Doorgaan naar hoofdcontent

Dank u!


Wat zegt u? Een indianendorp? Zomerse tippies van kleurrijke klasse? Een invitatie tot het roken van een vredespijp? Had gekund! Deze fotosessie van de theekopjes werkt dit idee trouwens aardig in de hand. Maar, nee. Wat u ziet zijn frutsels.

Of, om het iets tactvoller te benoemen: tasjes door tante vervaardigd. Tijdens menige lange voetbalavond. En dit heel altruïstisch. Want, ter verblijding van de vele juffen (en één meester) die het voorbije schooljaar de theekopjes hebben gevuld. Met mooie verhalen, met gekke gedichtjes, met pittige sommetjes, met fijne melodietjes. En ook een flinke scheut levenswijsheid.

Zoiets verdient hulde! Dankbaarheid en natuurlijk heel veel respect. Want nu de theekopjes weer volle dagen rond haar heen dartelen is tante zich des te meer bewust van de uitdagende kanten van het juffenbestaan. Je moet immers waakzaam blijven en continu spiedend rondblikken om onraad te voorkomen (uch!)



Nu was tante de voorbije maanden zelf ook een beetje “juf”. Nou ja, stagementor dus. Altijd boeiend en leerrijk, zo’n frisse blik van een student! En dit exemplaar had goed opgelet! Ze had immers onthouden dat tante een flinke boon heeft voor Toon Tellegen. Dat ze in is voor wat poëzie en een vleugje retro wel waardeert. En dat zal wel de reden zijn waarom tante na afloop dit cadeau mocht uitpakken:


Wondermooi! Ingrid Godon keek goed naar oude foto’s, naar Vlaamse primitieven en Italiaanse meesters. En ontdekte dat vroeger niemand lachtte. Of toch niet op een portret. En dus schetste ze ernstige gezichten. Mijmerend. Dromend. Wikkend en wegend.

Toon Tellegen keek ernaar en bedacht steeds een dagdroom. En die zijn van grote klasse. Zo is er Julia die zich afvraagt hoe het zou zijn om een mier te zijn. Of de flinke Anton die toch graag wat meer moed zou hebben. En de lieve kleine Nora zou liever nooit meer willen blozen.

Kortom: een boek als een pralinedoosje. Om af en toe ééntje uit te nemen en bedachtzaam op te smikkelen. In de zomerzon. Niet te veel na elkaar. Maar heel voorzichtig, stilletjes genieten.

Tante wordt er zowaar helemaal stil van….

Reacties

  1. Toffe stofjes voor die tasjes en zalige foto's. Je hebt daar duidelijk creatieve theekopjes rondlopen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...