Doorgaan naar hoofdcontent

Rare types die letters!


En toen vertrok tante naar Zweden. Land vol wereldwonderen als ABBA, IKEA en Pipi L. Uitgestrekt, licht en opgeruimd bovendien. En vol dropeters en theedrinkers! Desondanks was tante toch opgelucht om weer voet op eigen bodem te zetten. De bibliothecaris om de hals te vliegen, en de theekopjes te knuffelen. En die hadden zich wel erg uitgesloofd om haar gepast te ontvangen, zoals u al zag en nu opnieuw zal zien (want de zoon stond erop ook voor u te verschijnen):


Tante werd er helemaal emotioneel van! Wat een liefde! Maar ook, wat een lettertypes! Want, ja we zijn tegenwoordig helemaal in de ban van de typografie. Tante was in het hoge Noorden immers niet enkel vergezeld door haar olijke collega O maar ook door het boek “Precies mijn type”:


Een beetje boekenlezer kan er niet omheen: lettertypes zijn belangrijk. Tante groeide op in een gezin waar boeken met een slechte bladspiegel en minderwaardig lettertype gewoon niet welkom waren. En waar moeilijk werd gedaan over de keuze van het font voor werkstukken en uitnodigingen. Met de paplepel ingegoten dus, die letterliefde. Toch was tante de laatste jaren wat nonchalanter geworden (al heeft ze nooit Arial gebruikt!) Maar sinds dit boek is ze weer helemaal bij.

Verwacht geen droog, serieus en slaapverwekkend historisch overzicht van drukpers en lettersnijderij, maar wel een gezellige babbel over de letters die ons omringen. Inclusief sappige roddels over letterontwerpers, want daar zitten op zijn minst bijzondere types bij (die uit liefdesverdriet de letters van hun geliefde inslikken, of uit kwaadheid een heel alfabet de Thames in kieperen!)

Leuk ook om eens te horen waar de Garamond vandaan komt, of de Times New Roman. Tante weet nu bovendien dat ze zich de eeuwige minachting van het gilde der grafisch ontwerpers op de hals haalt als ze het waagt Comic Sans te gebruiken. Het is bij deze in de oren geknoopt!

Kortom: dit is een heerlijk boek voor boekenlezers! Je voelt instinctief natuurlijk ook best aan welke letter “werkt” of niet, maar door je er eens extra mee bezig te houden, zie je gewoon meer! En dat niet alleen op de pagina’s van de boeken die je leest, maar ook op pad door de stad. Want plots merk je op welke keuzes er zijn gemaakt bij het ontwerpen van affiches. En ken je het verhaal achter het ontwerp van verkeersborden (geloof me, daar werden nog net geen oorlogen om uitgevochten!).

Zin in heerlijke letterpret? Lezen dit boek! Zin in een heerlijk kopje thee? Ga naar Zweden, want zelfs in Good Old England heeft tante nog geen conferentie mee gemaakt met zo’n geweldige theekeuze. Daar legde ze haar boek graag even voor opzij:



Reacties

  1. Dankjewel, die staat nu op mijn verlanglijstje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dat klinkt overtuigend! ik zat te twijfelen maar zal 'm nu toch op mijn lijst zetten. het is wel bijzonder dat echte lezers zoveel waarde hechten aan een mooi lettertype. wel, niet bijzonder en vrij logisch - het lijkt er zelfs bij te horen.

    heb je een favoriet lettertype?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mmm, dat hangt af van de context. Op het werk aan de computer? Calibri! Thuis met een boekje in een hoekje? Baskerville! Levensgroot op een affiche? Futura! (en dat alles had ik niet eens geweten als ik dit boek niet gelezen had...)

      Verwijderen
  3. De Zweden zijn de beste thee- en koffieleuten (en taartenbakkers!) die ik ken. Een paar jaar terug was ik ook in Zweden, en oh, wat hebben we genoten van dagelijks Fika doen! Ik vrees dat regelmatig "uit" gaan voor koffie/thee en taart nooit onderdeel zal worden van de Nederlandse cultuur. :(

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...