zondag 29 januari 2012

Cupido-o-oh! (Hopeloos verkikkerd, 15)

VOOR AL ONZE NIET-ANTWERPSE FANS: ER WAS GEEN BUDGET VOOR ONDERTITELING; EXCUSES! BESCHOUW HET ONDERSTAANDE DUS ALSTUBLIEFT ALS COULEUR LOCALE (IN HET AARDS PARADIJS SPRAK MEN IMMERS OOK ANTWERPS)


[Wat vooraf ging: Ferdinand en Frederika zijn verliefd! En nog wel op elkaar. Dat had u vast niet zien aankomen! Cupido moet wel héél tevreden zijn, dachten wij....]

"Amai", zuchtte Cupido, en hij draaide veelbetekenend met zijn ogen "dees was nie simpel, zunne! En ik maar achter die twee hun gat lopen met mijn pijlke en mijn boogske, maar nie willen hè, niet willen. Om ambetant van te worren!"

(dramatische zucht vol verbogen ergernis)

"En dan, dan komt dienen Draco ook nog eens om de hoek piepen. En dan schiet ik toch wel zeker? Miserie, miserie! O, ik kon m'n eigen wel voor de kop slaan. Maar ja, daar zijde nie veel mee hè? Allechance dat Dave en Flufken effe kwamen hellepe!"

"Allez, 't ies nu in orde..... Dat het maar in orde blijft! Want dees doenekik nooit nie meer!"

Dank u wel, lieve Cupido, om onze twee kikkertjes aan elkaar voor te stellen. We hopen dat ze lang en gelukkig samen blijven (maar aangezien deze soap nog tot 14 februari duurt, hebben we daar toch wel even onze twijfels bij) Misschien toch maar even stand-by blijven? Want, wat denkt de achterban eigenlijk van dit nieuwe koppel?

[NVDR: ondanks vele dictielessen, goede wil en logopedie zijn we er niet in geslaagd Cupido iets anders te laten spreken dan zijn eigen dialect - excuseer - "taalvariatie". Volgens hem gaat het ook niet om een "variatie", maar om de standaardtaal: de rest van de wereld wijkt nogal af van de norm. Hoe het ook zij: we konden toch moeilijk iemand anders casten voor deze rol?]

zaterdag 28 januari 2012

All you need is love (hopeloos verkikkerd, 14)


[Wat voorafging doet eigenlijk niet ter zake! Dit is waar het om draait: Ferdinand en Frederika kijken elkaar diep in de ogen en worden verliefd. Zo simpel kan het leven soms ook weer zijn.]

"Ahoe aan alle mannen", riep Frederika, en ze beende met kordate pas naar de tropische bar van het resort. "Tijd voor een pina colada en wat borrelnootjes, om de irritatie weg te knabbelen!"

De jazzy muziek in de lounge had meteen een kalmerende uitwerking op onze Frederika. Ferdinands hart daarentegen ging als een wilde te keer toen hij Frederika zag binnenwandelen. "Komaan man" pepte hij zichzelf op, "Het is nu of nooit: spreek haar aan. SPREEK HAAR AAN! ....OK.... ga dan alvast in haar buurt zitten".

En plots zag Frederika een wel erg sympathiek heerschap in haar blikveld verschijnen. Niets te macho, en met normale kaakgewrichten. Hij knipoogde haar olijk toe en las toen verder in zijn boek. "Wereldliteratuur", zag Frederika goedkeurend, "dat neemt hem nu echt voor me in!"

Om een lang en voor de handliggend verhaal iets korter te maken: ze raakten aan de praat, gingen samen lunchen en tegen de avond was het dikkemik tussen hen twee. HET WAS AAN.

Bent u benieuwd of Cupido ook tevreden is? Morgen vertelt hij er alles over!

[NVDR: Deze scène was tricky, want het was de eerste keer dat Ferdinand en Frederika samen in beeld kwamen. En dat zorgde voor wat wederzijdse spanningen. Want, laten we eerlijk zijn, beiden vinden van zichzelf dat zij eigenlijk de hoofdpersoon zijn in deze lovestory, en dat de ander slechts een accessoire is. Dat vergde dus heel wat geslijm van de regisseur en de visagiste. Maar het leverde uiteindelijk wel een mooie scene op, niet?]

donderdag 26 januari 2012

Flufken (hopeloos verkikkerd, 13)

WAARSCHUWING VAN DE REDACTIE: DEZE EPISODE IS NIET VOOR GEVOELIGE KIJKERS!!! NOG MEER GEWELDDADIGE TAFERELEN VOLGEN ONDERAAN DIT BERICHT.....



[Wat voorafging: overmand door wanhoop en zelfmedelijden balde Ferdinand zijn vuist richting goden. Dat hielp bitter weinig. Hij riep dan maar de hulp in van Dave, die Draco ondervroeg. Door een sluwe (en ook slijmerige) vraagstelling wist hij Draco's kauwgomballen-achtergrond bloot te leggen, ...]

Sommigen hebben een chiwawa, anderen koesteren vogelspinnen of wandelende takken, maar Dave's huisdier is Flufken. Het betreft een bijzonder aanhankelijk Spinosaurusje. Zo eentje die al begint te kwispelen als 'ie zijn baasje in de verte ziet aankomen! (dat er bij die daad van affectie meteen ook twee struiken ontworteld raken, is een detail).

Flufken had al met interesse haar baas van op afstand gevolgd en begon in de gaten te krijgen dat ze wel eens in de prijzen zou kunnen vallen. Maar met één blik maande Dave haar tot kalmte, want hij moest eerst nog even Frederika op de hoogte brengen van de kauwgomballen-smet op de ziel van haar geliefde.

Dat kwam hard aan zeg! Fredierika's wereld stortte in! "Ik heb menig kaakontwrichting behandeld die het gevolg was van overmoedige kauwgomkauwerij! Niet meer recht te trekken gewoon! Voor het leven verminkt! Hoe kan ik omgaan met iemand die dit verslavend middel gewoonweg promoot! Dealt als het ware. Dat gaat in tegen alles waar ik voor sta."

Ze blikte rond, zich ervan vergewissend dat ze voldoende publiek had en snikte toen dramatisch (en met luide stem): "GA, DRACO, GA!".

En Draco droop af, met gesloten kaken en slap rugkammetje, maar met in zijn achterhoofd ook het idee dat er nog meer vissen in de zee waren. Hij maakte zich dus op voor een flinke duik, maar werd toen onderschept door Flufken, die nu echt wel grote trek had in een hapje. En die Draco echt een lekker stuk vond, in de meest letterlijke betekenis van het woord!



Als den Dave niet was tussen gekomen, had deze blog EXIT DRACO geheten, nu vertrekt dit personage alleen uit het leven van Frederika, die plots een sympathiek kikkertje zag staan....

[NVDR: Met dank aan FDM die de naam "Flufken" bedacht. De redactie had zelf eerder een voorkeur voor de opties "Hannibal" of "Medusa", maar kan zich vinden in dit concept. Problematisch tijdens de opnames was echter wel het enthousiasme van de dame in kwestie die bijna de hele set vertrappelde en zich iets te euforisch op die arme Draco stortte. Maar na twee maanden ziekenhuis is hij weer bijna helemaal de oude hoor!]

woensdag 25 januari 2012

Dave, redder in nood (hopeloos verkikkerd, 12)


[Wat vooraf ging: Ferdinand en Frederika zijn voor elkaar gemaakt, dat staat vast. Maar voorlopig staat macho Draco danig in de weg. Ferdinand heeft zich daarover al literair opgewonden, maar schakelt nu toch gewoon den Dave in]

Dave luisterde aandachtig naar Ferdinands zelfbeklag en zei toen kortweg: "Ik kom. Met Flufken". En inderdaad, 24 uur later stond hij op het strand van het resort. Een omgeving die vloekte met het fenomeen Dave zoals een bikini op een galabal. Maar dat doet er nu niet toe.

"Ah", zei Dave, "gaat het om dat scharminkel?" en hij wees naar Draco die net weer stoer zijn kaken wijd oprekte. "O, maar dat is een piepkuiken vergeleken bij de Dino's die ik normalerwijze frequenteer" (de chique omgeving had zo zijn impact op het taalgebruik van Dave, sorry hoor.)

Dave besloot voor de subtiele aanpak te gaan: eerst slijmen en dan toeslaan was zijn motto. En dus stapte hij cowboygewijs op Dave af. "Goedenmiddag mijnheer, mag ik even mijn bewondering uitdrukken voor uw indrukwekkende kaakgewrichten?". Draco keerde zich gevlijd om en schraapte plechtig zijn keel: "uiteraard!". "Zou u zo vriendelijk willen zijn mij het geheim van deze bijzonder imposante kaakspieren willen onthullen?" paaide Dave verder, "ze zijn vast deels aangeboren, maar toch ook getraind, neem ik aan? Maar zelfs dan lijkt het mij een uitzonderlijke prestatie te betreffen. Van Olympische klasse. En ik kan het weten want ik trainde reeds vele megalomane Dino's. Maar zelden aanschouwde ik zo'n indrukwekkende spanwijdte"

Draco glom van trots bij het aanhoren van al deze prijzerij en hij nam Dave in vertrouwen. "Waarde heer", fluisterde hij, "in het dagelijks leven ben ik salesmanager bij een kauwgomballenfabrikant. Goede kaakspieren komen dan drommels goed van pas!"

"Aha!" dacht Dave, "boeiend. En Frederika de kaakchirurg, wat zou zij van kauwgomballen denken? Tijd om mijn Flufken eens in de schakelen!"

[NVDR: Het Flufken waarvan sprake stond heel deze episode reeds enthousiast in de coulissen heen en weer te springen, hetgeen neerkwam op graad 7 op de schaal van Richter. Edoch, zij moet wachten tot morgen. Maar dan wordt het spectaculair, dat beloven wij u bij deze ten stelligste!]

dinsdag 24 januari 2012

De goden zijn tegen (hopeloos verkikkerd, 11)


[Wat vooraf ging: Frederika raakte helemaal in de ban van macho Draco, een gespierd type met boeiende kaakgewrichten. Ferdinand zag het vanachter zijn boek met lede ogen aan]

"#@|##@#!" kreunde Ferdinand, "net nu ik mijn zwemband eindelijk uit heb, gebeurt er dit!" Hij legde zijn boek aan de kant en maakte zich op voor een potje ware dramatiek, klassieke tragedie en doorwinterde passie...

Hier gaan we, onze excuses bij voorbaat voor de overacting

Ferdinand balde zijn vuisten en verwenste de goden: "Jullie stelletje lummelaars op de Olympus, kunnen jullie wel? Moesten jullie nu echt de helmboswuivende, strak in het vel zittende Draco op mijn pad sturen? En mijn schone Helena laten afsnoepen? Was dat nu echt nodig? Ja, jullie zitten nu natuurlijk te grinniken en grijzend van jullie nectar en ambrozijn te nippen. Smalend om die kleine sterveling van een kikker die er zo fijn is ingetrapt! Hahaha, hééééééél grappig hoor! En wat willen jullie nu dat ik doe? Een oorlog ontketenen zoals destijds in Troje? Radeloos rondzwerven zoals Odysseus? Ik dacht het niet, IK DACHT HET NIET. Ik teken protest aan, ik ZIN OP WRAAK"

Zo, dat was eruit. Het luchtte op. Een beetje. Vrij weinig eigenlijk. En dus dacht Ferdinand: misschien skype ik best nog even met den Dave. Die weet vast raad in deze ellende.

[NVDR: Een van de redactieleden heeft nog aan den unief gestudeerd en wilde daar graag eens mee uitpakken. Dat is dus bij deze gebeurd. Zij wilde nog pedant toevoegen "dat de keuze voor Homerus een postmodern knipoogje is, aangezien aan deze auteur tevens de Batrachomyomachia wordt toegeschreven, oftewel: de strijd tussen de kikkers en de muizen". Ja, gaaaaaaaaaap, nu weten we het wel! Die intellectuelen ook. Bon, dit moment de gloire is achter de rug, morgen weer terug naar de realiteit van deze soap met een optreden van de alom bejubelde Dave!]

maandag 23 januari 2012

Draco, ladykiller (hopeloos verkikkerd, 10)


[Wat voorafging: Eindelijk was het dan zover: Ferdinand en Frederika bevonden zich op hetzelfde strand. Maar Ferdinand worstelde met zijn zwemband. En Frederika? Die had iemand anders in het vizier...]

Dames (en heren, maar vooral dames) dit is Draco! In het gewone leven salesmanager, maar op het resort de macho van dienst! U kent het type wel: fijn gebronsd, stevig gespierd, en voorzien van subtiele piercing, discrete tattoo en een flinke portie zelfvertrouwen. Als een koning betrad hij het strand, vol overtuiging dat volksstammen vrouwen bij het aanschouwen van zijn geweldige lijf onherroepelijk in zwijm zouden vallen.

Ja, hij was werkelijk een Don Juan, een Cassanova die alle dames moeiteloos om zijn poot wond en daar zo langzamerhand zelf verveeld bij gaapte. Want, hij was wel eens toe aan een uitdaging, aan een dame met hersens bijvoorbeeld, die niet meteen hyperventileren zou, maar oog had voor zijn andere kwaliteiten. Zo paradeerde hij rond en schoof zelfzeker in het gezichtsveld van onze Frederika.

Als kaakchirurg kon ze er niet omheen, zeg nu zelf: wat een indrukwekkende kaakgewrichten spreidde hij tentoon! Wat een souplesse en lenigheid, wat een spanbreedte! En terwijl Frederika enthousiast werd van zoveel kaakspanning stelde ze vast dat ook de rest van Draco er goed uitzag, heel prima zelfs. Kortom: ze besloot toenadering te zoeken,zowel uit persoonlijke als uit professionele belangstelling.


Maar, wat zou Ferdinand hier van denken?


[NVDR: De casting en naamgeving van Draco was in handen van de zoon! Hij had keuze uit ruim dertig exemplaren, allen gespierd en voorzien van interessante hanenkammen, boeiende klauwen en fikse muilen. Maar Draco sprong er qua machogehalte echt bovenuit: een waar natuurtalent!]

zondag 22 januari 2012

Hola Pola! (hopeloos verkikkerd, 9)


[Wat voorafging: louter spanningsopbouwingsfasen! Nu kan het echte werk pas gaan beginnen, want onze twee hoofdpersonen gaan elkaar ontmoeten... Snel over tot actie dus!]

"Helaba!" dacht Ferdinand en hij veerde recht, "wie komt er me daar aanstappen?" Ferdinand had de voorbije twee dagen luilakkend aan de waterkant doorgebracht met een goed boek en was dus al aardig geacclimatiseerd. Er waren eveneens reeds een aantal dames de revue gepasseerd, maar geen van hen was erin geslaagd een dergelijke coup de foudre te veroorzaken.

Ferdinands hartje begon sneller te kloppen. En tegelijkertijd brak het zweet hem uit, toen hij zich realiseerde dat hij - juist vandaag - die idiote zwemband had aangetrokken. Hij begon als een bezetene te wringen om dat ding snel uit te krijgen, maar helaas zonder direct resultaat. Er terwijl hij worstelde, vloekte en rolde, kwam Frederika steeds dichterbij...

Gelukkig had ze niets in de gaten. Frederika moest nog wat bekomen van haar lange reis. Bovendien was ze nog maar net wakker. Ze slenterde langzaam op haar slippers naar de eerste de beste strandstoel, bestelde een drankje en strekte zich uit. Maar toen werd haar blik plots getrokken door ...

.... Draco!

[NVDR: een uitstap naar een idyllisch eiland voor de hele cast en crew zat er helaas niet in. Ja, het is ook crisis in blogland. Dan maar een strand nagebouwd in de studio. Maar na een aantal zonnige cocktails heb je dat niet eens meer in de gaten, hips!]

vrijdag 20 januari 2012

On the road (hopeloos verkikkerd, 8)


[Wat vooraf ging: Frederika zat in een dip en huilde telefonisch uit bij de VZN (vriendinnen zonder naam). Zij opperden dat een trip naar de zon een goed idee zou zijn. Frederika liet zich vermurwen en boekte een luxe kamer in een chique resort]

Als Ferdinand op reis vertrekt, dan valt daarover in feite weinig te melden. Hij koopt een ticket, propt wat kleren in een koffer. Voegt daar een stapel boeken aan toe en weg ermee! Bij een dame gaat dat wel even anders, zelfs als ze een kikkertje is en Frederika heet...

De stress sloeg immers genadeloos toe bij ons favoriet kaakchirurgje. Want, wat was er een werk aan de winkel! Allereerst diende de garderobe te worden samengesteld: geen sinecure want alle outfits moesten natuurlijk wél assorti zijn. Dit betekende: nog snel even soldekes doen met de VZN en tevens een nieuwe zonnebril regelen.

Daarna kwam de kwestie van de footware: een hartverscheurend probleem, want welke exemplaren uit de Imelda Marcos-achtige collectie zouden uitverkoren worden voor de verre reis? Bovendien diende een fikse selectie plaats te vinden van het aantal accessoires. Weer een paar uurtjes stevig soebatten met de VZN. En dan nog de glossies en de vakliteratuur voor aan de rand van het zwembad uitzoeken! En het gepaste streepje muziek voor op de Ipod! En de beste apps downloaden, en..., en...

Maar goed, we gaan u niet vervelen met de slopende details en de moordende keuzes die Frederika maakte. Drie dagen vol gierende zenuwen later was ze uiteindelijk toch min of meer vertrekkensklaar. Ze startte de cabrio en vertrok, terwijl de VZN haar opgelucht uitzwaaide.

Zal zij dit weekend al Ferdinand ontmoeten? U weet het binnenkort!

[NVDR: Het probleem met actrices is dat ze soms moeilijk onderscheid kunnen maken tussen werkelijkheid en fictie. Voor alle duidelijkheid, Frederika, de cabrio had je te LEEN!)

donderdag 19 januari 2012

Vrouwenpraat (hopeloos verkikkerd, 7)


[Wat voorafging: We maakten kennis met de sympathieke kaakchirurge Frederika. Op het moment dat we haar ontmoetten had ze net een lichte depressie. Ze overwoog zelfs om cupcakes te gaan bakken en we vragen ons daarom af: is ze nog van deze wanhoopsdaad te weerhouden?]

Frederika had net de mixer uit de kast gepakt, en de bloem afgewogen, toen ze plots stilstond en zichzelf vermanend toesprak: "Kom,Frederika, herpak u! Bel de vriendinnen". En zo geschiede.

Hoe moeten we de VZN (vriendinnen zonder naam) beschrijven? Elegant, welbespraakt, modebewust en een tikje arrogant. Ze bladerden graag in glossy magazines en spraken vaak af bij de schoonheidsspecialiste, want hun uiterlijk was hun belangrijkste bekommernis. Ze waren trouwens net elkaars wenkbrauwen aan het epileren toen de telefoon ging. De VZN zuchtte diep, rolde met de ogen, wuifde zichzelf koelte toe, maar nam toen - uit een soort van opperste clementie - toch op.

Het eerste halfuur moest de VZN niet veel actie ondernemen. Frederika snotterde vooral en liet zich helemaal gaan in dramatisch geweeklaag over haar lot. De VZN konden zich dus makkelijk beperken tot enkele welgeplaatste "mmmmm's " en aha's zodat ze zich ondertussen konden blijven concentreren op het vijlen van hun nagels. Maar toen na verloop van tijd de stilte tussen twee snikken wel érg lang begon te uren, begreep zelfs de VZN dat er van hen concreet advies werd verwacht. Dat was even slikken.

"Kom", opperde er eentje, "trek het je toch niet zo aan. Ga eens lekker in bad". "Ja, of ga naar de kapper voor een nieuw kleurtje" stelde de tweede voor. Dat was echter niet zo'n bijster goede tip, aangezien Frederika zoals alle kikkers nagenoeg geen haar had. Hetgeen dus weer een kwartier gesnotter en zelfbeklag opleverde.

Toen ook deze snikken eindelijk opdroogden zei de VZN resoluut: "Frederika, je moet er eens uit! Op vakantie naar de zon!". En Frederika kreeg een bijzondere glans in haar ogen en zuchtte "A, ja, dàt zou ik eens moeten doen! "

[NVDR: DE VZN werden welwillend ter beschikking gesteld door de dochter, echter slechts voor de duur van de opnames. Dit betekende dat de VZN niet bleef overnachten en ook niet mee at met de crew. Hierdoor stonden zij enigszins buiten het familiegevoel dat na verloop van tijd toch ontstaat rond zo'n soap. Maar we denken niet dat ze dit heel erg hebben gevonden...]

woensdag 18 januari 2012

Tea for one (hopeloos verkikkerd, 6)


[Wat vooraf ging: Ferdinand is op zoek naar liefde en vertrok onlangs naar een luxe resort. Maar, hij is niet het enige eenzame hart in kikkerland....]

Dit is Frederika! Kaakchirurg in een regionaal ziekenhuis. Op zich best een vrolijk type, maar momenteel zit ze in een dip.

Dat lijkt onbegrijpelijk, want Frederika heeft alles wat een kikker maar wensen kan: een indrukwekkende carrière, een cabrio, een appartement in New York en een kop thee! Maar als je die laatste consequent alleen moet opdrinken, dan gaat de lol er snel af.

Laten we er geen doekjes om winden: sinds de feestdagen voorbij zijn en het is beginnen vriezen, is Frederika in een zwart gat gevallen. Ze is momenteel zo sip, dat ze een wanhoopsdaad overweegt .... cupcakes bakken.

De oven was al voorverwarmd, de roze gebloemde vormpjes stonden al klaar, toen Frederika dacht: "Of zal ik toch eerst mijn vriendinnen bellen, voor ik zoiets drastisch onderneem?". Benieuwd wat ze zal kiezen...

[NVDR: Het probleem bij het inblikken van deze scène was dat Frederika geen thee lust - onbegrijpelijk! Zelf na herhaalde peptalk van de theetante weigerde ze pertinent. We hebben de thee dan maar vervangen door appelsap en dat ging prima, maar het ondergraaft toch enigszins de authenticiteit van het bovenstaande tafereel]

maandag 16 januari 2012

Escapisme (hopeloos verkikkerd, 5)


[Wat voorafging: Op zoek naar de ware Jacoba stortte Ferdinand zich op een wildbreiproject. Dat was heel leerrijk, maar toch ook niet helemaal zijn ding. Hij haakte dus af en gooit vandaag het roer om]

Na het haakdebacle had Ferdinand het liefste uitgehuild bij den Dave. Die had echter net een coachingtraject uitgewerkt voor een Triceratops met een burn-out en kon zich dus onmogelijk vrijmaken. Wel mompelde hij nog vaagweg iets van "alle zeilen bijzetten" of zo.

"Dat is het", dacht Ferdinand, "Het ruime sop! De woeste baren! De zilte zeelucht! Met de wind in de zeilen op weg naar verre oorden, met kokosnotenbomen en onontdekte kikkersoorten! Stormen overwinnend, de golven doorklievend. Ja, dàt is het ei van Columbus".

En aangezien onze Ferdinand echt een romanticus is, zag hij het al hélémaal voor zich! Hij zelve stoer aan het roer van een driemaster, onverstoorbaar starend in de verte. Of een leniger versie vlotjes klimmend in de touwen en verrekijkerkijkend in het kraaiennest! Of, nog beter, Titanicgewijs met een schone deerne op het voorsteven, bij ondergaande zon of fonkelende sterren. Zucht! Zwijmel, zwijmel!

....

OK, zo gaat het wel weer! Om een héél lang verhaal kort te maken: de werkelijkheid was veel prozaïscher. Ferdinand boekte gewoon een ticket naar een luxe resort. En met een stapel boeken en veel goede voornemens vertrok hij op reis, het avontuur tegemoet!

Want, beste kijker, Ferdinand is niet het enige eenzame hart in kikkerland. Nee, nee, er zijn er nog! Maar daarover woensdag meer...

[NVDR: Op dit moment van de productie speet het de regisseur ENORM dat er geen budget was voor muzikale omkadering van het gebeuren. Hij vraagt u dan ook er zelf "Sailing home" van Piet Veerman bij te denken. "My heart will go on", van de Titanic film (ja, die met Leonardo) mag ook. En als ook dat niet tot uw repertoire behoort, zing dan gewoon vrolijk "Al die willen de kapren varen": ook prima!]

zondag 15 januari 2012

Afgehaakt (hopeloos verkikkerd, 4)


[Wat vooraf ging is snel samen te vatten. Ferdinand zoekt een lief, maar vindt er geen. Zijn beste vriend Dave raadt hem aan zijn horizon aanzienlijk te verbreden in clubverband.]

Als krantenlezer was Ferdinand goed op de hoogte van de huidige handwerk hype. En aangezien Ferdinand niet meteen een Coole kikker is, maar eerder een zacht kantje heeft, leek hem dat wel iets. Bovendien had hij veel respect voor ambachtelijke vaardigheden. Reden te over dus om deel te nemen aan een wildbrei-project.

Om met het goede nieuws te beginnen: Ferdinand stak er heel wat van op. Het was in elk geval een fijne in-steek om de wonderlijke wereld van het tekstiel beter te leren kennen.

Maar wat het sociale aspect van het project betrof, raakte hij al snel de draad kwijt. Er was amper een touw vast te knopen aan de gesprekken tussen de dames onderling. Bovendien bleek al snel dat het merendeel van de ijverige breisters reeds voorzien was van echtgenoot en kikkerdril. Een familieleven dus, waar ze wel een paar uur op konden voortborduren. En wat de singles betrof, daar zat vaak echt een steekje bij los, vond onze protagonist. Hij raakte helemaal in de war en kon er geen garen van spinnen.

"Tja", dacht Ferdinand, "tijd om de knoop door te hakken! Er is hier veel geblaat en weinig wol! Ik ga het morgen eens helemaal over een andere boeg gooien, ..."

[NVDR: "Hè get", zei theetante, "een kikker op mijn haakwerkje. En nét nu ik een nieuwe steek aan het uitproberen was #@##&&#!". Cast en crew hebben moeten ingrijpen, anders wat het slecht afgelopen met Ferdinand. Ondertussen zijn de plooien glad gestreken en kan theetante er ook weer om lachen!]

vrijdag 13 januari 2012

Den Dave (hopeloos verkikkerd, 3)

[Wat vooraf ging: Ferdinand wil Valentijn vieren met een nieuw lief. Na een noodlottige zelfevaluatie zoekt hij nu steun bij zijn boezemvriend Dave]

Voila, dit is den Dave. Dinotemmer van beroep. Nog nét niet wereldberoemd, maar hij blijft bescheiden. Het type ruwe bolster, blanke pit. Een man van weinig woorden. Maar hij kan goed luisteren. En dat is ook heel wat.

"Man", mompelde Dave, "dat is een moeilijke. Ik ben dan wel erg beslagen op het terrein van de dinotemmerij, maar het inschatten van vrouwelijke kikkersingles behoort helaas niet tot mijn competentieprofiel.Misschien moeten we gewoon eens logisch nadenken".

Ferdinand en Dave staarden zwijgend in hun glas, namen een slok, keken uit het raam en zuchtten eens diep. En plots ging Dave een lichtje op.

"Volgens mij moet jij je horizon gaan verruimen, Ferdi! Een stap in de wereld zetten! Nieuwe mensen leren kennen! Niet steeds met je neus in de boeken, of gamend achter de PC.Kom eens uit uw kot! Word lid van een club, neem deel aan een cultureel project! Verruim je sociale netwerk. Via via leer je zo vast iemand kennen!"

"Zou je denken?" aarzelde Ferdinand "dan ga ik dat dit weekend gewoon proberen! Nog een pintje, Dave?"

[NVDR: Den Dave zal alle stunts in deze blognovelle persoonlijk uitvoeren. Best bijzonder als je bedenkt dat de Dino's waar hij mee werkt levensgevaarlijk zijn! Echt wel nen straffe gast dien Dave!]

donderdag 12 januari 2012

Zelfevaluatie (hopeloos verkikkerd, 2)


[Wat vooraf ging: weinig! Ferdinand, een sympathieke kikvors zoekt een vriendin om Valentijn mee te vieren. Maar eerst even nadenken]

"Reculer pour mieux sauter", dacht Ferdinand en hij onderwierp zichzelf aan een glasharde SWOT-analyse. Helaas focuste hij nagenoeg volledig op zijn eigen weaknesses en de externe threats, hetgeen zijn dag nu niet bepaald kleurde. Integendeel, Ferdinand kwam in een existentiële crisis terecht.

"Ik draai in cirkels rond", pruilde hij, "en ik bots tegen een glazen plafond. Ik zie het nu glashelder: ik ben in een vacuüm terecht gekomen. Ik heb nood aan frisse lucht, een nieuwe adem. Het glas moet weer halfvol worden, en niet halfleeg".

En Ferdinand concludeerde: "Ik ga morgen eens een pint pakken met mijn maat Dave, daar kikker ik altijd van op...."

[NVDR: Het concept van bovenstaande foto, alsmede de praktische uitvoering ervan, waren in handen van de zoon! No frogs were hurt during this photoshoot: de kikker kon regelmatig een luchtje scheppen en springt weer vrolijk rond]

woensdag 11 januari 2012

Een man met een plan (hopeloos verkikkerd, 1)


[Vanaf 11 januari tot en met 14 februari exclusief bij de theetante: de eerste blognovelle "Hopeloos verkikkerd" met quasi dagelijks een aflevering!]

Maak kennis met Ferdinand. Hij ziet er een beetje streng uit, maar valt eigenlijk best mee. In elk geval: het is een man met een missie! Zijn goede voornemen voor 2012 is immers "een lief vinden voor Valentijn". Want, op een dag vol hartjes, suikergoed, ballads en ander gezwijmel helemaal alleen zijn, dat ziet hij hoegenaamd niet zitten. Bovendien krijgt hij ook eens graag een Valentijnsgeschenk! Maar, zal het hem lukken...???

Vandaag zei Ferdinand: dedorie, er zijn al 11 dagen om en ik heb nog geen stap verder gezet richting de vrouw van mijn leven. Er resten mij nog iets meer dan 30 kalenderblaadjes om mijn doel te bereiken. Ik zal er nu dus dringend aan moeten beginnen. Maar eerst nog even bezinnen, voor ik verder ga...

[NVDR: Met dank aan de Druivelaar, theetantes favoriete kalender! Dankzij dit uiterst nuttige instrument kan zij vriend en vijand dagelijks verrassen met informatie over het tijdstip der zonsondergang én de beschermheilige van de dag. Tevens kan zij flauwe moppen vertellen, maar dit geheel terzijde]

zaterdag 7 januari 2012

In de wolk(en)


Tja, zuchtte tante, terwijl ze in haar theetje roerde, de tijden veranderen. Was je vroeger “in de wolken” dan was dat niet zo best. Je was dan een dromer, een softie, en iemand met te veel fantasie (en dat kon nooit goed zijn). Menig schoolmeester donderde dan ook met passend gebulder: “Kom toch eens van je wolk af!”

Maar tegenwoordig ben je nogal wereldvreemd als je niet op een wolk zit, pardon op DE wolk vertoeft. THE CLOUD welteverstaan. Zonder digitaal alter ego telt een mens niet meer mee. Ik blog/facebook/twitter dus ik ben is het motto. (en tante doet daar enthousiast aan mee, zo is ze nu ook wel weer)

En dus zweeft er boven elke stad, elke trein en elke bus een wolk. Wat tante betreft: een donderwolk, die u flink afleidt van hetgeen u omringt. Zo houdt u op de trein wel contact met die ex-klasgenoot aan de overkant van de grote oceaan, maar heeft u geen oog voor wie in het echt tegenover u zit. Tssssssssss.

En dus heeft tante soms zin om als de schoolmeester van weleer te roepen: “Zeg, kom eens van die wolk af!”.

woensdag 4 januari 2012

0100101110

Theetante is eigenlijk een boekenworm! En de kerstvakantie is daarvoor het “uitgelezen” moment. Languit op de zetel, met een kat, een kaarsje, een kop thee en een goed boek: heerlijk!

Het boek van deze vakantie is “Informatie, van tamtam tot internet” van James Gleick. Uitgekozen omdat tante er stoemelings vanuit ging dat het over communicatie zou gaan, hetgeen voor deze blog altijd nuttig is bij wijze van context. Driewerf neen: het gaat over informatie, over computers en logaritmes. Ai, ai, knars, knars. Maar het moet gezegd worden: iemand die tante ervan kan overtuigen dat wiskunde boeiend is, verdient sowieso hulde: bij deze.

Bovendien raakte tante wel wat in de ban van de informatietheorie (sla het maar na op pagina 248-249). Straffe wiskundige lieden visten immers uit dat echte informatie beantwoordt aan drie regels: het is verrassend, onvoorspelbaar en wanordelijk. In wiskundige hoofden: het is 0 of 1. Geen herhaling, geen voorspelbaarheid: weg ermee! Alleen wat nieuw is en niet uit het andere kan worden afgeleid, verdient een 1. Streng hoor, even illustreren maar.

• Hoe gaat het? Goed! (informatiewaarde is 0, want het antwoord is voorspelbaar, er zijn maar een paar kwieten die op een dergelijke vraag een ander en origineler antwoord produceren)
• Gelukkig Nieuwjaar! (informatiewaarde is momenteel 0, wegens niet verrassend. Roep je dit in pakweg april, dan kom je natuurlijk wel onverwacht uit de hoek, maar dan ben je eveneens een kwiet)
• Ik kwam bij het zebrapad. Eerst naar rechts kijken, dan naar links. En dan even letten op het stoplicht: ja, groen! Voila, toen ben ik overgestoken. (informatiewaarde 1, indien de boodschap gecomprimeerd wordt tot “ik stak over”, hoewel we ook deze actie niet meteen verbluffend kunnen noemen)

OK, vanuit computerstandpunt kan tante wel volgen. Recht toe rechtaan wil men het daar hebben. Niet te veel uitweidingen en tierelantijntjes (u heeft het al door: theetante spreekt absoluut geen computers).

Maar als we in de werkelijke wereld alleen zo zouden spreken, dan zou het toch ook maar saai worden. Al was het maar omdat niemand iets zei: als herhaling en uitweiding niet mag en de info perse nieuw moet zijn, dan blijft het akelig stil. En dan is er zeker geen plaats voor banden-smedend gebabbel.

Bovendien is herhaling toch ook wel eens prettig, niet alleen om tijdens het blokken gegevens in je hoofd te stampen, maar ook gewoon voor de gezelligheid (deze vakantie wéér naar de Sound of Music gekeken!)

Aan de andere kant: alleen maar herhaling of uitgebreid gebabbel in het zebrapadgenre van hierboven is ook niks! Zucht! Tante besluit dan maar dat de waarheid in het midden ligt. Of, neen, niet helemaal in het midden, misschien iets meer naar de info kant, zo! Tijd voor een bordschema om deze gedachtenkronkel visueel te verduidelijken:


Kortom: alle praatjes in de stad die zich op dat punt bevinden, kunnen op tantes warme belangstelling rekenen! En tot slot wenst ze u bij deze - heel onverwachts zo op het einde - alsnog een gelukkig 2012!