Griet Op de Beeck: Het beste wat we hebben

Toen men bij de schepping het geduld uitreikte, stond ik niet vooraan, ik ben daar eerlijk in. Wachten en dralen vind ik in theorie prachtige eigenschappen, doch in de praktijk zijn ze voor mij nauwelijks haalbaar. Maar soms kan het niet anders. Zo duurde het een hele tijd voor ik dit boek van Griet Op de Beeck te pakken kreeg. En nu is de hamvraag natuurlijk: was dit boek het wachten waard? Hierbij het verslag van mijn leesreis.

Een sombere start

De reden waarop ik reikhalzend naar dit boekwerk uitkeek is dat ik best wel fan ben van Griet Op de Beeck. Haar boeken zetten me namelijk altijd aan het denken. Vooral omdat lastige kwesties in een mensenleven met warmte verteld worden, met begrip uiteengezet en met veel gevoel geschetst. Dat verwachtte ik dus ook deze keer.

Toch bleek het aanvankelijk anders. Ik vond dit meteen een heel duister en somber boek. Je valt als lezer plotsklaps binnen in het verhaal en het duurde bij mij wel een tijdje voor ik alle draadjes met elkaar verbonden had en doorhad hoe de verschillende personages zich tot elkaar verhouden (en voor een ongeduldig typje als ik vraagt dat natuurlijk heel veel zelfbeheersing).

We ontmoeten de hoofdpersoon Lucas meteen op een soort van dieptepunt: hij is van het ene moment op het andere opgestapt uit zijn leven. Zijn nieuwe doel? Mensen tegenhouden die zelfmoord willen plegen. U snapt het al: niet meteen een optimistisch begin. Maar wel genoeg om een spanningsboog te maken van: hoe komt die man hiertoe? En: hoe lang gaat dit duren?

De impasse

Hoe lang het duurde? Wel, erg lang! Want het grootste deel van het boek blijft Lucas ter plaatse trappelen. Hij redt inderdaad een paar mensen (wat tot heel mooie scènes leidt) en sluit vriendschap met een jongetje, maar verder onderneemt hij eigenlijk niets. Hij blijft wachten.

En dat is dus iets waar ik, als ongeduldige en actiegerichte mens, niet tegenkan. Ik blijf me verzetten tegen dit soort lethargie. "Doe iets", wil ik Lucas toeroepen, "Maak een keuze! Zet een stap vooruit". maar Lucas blijft dralen op de drempel.

Kijk, dat was het moment waarop ik het boek in de hoek wilde gooien en dacht: "Blijf daar dan maar zitten op die troosteloze brug van je, wat kan het mij schelen!" Maar natuurlijk kon het me wel schelen en omdat ik Griet vertrouw las ik toch verder.

De schok

En dat was maar goed ook, want naar het einde toe verandert er toch het één en ander. Er gebeurt iets dramatisch wat Lucas dwingt om in actie te komen en af te rekenen met zijn verleden. Voor zover dat mogelijk is. Zijn acties veroorzaken een schokgolf die anderen knopen doet doorhakken, met ook gevolgen voor Lucas zelf (ik spreek in raadselen, dat weet ik, maar anders is de lol eraf)

Voor mij persoonlijk speelde er nog een andere schok mee: ik herkende plots een deel van mezelf in één van de personages. Een niet zo erg fijn deel van mezelf, laat ik eerlijk zijn. Het zette me erg aan het denken, het leidde zelfs tot een huilbui en het zorgde ervoor dat ik een aantal dingen nu echt anders wil gaan doen.

Wat het het wachten waard?

Ja dus, zij het om andere redenen die ik had verwacht. Dit was een boek dat me confronteerde met de kleine kantjes van mezelf. En dat is natuurlijk niet zo fijn, maar ook af en toe eens nodig. Zelden een boek gelezen dat me, onbedoeld, zoveel zelfinzicht gaf. Ik ben heel blij dat ik het gelezen heb!

Andere boeken van Griet Op de Beeck die ik eerder heb besproken:

- Vele hemels boven de zevende
- Kom hier dat ik u kus
- Gij nu