Doorgaan naar hoofdcontent

Katten in tijden van telewerk


Ik las laatst in de krant dat er katten zijn die kampen met stress, die treuren om verloren vrijheid en moeite hebben met de lockdown.  Want weet u, het is helemaal niet de bedoeling dat wij mensen altijd thuis zijn. Wij praten te veel. We lopen te veel heen en weer. En we typen te veel op toetsenborden. Daar worden katten erg depressief van. Doorsnee katten dan.

Onze Abel daarentegen wordt niet gekweld door angstaanvallen. Ten bewijze refereer ik even naar de willekeurige momentopname hiernaast. Zoals u merkt, bestaat Abels leven nog steeds grotendeels uit luilakkerij. Hij heeft het lanterfanten de voorbije maanden zelfs tot kunstvorm verheven  (let op de elegante pose der staart en de subtiele nonchalant bestudeerde driehoek der poten!). Een performance om u tegen te zeggen én eentje die hij uren volhoudt. 

Helaas betekent dit meteen dat hij, zoals vele kunstenaars, ook heel wat eisen heeft. Abel rekent er bijvoorbeeld op dat er altijd personeel is om hem te bewonderen en te aaien. Bovendien wordt van ons verwacht dat we  luidkeels "bravo!" roepen als hij eet.  Ook wenst hij tegenwoordig vooral door de voordeur binnen te worden gelaten. Dat geeft zoveel meer standing dan de achterdeur, snapt u. 

Kortom, er is in deze lockdown-dagen duidelijk een ster in huis. Abel heeft zich nog nooit zo goed gevoeld. Wij vragen ons alleen af of hij straks, over een tijdje, geen stress krijgt van een leeg huis....


Reacties

  1. Anna van Gelderen6 november 2020 om 15:34

    Wat een prachtige zwarte kat, die Abel. Geen wonder dat hij de ster in huis is.
    Mijn Popke vindt de lockdown ook het einde: de hele dag een schoot beschikbaar! de hele dag een speelkameraadje! de hele dag knuffelmogelijkheden! Hij doet soms ook mee met Teamsvergaderingen, als morele ondersteuner. Ik ben bang dat hij in therapie moet als ik weer naar kantoor ga.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jacqueline 6 november 2020 om 16:21

    Misschien moeten onze katten na de lockdown maar even samen een Teamsoverleg inplannen om elkaar moreel te steunen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bettina Grissen8 november 2020 om 21:23

    Abel ziet er idd heel mooi uit! Marius vindt het best als ik thuis ben, hij tolereert me en komt bij me als hij er zin in heeft. Ik geef hem lekker de ruimte om zijn eigen plekje te zoeken en stoor hem gewoon niet. :-)

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...
13 reacties
Meer lezen