dag te wensen ligt wel aanzienlijk lager dan voorheen)

En dit heeft haar al heel veel vriendelijks opgeleverd! Gezichten klaren werkelijk op als je hen met vriendelijkheid bejegent. De algehele sfeer in bus of trein wordt er aanzienlijk vrolijker en ontspannender op. En daar wordt een mens alleen maar gelukkiger van! Dus bij deze: gegroet, beste lezer!


[nvdr: het verschijnen van een pentekening van de zoon des huizes ter gelegenheid van de vorige blog, heeft in theetantes nabije omgeving tot aanzienlijke spanningen geleid. Derhalve was zij genoodzaakt ook dit bericht te verfraaien met een theekopjes-illustratie. Penhouder dezen male was mevrouw de dochter. Net als haar moeder opteerde zij voor een nautische inspiratie. De redactie hoopt dat hiermede de wrevel voorgoed kan worden beëindigd!]

Reacties

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Spookverhalen 1: het spook in de volksverhalen van weleer

Ledigheid is des duivels oorkussen en dus ben ik zo iemand die in de vakantie graag een "projectje" heeft. Een soort thema om even helemaal in onder te duiken. En wat lag er dezer dagen meer voor de hand dan me eens even uitgebreid te verdiepen in het betere spookverhaal? Wat hoe zit het eigenlijk met de dolende zielen in onze cultuur? Ik besloot op zoek te gaan naar verhalen over doodgewone spoken: erbarmelijke ongelukkigen die na hun dood op aarde blijven rondzweven. Ze hebben namelijk een belofte verbroken, ze moeten boeten of ze zijn gewoon de weg kwijt. Dit soort spoken komt in de beste families en doen vaak geen vlieg kwaad. Maar eng zijn ze wel en ze  fascineren ons al eeuwen.  Rebecca Als eerste opwarmer voor mijn spokenvakantie keek ik samen met man en dochter (en onze zwarte kat...) naar de nieuwe verfilming van Rebecca op Netflix. Een goed verhaal, mooie decors en prima kostuums: na een week hard werken hoeft dat voor mij niet meer te zijn. Ik begrijp dat het voor ...