De Theetante

Een boek is niet afgelopen als je de laatste pagina gelezen hebt. Want na het dichtslaan van de kaft, werkt een goed verhaal altijd nog even door. Het kleurt je blik, dwaalt nog even door je gedachten. En ongemerkt beïnvloedt het ook de lectuur van het volgende boek. Zo bouwt de ware lezer haast ongemerkt bruggetjes tussen leeservaringen (wat meteen ook verklaart waarom een verhaal bij tweede lezing helemaal anders kan lijken). Omwille van bovenstaande overtuiging, en omdat ondergetekende op vakantiedagen veel tijd heeft om te lezen (en minder gelegenheid tot bloggen), bespreek ik vandaag twee boeken waartussen ik op warme dagen mentaal een draadje heb geweven. Skippy tussen de sterren speelt zich af op een Ierse kostschool en voert de lezer genadeloos terug naar de pubertijd. Jongens vol hormonen zijn de hoofdrolspelers. Zij zijn bikkelhard voor elkaar, maar kunnen ook nog vaak heel kinderlijk wegdromen. Dat ze een grote uitvinder zullen worden bijvoorbeeld, ...

De voorbije week brachten we door op een chateau in Frankrijk, met veel middeleeuws moois in de omtrek, maar ook met zalige ligstoelen onder forse lindebomen. Terwijl de kinderen met kleine katjes rondzeulden, of spetterden in het zwembad, had ik uren tijd om na te denken, te dromen en te lezen. Op vakantie mogen de dingen tijd kosten, een grote luxe, die ik me niet altijd veroorloven kan. En zo gleden de dagen in een tijdloze stroom voorbij en hebben we weer genoten van eenvoudige dingen. En op die mijmerende momenten had ik een ideale reisgezel meegebracht. “ Liefde ” het tweede deel van Karl Ove Knausgards, Mijn strijd . Net als het eerste deel een meditatief ritme van zinnen en gedachten ditmaal over de relatie met zijn vrouw en zijn gezin. Vol details over dagelijkse beslommeringen en conflicten maar beschenen met een bijzonder licht. Niet flatterend, niet verbloemend, maar open en eerlijk. Opnieuw een wonderlijke leeservaring. De reeks “ mijn strijd ” is een exper...

Sommigen lezen ter ontspanning. Ter ontsnapping aan strijk en andere ellende. Ter afleiding van dagelijkse besognes als kruimels op het tafelblad. Het is hen van harte gegund. Maar deze blog is begonnen om bruggen te bouwen tussen lezen en leven. Om verder te kijken en dieper te graven. Om – via een omweg – juist over jezelf na te denken. Literatuur als perspectief dus. Schrijvers die je anders laten kijken naar wat je al zo lang kent. Dat is dan meteen ook een criterium: een boek dat die gelaagdheid niet heeft, belandt niet op deze pagina’s. Daardoor blijft het soms eventjes stil: de lat ligt hoog. Maar deze keer presenteer ik u met vreugde een boek dat de test glansrijk heeft doorstaan. En dat een ander perspectief nemen, het kijken met andere ogen, juist als thema heeft. Barnes verwelkomt zijn lezers in deze bundel met een zinderende schets van Parijs anno 1860. De fotograaf Felix Nadar portretteert de ene bekende Fransman na de ander. Op onnavolgbare wijze. “Fotog...

Het is zomer, nou ja, een beetje. De schoolpoort is gesloten, de kinderen kunnen buiten spelen en uitgeputte moeders drinken liters oppepthee. Niet bepaald het moment voor diepgravende lectuur dus, maar eerder voor zonnige romans vol zomersproeten, zwembadgespetter, zwoele briesjes en happy endings . Daar hadden we nou echt eens zin in.  Maar, helaas! Dat was buiten de leesclub gerekend. Die had zich immers voorgenomen een maatschappijkritisch epistel te doorploegen en de hedendaagse samenleving grondig onder de loep te nemen. Zucht.   Identiteit van Paul Verhaeghe mag dan een luchtige kaft hebben, de inhoud is pittig, zwaarmoedig en licht deprimerend, laat ons eerlijk zijn. Niet iedereen had het boek dan ook uitgelezen. Maar discussiëren, dat zou wel lukken, dachten we. En zo verzamelden de leesclubladies zich op een zomeravond op tantes terras. Met verse muntthee, veel cake en bergen snoep. Een zoete bedoeling? Pastelkleurig? Geenszins! Want we staken meteen ...

Zaterdag is tante weer eens gaan dansen. Jubeldejubel. O, de ware dancing queen in ons kwam helemaal boven. Dit ondanks meewarige blikken van jonge luiden aan de zijkant. En ondanks stramme leden en houterige pas   ’s anderendaags: het was heerlijk. Neuh, ouder worden is voor ons niet zo’n last. De kraaienpootjes rond onze ogen zijn immers lachrimpeltjes, beste lezer! Geen probleem dus. Ok, we besmeren die dagelijks kwistig met nachtcrème, want we willen natuurlijk wél in schoonheid oud worden. Maar eeuwig jeugdig, strak en dun blijven, dat hebben we al lang opgegeven, gelukkig.  Ouder worden heeft immers voordelen. We hebben al wat achter de rug, relativeren beter en bouwden zowaar wat levenskennis op. En dat merk je vooral als je een boek herleest: plots identificeer je je met andere personages dan voorheen en vallen andere verhaallijnen je op. Alsof je de wereld met andere ogen bekijkt. Deze week kwam het bovenstaande wonderwel samen in ons lectuurpakk...