Doorgaan naar hoofdcontent

Geheel de uwe – Connie Palmen



Een paar weken geleden las ik  “Jij zegt het” van Connie Palmen, een boek dat maar na blijft zinderen, zo goed. Geen wonder dus dat ik besloot snel een ander boek van haar te lezen en dat werd het alom bejubelde “Geheel de uwe”. Ook dit boek was de moeite, al vergde het veel van mijn (stilaan oververmoeide) hersenpan.

Eerst het verhaal: de flamboyante Salomon Swarts is overleden en ene Charlie schrijft zijn biografie. Dat doet ze niet op een rechtlijnige manier, van A tot Z, maar via vijf intrigerende omwegen. Vijf vrouwen vertellen wat Salomon in hen heeft losgemaakt, en hoe hij hun leven heeft veranderd. Een non, een psychiater, een actrice, een hoer en een studente vertellen hoe Salomon hun leven binnenwervelde, het stuur overnam en na kortere of langere tijd weer verdween. En wat dit met hen deed.

Meer nog dan “Jij zegt het”, is dit een filosofisch boek. Het staat bol van de boeiende bespiegelingen over het leven. Salomon Swarts had een theatrale persoonlijkheid, is één van die theorieën, iemand die in de schijnwerpers wilde staan om zodoende alle anderen anoniem te maken. En hij was iemand die de liefde vooral als iets economisch zag, waarbij hij zijn gebrek aan echte verbinding compenseerde met aandacht en cadeaus. Maar evengoed gaat het in dit boek over obsessie, onverwerkt jeugdverdriet en om de vraag: in hoeverre zijn we er als mensen echt voor elkaar? En uiteraard komt ook één van de belangrijkste thema’s in Palmens werk weer aan bod: de rol van de biograaf in het beschrijven van andermans bestaan.

Verbijsterend hoe de volzinnen van Connie Palmen over elkaar heen rollen, in elkaar grijpen en hijgend stilvallen. Hoe zij filosofie vermengt met literatuur en de lezer daardoor flink aan het denken zet. Een tikje weerbarstig dus, dit boek, en het kostte me langer dan gebruikelijk om het uit te krijgen. Want ja, er moest tussen de verschillende hoofdstukken door flink worden nagedacht.

Wat mij betreft dus echt een must read! Literatuur van de bovenste plank en een boek dat je denken even op losse schroeven zet, zodat het een beetje kraakt in de hersenpan. En dat kan af en toe o zo fijn zijn!

Leesclub vragen

-        Als iemand jouw biografie zou schrijven, welke vijf personen zouden dan aan het woordn moeten komen?
-        Zijn er in jouw omgeving ook theatrale persoonlijkheden?
-        In hoeverre vind je balans in vriendschappen belangrijk?
-        Met welk personage uit het boek zou je wel eens koffie willen gaan drinken (en waarom?)
-        Naar welke bekende persoon zou je een brief willen schrijven (en wat zou daar dan instaan)?

Reacties

  1. Ook ik heb na het lezen van Jij zegt het andere boeken van Connie Palmen gekocht, waaronder Geheel de uwe. Ik heb die echter nog niet gelezen, maar ik vind het al heel erg leuk om jouw bespreking te lezen. Het geeft me in ieder geval het idee dat het geen boek is om even in een verloren uurtje tussendoor te lezen, maar alleen te pakken als je echt de rust en de tijd ervoor hebt. Maar ik heb wel iets om naar uit te kijken!

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Bettina. Inderdaad, geen eenvoudige kost, maar o zo fijn om te lezen; dus zeker op je lijstje zetten!

      Verwijderen
  2. ik kijk er zo naar uit meer van Palmen te lezen, alles dat ik tot nu van haar gelezen heb beviel me zeer. een leuke verrassing dus om hier een bespreking van een ouder boek tegen te komen! ga je binnenkort meer van haar lezen?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Kim. Dat ben ik wel van plan, ja. Een aantal boeken heb ik meer dan tien jaar geleden gelezen (de vriendschap en IM) en ik denk dat ik ze dit jaar ga herlezen. met zoveel meer levenswijsheid (ahum) zie ik er vast weer heel wat nieuwe dingen in!

      Verwijderen
  3. Ik las dit boek toen het net gepubliceerd was, jouw recensie is een mooie opfrisser voor m'n geheugen. En wat een interessante eerste leesclubvraag stel je daar.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...