De Theetante

Sinds Netflix is het hek van de dam. Niet gebonden aan programmatieschema's of andere vormen van redelijkheid kijkt de mens onophoudelijk naar series. Zelf kan ik er niet van meepraten. Ik ben namelijk zo iemand die na een half uur in slaap valt. Bingelézen daarentegen, dat ken ik wel. Laat mij dit concept even definiëren. Volgens mij komt het neer op "Het moeiteloos spenderen van menige uren met een boekje in een hoekje, daarbij quasi moeiteloos de bladzijden omslaand. Zo volledig opgaan in het verhaal dat theezetten overbodig wordt. Miauwende katten en klagende pubers volledig negeren. Indien nodig zelfs afspraken afzeggen om te kunnen doorlezen. Een intens gevoel van nutteloosheid als er niet gelezen kan worden". Het overkwam me jaren geleden met De verborgen geschiedenis  en het gebeurde deze week weer met Een klein leven . Ik hoorde al een tijd geleden over dit boek, maar durfde het niet te lezen omdat ik al vernomen had dat het "hard en intens treurig ...

Eindelijk is het dan zo ver! De koude en de duisternis nemen het roer over. Zij toveren de avonden vol lange donkere uren en laten ons dromen van sneeuwval en ijspret. Dampende potten thee en tevreden snorrende katten beschermen ons tegen zwartgalligheid. Kaarsjes flakkeren terwijl de wind om het huis giert. En wij lezen, lezen, lezen! De voorbije weken voerden een reeks boeken mij mee naar heel veel verschillende werelden. De vraag was dus alleen nog: waarover bloggen wij? Het was even dubben. Mijn keuze viel uiteindelijk op het nieuwste boek van Anna Enquist: Want de avond . Waarom ik dit graag las Anna Enquist is één van mijn favoriete auteurs en na het lezen van . Want de avond  weet ik weer heel goed waarom dat zo is. Het is namelijk een rustig boek, waar niet zo heel veel in gebeurt en waarin er dus tijd is om scènes en personages uit te werken en diepgang te geven. Enquist denkt na over elke scène: steekt werk in de setting en de "belichting". Elk woor...

Beste mensen, de voorbije jaren heb ik me ingehouden! Ik heb mijn voorliefde voor de middeleeuwen slechts heel terloops voor het voetlicht gebracht. Af en toe een kleine referentie naar een roman of zo, en verder zorgde ik voor heel veel afwisseling. Bewust. Sta me dus toe om één keer voluit te gaan in vakidiotie. Ik las namelijk een heerlijk boek over middeleeuwse manuscripten. Meetings with remarkable manuscripts is een bundel van twaalf ontmoetingen met handschriften. Christopher De Hamel, zelf conservator van het eerste handschrift dat hij beschrijft, reist de hele wereld rond voor deze "interviews" met BM's (bekende manuscripten). Dat levert behoorlijk lezenswaardig materiaal op. Hierbij 5 redenen waarom u dit ook moet lezen: 1. U leert over handschriften . ja, die voelde u aankomen, natuurlijk, maar het klopt. Samen met De Hamel bladert u in kostbare werken. Hij kijkt over uw schouder mee en wijst op kleine vlekjes, speldenprikjes, eigendomsmerken en aant...

Goede titels doen iets met een mens. Ze roepen en beeld op, ze laten je wegdromen, ze raken een snaar, en bovenal: ze maken nieuwsgierig. En misschien heeft dit boek wel de allermooiste titel aller tijden, wegens poëtisch, geheimzinnig en zintuiglijk: je ruikt de vochtige lucht, je voelt de zomeravond, de dreiging van een onweer... Nou, theetante, zo gaat ie wel weer! Hoe dan ook: dit boek wilde ik lezen en daar heb ik allerminst spijt van. Eerder genoot ik al van het verrukkelijke Expo 58 van Coe, dit boek is helemaal anders, maar minstens even meeslepend. Twintig foto's Dit is het verhaal van Rosamund, een oude dame die op een dag overlijdt (dat gebeurt helaas wel vaker bij mensen op leeftijd). Deze dood lijkt echter zelfgekozen en goed voorbereid, want op de avonden voor haar heengaan neemt Rosamund een aantal casettebandjes op. Aan de hand van twintig foto's vertelt ze over haar leven en dat van de mysterieuze Imogen. Mysterieus, inderdaad, want nieman...

In tijden van natuurrampen, harde woorden en Triumpiaanse toestanden vraagt een mens zich al eens af: "Waar gaat dat heen?" vrij snel gevolgd door: "Hoe is het toch zover kunnen komen?". Omdat een historica de naam waardig zich ook met de eigen tijd dient bezig te houden presenteer ik u vandaag drie boeken die elk een eigen licht werpen op het bijzondere tijdsgewricht waarin we leven. Ik heb er in elk geval heel wat van opgestoken, al is het ene boekwerk wel wat leesbaarder dan het andere. Homo Deus - Harari Omdat ik zou hyperenthousiast was over Sapiens, begon ik vol ongeduld en voorpret aan Homo Deus. De auteur beloofde de nabije toekomst van de mensheid te bestuderen en daar was ik dus beslist nieuwsgierig naar. Die toekomst is echter allerminst rooskleurig, zo blijkt. Algoritmes die ons meer en meer vervangen, een leeggezogen mensheid die ten dienste van computers staat en een zombie-achtige politiek van half bionische types...  na honderd bladzijden z...

Salvatore is razend. Niet alleen omdat hij ziek is en ten dode opgeschreven. Ook omdat zijn zoon het nodig vond om hem weg te halen van het platteland. Daar zit hij nu in Milaan, hoog boven de aarde in een klein appartement. Met zijn geleerde schoondochter die liever met haar neus in de boeken zit dan met mensen praat. Gelukkig is daar de kleine Brunettino, die zijn opa erg nodig  heeft.... Ja tegenstellingen genoeg in dit mooie boekje. Stad versus platteland, intellect versus boerenverstand, jong versus oud: het zit er allemaal in. En het leidt, na heel wat woelige watertjes tot een prachtig slot. Niet zo'n Disneygeval waar alle plooien gladgestreken zijn. Wel tot een moment waarop alle betrokkenen een tikkeltje veranderd zijn. En beseffen dat hun leven er een laagje bij heeft gekregen. Evelyne gaf me dit boek dat zij op haar beurt ook van iemand had gekregen. Zo gaat dat soms met hele goede boeken.  Zonder al te veel ruchtbaarheid geven mensen het door aan elkaa...

Er zijn zo van die boeken die je blindelings aankoopt. Het vertrouwen in de auteur is immers groot. Voorgaande vertellingen sleepten je mee, raakten je ziel, zinderden na; en dus ben je er gerust in: ook dit wordt een voltreffer. Je wrijft al in je handjes, zet potten thee en trekt avonden uit voor het leesplezier dat je verwacht. En toch bleek dat deze week wel mee te vallen (helaas) Niet dat het nieuwe boek van Kate Mosse echt slecht is. Mosse is nu eenmaal een vakvrouw die haar stiel verstaat. Ze staat garant voor meeslepende verhalen, degelijk uitgewerkte historische contexten en de nodige mysterieuze wendingen. Deze keer neemt ze ons mee naar de zestiende eeuw. Niet de strijd tegen de Cataren, wel het conflict met de Hugenoten staat centraal. En het is duidelijk dat Mosse haar geschiedenis kent en zich in dat tijdvak heeft verdiept. Maar daar wringt het schoentje ook, want nog niet zo heel lang geleden las ik een boek van Ken Follett over dezelfde periode. Onze Ken is nog zo...