De Theetante

Theedrinken is geen Olympische discipline. Helaas. Het vergt nochtans heel wat spierbeheersing, fijne motoriek en elegantie. Maar, nee, niet dus. En omdat de theetante toch meent dat ze in actie moet komen en haar beste beentje moet voorzetten, ging ze op zoek naar een geschikte sportieve uitdaging. De ellende van de turnlessen indachtig, moest het wel iets zijn dat vlot te integreren is in het dagelijks bestaan. En dus keek ze benieuwd naar haar bewegende medemens op straat. Want, welke opties zijn er nu eigenlijk? De eerste categorie alledaagse sportievelingen bestaat uit kantoorklerken met wielrenambitie. Zij stuiven de theetante voorbij op het fietspad, ondertussen driftig bellend, met de tong klakkend en meewarig hoofdschuddend om zoveel traagheid op hun pad. “Gewoon voorbij laten razen”, denkt de theetante stoïcijns en gaat op zoek naar andere opties. En die zijn er volop! Neem bijvoorbeeld de sprinters op de korte afstand die net een trein halen of een bui ontvluchten. Op de ...

De morgenstond heeft goud in de mond. Helaas geldt dat niet voor de theetante. Voordat zij haar eerste kop thee binnen heeft, loopt u best in een wijde boog om haar heen. Anders riskeert u wat gebrom en een boze blik. Gewoon laten rommelen! Want, wakker worden, dat is een proces! Na de kop thee is de volgende stap een fris tochtje op de veloho naar het station. Deze opkikkerfase wordt gevolgd door een rustig ritje op een trein vol lotgenoten. Theetante staat immers lang niet alleen in haar gevecht tegen Klaas Vaak. Sommigen verliezen deze strijd zelfs tijdens de reis, maar zo ver gaat de theetante (doorgaans) niet. En omdat gedeelde smart echt wel halve smart is, klaart de theetante al een beetje op. Maar, de doorslaggevende factor is toch wel het ochtendwandelingetje door Brussel. Als de stad nog lekker leeg is, de winkels nog gesloten zijn en de eerste cafés de luiken omhoog rollen. Op zo’n moment ruikt de stad zo heerlijk naar geschrobde stoepen, de straten blinken en alles is no...

Nooit gaat de theetante zonder haar olifant de deur uit. Nee, ze heeft het hier niet over een wel erg excentriek huisdier, noch wil ze zich negatief uitlaten over het soortelijk gewicht van haar gezinsleden. Het gaat hier wel degelijk om haar handtas. Die is immers – net   als het logge specimen uit de natuur – gigantisch en loodzwaar. Nu heeft zo’n grote tas zeker voordelen. Je kunt er immers heel wat levensnoodzakelijke accessoires in kwijt, zoals sleutelbossen, portefeuilles en lippenbalsem. En dan nog is er plaats voor lunch- en lectuurpakketten, papieren zakdoekjes en zelfs breinaalden. Ja, met zo’n handtas ben je echt op alles voorbereid. Helaas hebben de theekopjes ook de voordelen van “de olifant” ontdekt. En bij menige uitstap voegen zij dan ook spontaan inhoud toe, zoals daar zijn: barbiepoppen (mét reseveoutfit), stripboeken, gekke zonnebrillen en tonnen snoep. De mama zal wel slepen, is het motto! En dan heb je nog de onontkoombare wet van de zwaartekracht die erv...

Nicole en Hugo wisten het al “de wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen”. De stad is daarbij het decor. In uw dagelijkse omgeving valt dat nog niet eens zo op, maar bij het betreden van een toeristenzone is het meteen duidelijk: dit is een wereld van glitter en glamour met eeuwenoude monumenten als mild glimlachende diva’s. En zoals dat gaat bij showgirls op leeftijd: er moet af en toe eens aan gesleuteld worden. Soms volstaat een nieuw laagje make-up, of een vriendelijke belichting, maar uiteindelijk laat de tand des tijds onverwoestbaar sporen na. En dus krijgen de grote sterren af en toe een facelift. Ssssst, niet verder vertellen! Dat gebeurt, divagewijs, het beste achter de schermen. Op die manier kunnen de grote sterren achteraf de ingreep ontkennen. Zo kunnen ze blijven beweren dat ze de eeuwen zonder bijzondere inspanningen hebben doorstaan en nog steeds even fris en jong zijn. Ze bouwen op die manier quasi moeiteloos bruggen naar het verleden: kraakvers en zonder rim...

Ook al bestaan er buienradars, een ongeluk zit in een klein hoekje. Met een paraplu de straat op stappen lijkt in onze contreien dan ook een logische keuze. Het alternatief: een regenkapje, is immers nauwelijks verdedigbaar. Paraplus hebben vele voordelen. Niet alleen kan je fijn Gene Kelly-gewijs een choreografie opvoeren op de stoep, in een jolige bui kan je ook zonnig pluutje draaiend door het leven huppelen. Met buitenissige modellen tover je kleur op straat en een glimlach op het gezicht van menig passant (ook al is het een meewarige glimlach, het is er eentje). Bovendien word je niet nat. En dat is prettig voor kapsel en globaal welbevinden. Kortom: meenemen die paraplu! Maar in de praktijk worstelt theetante met dit nuttige advies. Om de een of andere onverklaarbare reden wensen paraplus immers niet lang in de buurt van de theetante te vertoeven. Eerder vroeg dan laat nemen ze onherroepelijk de benen. Dit bij voorkeur tijdens ritjes met het openbaar vervoer, al zijn er ook...

Op wandel in de stad krijgt de theetante wel eens trek. En omdat ze meestal niet zo vooruitziend is om survivalpakketten mee te slepen, moet dat probleem ter plekke worden opgelost. Tja, mmmm, keuzes! Laten we er geen doekjes om winden: tantes gedachten gaan spontaan uit naar chocoladetaarten, javanaisekes, roomsoezen en ander heerlijks, uiteraard gecombineerd met een heerlijk kopje geurende thee. Maar omdat de theetante niet wil veranderen in een theetent, kan ze niet elke dag vrolijk in een tearoom neerstrijken. Gelukkig staan er de laatste jaren steeds meer soepbars tot haar beschikking. Heerlijke plaatsen zijn dat, waar men vriendelijkheid en warmte in vloeibare vorm serveert. Met een stukje brood, een glaasje water en heel veel liefde en toewijding. Theetante lepelt zo met vreugde de vitaminkes naar binnen en leert ondertussen heel wat bij over verrassende combinaties als knolselder-appel en wortel-kokos. Ja, Comme soupe is een heerlijk adresje! Vandaar haar nobele streven ...

Sinds de theetante ergens heeft gelezen dat een mens alleen van neuriën al vrolijker wordt, zet ze op geregelde tijdstippen en vrolijk ge-nanananana in. Soms gevolgd door een pompompom en een tralalala. En als ze denkt dat er niemand in de buurt is, wil ze op de veloho nog wel eens een heus lied aanheffen. Ze weet het, ze staat daarin alleen, maar dat kan de pret niet drukken! Geen wonder dus dat theetante wel te vinden is voor een streepje muziek in de openbare ruimte. Al wie muziek maakt op straat en zo bijdraagt aan ’s lands vreugde, ontvangt prompt een milde schenking. Soms uit admiratie, vaak ronduit bij wijze van aanmoediging: alle begin is immers moeilijk. Uiterst menslievend hè, die theetante. Maar bij nadere introspectie moet de theetante constateren dat haar liefde voor stedelijke klanken wel een beetje snobistisch is. Elitair wellicht, of in elk geval: kieskeurig. Want, beste lezer, het moet wel “life” zijn. Een stemmig koortje? Prima. Een harmonie of fanfare? Duim omhoog...

Bijna elke woensdag stapt theetante op haar veloho en rijdt naar de markt. Niet alleen omdat dat een alternatieve vorm van conditietraining is, niet omdat de markt goedkoper zou zijn of verser. Evenmin omdat ze het apprecieert aldaar de overheid te kunnen ontmoeten (in wijkagent- of in foldersuitdelende variant), en zelfs niet omdat de frisse buitenlucht haar deugd zou doen. Driewerf neen! Er zijn immers andere argumenten die theetante tegenhouden om haar winkelkarretje vol te laden bij het warenhuis om de hoek. Een kort overzicht. In de eerste plaats is het gemiddelde humeur op de markt een stuk hoger dan in het warenhuis (zelfs als je met medianen werkt is dat zo!). De reden hiervoor is simpel: shoppen in de super is een “moetje”, naar de markt gaan is een uitstap. Daar wordt naar uitgekeken! En daar wordt een mens dan weer vrolijk van. Markt vs warenhuis: 1-0 Want, inderdaad, op een markt kom je nog al eens wat te weten. Niet alleen kan je persoonlijk constateren hoe die-en-die ...

Het leven loopt misschien niet altijd over rozen, maar u wel voortdurend over de stoep. Toch blikt u nauwelijks naar beneden. “Uiteraard”, denkt u, “Ik kijk vooruit, ik ben namelijk doelbewust op weg naar de toekomst! Waarom zou ik dan achteruit blikken, laat staan neerwaarts kijken? De stoep is immers grijs, saai en totaal oninteressant.” De theetante wilde wel eens weten of deze clichés op waarheid berusten en zette zich schrap voor een grote trottoirtest. Met enige fierheid presenteert ze de resultaten van deze diepgravende analyse (mét fotografisch bewijsmateriaal). Om te beginnen: het voetpad is niet zo grijs als u denkt . Zo zijn er bijvoorbeeld talrijke bruinkleurige relicten aan te treffen. Zowel in metalen enigszins dekselachtige versie als in een niet nader genoemde stinkende variant. Tijdens haar expeditie werd de theetante bovendien verblijd door deze vrolijke accenten, her en der verspreid in de stad: Vergis u niet, het ziet er onschuldig uit, maar de tante weet wel...

Buxusbollen zijn chique! Ook als ze niet gesnoeid zijn in de vorm van een eekhoorn. Zet één buxusbol naast de voordeur en je krijgt er de visioenen van Britse landhuizen en uitgestrekte parken gratis bij! Maar, buxusbollen zijn duur en ze gaan ook snel kapot (er moet maar één kat op het idee komen de bol als toilet te gebruiken en het is al raak, de theetante spreekt helaas uit ervaring). Om al die redenen vinden sommige mensen het verstandig om een plastic buxusbol aan te schaffen. Aanvankelijk lijkt dat inderdaad een goed idee en het scheelt een hoop inspanningen aan gieten, snoeien en bemesten. Maar dan komt onherroepelijk de dag dat de zon té lang heeft geschenen. De eens zo florissante groene buxus slaat blauw uit. Tja, dan is zo’n bol niet meer chique, maar enkel nog armetierig. Vergeet die landhuizen en gazonnen dan maar! Hetzelfde geldt trouwens voor plastic klimop- en druivenranken, of - oh gruwel - plastic geraniums. Als die na de verblauwing te lang blijven hangen, i...

Dit is de zomer waarin de theetante drie rotte eieren ontdekte. Néé, gelukkig niet de stinkende variant, maar wel een balspel. Eentje die je fijne bijnamen oplevert als “bolleke pistache van de blote baviaan”, altijd grappig, die theekopjes van me! Drie rotte eieren is een van de vele balspelletjes die kinderen in de loop der tijden hebben bedacht om de verveling te verdrijven, een teveel aan energie kwijt te raken en hun zin voor strategie aan te scherpen. Zelf was de theetante eerder bedreven in “busken stamp”, dat in haar herinnering steeds razend spannend was. Maar ook “Schipper mag ik overvaren” en “Eén, twee, drie piano” zijn van die klassiekers die menig saai uurtje kunnen opvrolijken (en die je bovendien altijd bij je hebt: steeds handig als je op pad bent met een knorrige kroost). Al deze klassiekers waren we bijna vergeten, maar tijdens een speelstraat komen ze spontaan weer bovenborrelen. Dan kunnen er weer eens hinkelspellen “gekrijt” worden, racen steps aan hoge snelh...