Doorgaan naar hoofdcontent

Oscar en oma (E.E. Schmitt)



Ik heb een pareltje ontdekt! Een verhaal om met zachtheid te lezen, op een rustige middag. Als de lucht helder is en de zon een beetje schijnt. En dan maar ademloos doorlezen: wondermooi.

Toch had dit boek ook alles om mij tegen te houden. Want er sterft een kind. Een jongen van twaalf. En ik heb er zelf zo eentje. Daarom liep ik al enige tijd met een grote boog om dit boekje heen. Bang was ik, om te lezen wat ik niet verwerkbaar acht.

Maar het boekje bleef maar opduiken. Het keek me stralend aan. Het zong een beetje, leek het, en misschien gaf het wel licht. Het kon  niet anders: ik ben gezwicht.

Ik hield er een bijzondere leeservaring aan over. Levenslessen, verpakt in eenvoudige woorden. In een verhaal dat ondanks alles niet treurig is, en dat me soms deed schaterlachen, ook al is het einde bitterzoet. 

Een kleine parel, inderdaad. Dat je laat zien hoe fantastich het leven eigenlijk is. En hoe weinig er soms maar voor nodig is om deze wereld een beetje mooier te maken.

Geen twijfel mogelijk: Oscar en oma rozenrood zullen me voor altijd bijblijven!

Reacties

  1. Bettina Grissen25 januari 2016 om 18:33

    Die staat hier ook nog in de kast, maar ik laat me ook tegenhouden door het onderwerp. Goed te weten dat het toch een mooi boek is, daarmee trek je mij ook over de streep!

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...
13 reacties
Meer lezen