Doorgaan naar hoofdcontent

Tegengewicht


Die grootmoeders toch! Die hadden nogal eens gezegden. “Verandering van spijs doet eten” bijvoorbeeld. Terecht. De mens is dan wel een gewoontedier, maar een beetje afwisseling op zijn tijd geeft nieuwe energie en inspiratie (driewerf hoera!)

Ying en Yanggewijs zoekt tante dus ook naar variatie. Zij is er immers van overtuigd dat het oppassen geblazen is als de weegschaal naar één kant dreigt over te hellen. Dan dient dringend te worden gezorgd voor tegengewicht. Zo blijft een mens in balans (stilte)

Zo komt het dus dat tante na dagen vol fleurige rokjes en kleurige sjaaltjes ineens resoluut kan kiezen voor een eenvoudig zwart jurkje. Of dat ze na ettelijke weken vrolijk te hebben meegehumd met Ella Fitzgerald ineens denkt: “Kom, tijd voor een sonate!”. Ook kiest ze regelmatig voor een afwijkende route naar het werk of probeert te vlijtig eens andere dan de gebruikelijke krantenpagina’s te lezen. Ja, ja, steeds op zoek naar nieuwe horizonten, die tante! (Maar je kunt het natuurlijk ook gewoon wispulturigheid noemen, ssssttttt)

In elk geval, na dagen, weken, maanden vol letters, zinnen en teksten dacht tante: “Nu gooien we het eens over de visuele boeg! We laten ons eens meeslepen door beeldtaal, door kleur en lijnvoering in plaats van door typografie!”. Dook ze het museum in? Had gekund! Maar in plaats daarvan gaf ze tegengewicht via het lezen van deze graphic novel:


In haar prille jeugdjaren (en tijdens zware stressmomenten) had tante zich al eens verdiept in de wondere wereld van Kiekeboe of Sus en Wis. Maar mensen, dit is niet te vergelijken. Geen tekstballonnetje te bespeuren bijvoorbeeld, elk personage spreekt in zijn of haar eigen kleur. Maar meer dan tekst is het vooral een visueel feest. Knap hoe Brecht Evens er in slaagt om met één pennentrek een personage echt neer te zetten. Een groot observator en mensenkenner!

Maar ook het verhaal is de moeite waard. Tragikomisch. De hoofdrol is voor ene Pieterjan. Laten we er geen doekjes om winden: een min of meer mislukte kunstenaar in de grootstad. Maar dan wordt hij uitgenodigd door een zeer goed menende cultuurbeleidsmens in een klein dorp. De amateurkunstenaars aldaar dragen “de artiest” op handen en Pieterjan gaat er zowaar van naast zijn schoenen lopen. Hij krijgt het hoog in zijn bol, maar dan gaat het helemaal mis…

Tot slot ook nog even meegeven dat ik heb genoten van de vele knipoogjes naar de Vlaamse kunst. Als mediëvist was ik alvast verrast sporen van onze Vlaamse primitieven terug te vinden. Maar ook liefhebbers van de fifties komen zeker aan hun trekken. Voor wie alvast een voorproefje wil van smans tekentalent, hier is zijn blog.

Reacties

  1. Lieve theetante ;-))
    Ik stond deze ochtend in de bib en had weer een blackout...wist weer geen enkele auteur meer die ik wil lezen...dus nu ga ik een boekje nemen en het opschrijven en in de handtas steken...Maar dit terzijde, ik heb een vraag, ik ben gek op boeken van Nederlandse vrouwen...zoals Saskia Noort, Esther Verhoef...heb ze eigenlijk allemaal al uit...weet jij nog zo'n schrijfster waarvan je zegt "aha, die moet je dan lezen"...
    Grote danku wel!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dit is voor mij een moeilijke, want ik heb van de betrokken dames zelf nog niets gelezen (moet ik misschien dringend eens doen). Een Nederlandse schrijfster die ik heel goed vind is Nelleke Noordervliet. Vaak wat historisch, maar echt goed. Een ander mooi Nederlands vrouwenboek is Evelien van Martin Bril (inderdaad een man). Een andere man die echt snapt hoe vrouwen denken is Eric-Emmanuel Schmitt, korte verhalen om van te smullen. En voor meer tips zou ik zeggen: gewoon mijn blog blijven volgen ;-)

      Verwijderen
    2. Och Saskia Noort moet je echt lezen!!!!! "De eetclub" en "Nieuwe buren" zijn mijn favorieten!
      Bedankt voor de tips!!

      Verwijderen
    3. Dat schijf ik dan weer in mijn "boekenboekje". Ik zal aan je denken, de volgende keer in de bieb!

      Verwijderen
  2. Niet dat ik je zo goed ken maar ik wist helemaal niet dat jij ook zo'n boekenwurm bent! Ik lees graag maar traag :) dus ik vind het zeker leuk om jouw vernieuwde (zo lijkt het voor mij toch) blog te blijven lezen.

    Groetjes,
    Lize

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Lize! Leuk om je weer te ontmoeten (en iets informatiever dan een zwaaitje vanop de fiets). Ik was tot de conclusie gekomen dat mijn blog wat meer focus nodig had, vandaar dus de boeken. Ik ben wat verslaafd aan lezen, dus dat is meteen een goede combinatie!

      Verwijderen
    2. Het is leuk geworden hoor vind ik :) Inderdaad leuker om zo wat meer contact te hebben. Ik ben ook aan het denken om een boekenblog te starten (ben er ooit met één begonnen en die bestaat nog maar ik ben er niet meer actief op) maar ik houd ook al alles bij op Goodreads en in de Facebookgroepen.

      Verwijderen
    3. Zeker laten weten he, als je de boekenblog weer oppikt!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...