De Theetante

Welkom in Howards End. Geen groots landhuis met klaterende fonteinen en balzalen, wel een heel geliefde en knusse plek om even uit te blazen van het drukke leven in London. Het huis heeft een prachtige tuin, waar het heerlijk toeven is. Bovendien zijn bossen en schitterende vergezichten nabij. O,  er is zelfs een stationnetje in de buurt. Ideaal dus voor een weekendje weg van het geroddel in de hoofdstad. Even de batterijen opladen is hier zo gepiept. Howards End is de grote trots van Mrs. Wilcox, een dame die al haar energie en passie in de inrichting heeft gestoken. Zij zorgde voor de rustige kleuren van het behang en voor de juiste soort rozen in de tuin. Deze Mrs. Wilcox werd al vaak geprezen voor haar heerlijke landhuis en ze is dan ook een beetje beledigd als Margaret Schlegel niet meteen ingaat op haar uitnodiging de cottage te bezoeken. Margaret heeft niet zoveel behoefte om er even tussenuit te knijpen, want haar agenda zit vol met fijne concerten, inspirerende debatten en...

Beste lezer, het is tijd voor een klein en fijn reisje. In deze coronatijden is dat heel gemakkelijk: men neme een goed boek, een zachte fauteuil en een kop geurende thee en hopla, weg zijn wij! Onze reisgezel is niemand minder dan Vita Sackville West, de beste vriendin van Virginia Woolf én tuinexperte eerste klas. Zij neemt ons mee op een rondreis langs enkele wonderlijke landhuizen en hun bewoners. Kom, waar wacht u op? Stap in! Het is 1947 en Europa likt haar wonden na de Tweede Wereldoorlog. Voor de adel is het steeds moeilijker om de voormalige glorie in stand te houden nu alles zo snel verandert. Maar er is hoop, want een nieuw instituut, The National Trust , is bereid om heel wat landgoederen over te nemen én in de voormalige glorie te herstellen. Bovendien krijgt de oorspronkelijke familie het recht om er te blijven wonen, voor dat extra vleugje authenticiteit waar buitenlandse toeristen zo dol op zijn. Men zou dus denken: twee vliegen in één klap, maar zo makkelijk was dat a...

Er was eens een lady met stijl, die zeer ongelukkig getrouwd was. De Lord van dienst kwam immers beschadigd terug uit de eerste wereldoorlog en bleek niet meer in staat om zijn echtelijke plicht te vervullen. En ja, wat doe je dan? De dame hunkert en smacht naar passionele nachten, maar blijft op haar honger zitten. Tot ze de jachtopziener van het domein ontmoet, een pezige kerel met charisma bij hopen. We zien het dus al aankomen: de lady valt als een blok voor een boerenkinkel. Ze vrijen dat de stukken ervan af vliegen en uiteindelijk lopen ze samen weg. Keukenmeiden-materiaal, denkt u nu? Verre van! Dit boek biedt namelijk een heel boeiend inkijkje in de seksuele moraal van zo'n honderd jaar geleden. En dat op wel heel expliciete wijze! De avontuurtjes van de vrouw des huizes zijn namelijk in wezen het probleem niet. In haar vriendenkring is het schering en inslag om met elkaar in bed te duiken, want, zo zeggen de chique luitjes, dat is nu eenmaal de manier waarop mannen en vrou...

Welkom in de roaring twenties! De charleston klinkt, de dames zijn kortgerokt, en de champagne vloeit rijkelijk. Na al die jaren oorlog is er eindelijk weer ruimte voor lichtheid en plezier, voor ondeugende affaires en sappige roddels. En voor heel veel mooie sierraden en dolle avonturen. Lady Brenda stond ooit in het middelpunt van dit feestgedruis, maar dat is alweer een paar jaar geleden. Ondertussen woont ze met echtgenoot Tony en hun zoontje in Hetton Abbey. Een prachtig landhuis, daar niet van, maar het ligt zo afgelegen. Er gebeurt zo weinig. En eerlijk gezegd: het ruikt er ook een beetje muf. Temidden van krakende trappen en stoffige boekenkasten denkt Brenda nostalgisch terug aan haar wilde jaren in London. Kon ze de tijd maar terugdraaien. Net als haar verveling een hoogtepunt bereikt (het volgende jachtseizoen is op komst, o gààp!) komt ene John Beaver op bezoek. Brenda valt als een blok voor hem. Niet dat hij nu zo'n aantrekkelijke man is, verre van, en eigenlijk is hij...

Sommige mensen hebben het écht getroffen in het leven! Ze worden geboren in een warm gezin, wonen in een schitterend huis, hebben een goed stel hersens en een prachtig figuur. Voeg daar nog absoluut minimum aan " bad hairdays " aan toe en u snapt meteen Hedwig een geluksvogeltje is. Zij wordt dan ook op alle feestjes gevraagd, de ene na de andere beschaafde heer dingt naar haar hand en een mooie toekomst ligt binnen handbereik. Hedwig hoeft alleen maar het beproefde recept te volgen om gelukkig te worden. Dan wacht haar een gemakkelijk leven, vol zacht gemijmer, fonkelende juwelen en mooie jurken. Een bestaan waarin kleine pretjes als het drinken van een kop thee of een wandeling in het park de hoogtepunten zijn, afgewisseld met " een mooi boek bij vredigen lampenschijn ". Nu, ik zou er direct voor tekenen, maar voor Hedwig is dit rustige leventje een ware verschrikking. Ze moet er niet aan denken om zo in de pas te lopen, daar is ze veel te pittig voor. Hedwig wil ...

Mag ik u voorstellen aan de tantes van Cyriel Buysse?  Voor u nu denkt "O, hoe gezellig!" moet ik u ontgoochelen. Deze tantes zijn namelijk van het eerder zure type, nors en kribbig. Telkens als u bij hen op bezoek gaat, moet u eerst even heel diep ademhalen. Bij de thee durft u nauwelijks een koekje te nemen en houdt u verder wijselijk uw mond. Want deze strenge dames hebben werkelijk op iedereen commentaar en weten het altijd beter. Absoluut geen zonnetjes in huis dus, die Victoire, Estelle en Clemence.  Deze korzelige tantes wonen in een statig pand aan de hoofdstraat van het dorp. Ze beschikken over zilveren koffiekannen, eikenhouten kasten, een slaafse dienstbode en heel wat spaarcentjes. Dat kleine fortuintje gaat later wellicht naar hun drie jonge nichtjes, maar die moeten dat natuurlijk wel eerst even verdienen. Als ze goed in de pas lopen en alle wensen van de tantes vervullen, zit die kans erin. Helaas, is één van hen, de vrolijke Adrienne, niet op de goede weg. Zij...

In september 1925 ging mijn opa, Leonhard (Leo voor de vrienden) in Venlo naar de boekenwinkel. Hij schafte er De pastoor uit den bloeyenden wijngaert van Felix Timmermans   aan. Met een zwierig handschrift schreef hij zijn naam op het schutblad. Bijna honderd jaar later staat datzelfde exemplaar bij mij op de boekenplank, en vond ik het dus tijd om het eens ter hand te nemen. Dat deed ik met een positief vooroordeel, want zeg nu zelf: een pastoor in een bloeiende wijngaard dat levert toch meteen allerlei vrolijke connotaties op? Zonneschijn, zoemende bijtjes, gezelligheid en veel bezoek. Met als middelpunt zo'n goedmoedige, dikbuikige pastoor die aan een sigaartje lurkt en al eens een oogsken toeknijpt, dat idee. De eerste pagina's stelden op dat vlak allerminst teleur. Pastoor Benedikt is beslist gezapig, hij houdt van zijn tuin, van een goed glas wijn en van zijn nichtje Léontientje. Dat arme wichtje komt logeren, want ze moet tot rust komen. Even afstand nemen van Lier en...