Feest in de boekenclub

Een boek lezen is altijd fijn, maar samen met anderen geeft des te meer jolijt! En gisteren was het echt een bijzondere leesclub. Want we hadden een jarige, een bijna-jarige én twee nieuwe leden. Zulks moest op gepaste wijze worden gevierd! En dus was er taart, mierzoete dessertwijn en vele chocolaatjes. En een wel erg uitgebreide voorstellingsronde waarin we ons verbaasden over onverwachte hobby’s, intrigerende werkcontexten en olijke kroost.

Een aantal onder ons bejubelden tevens het boekenclub gebeuren. Zonder onze heerlijke avondjes zouden zij beduidend minder lezen. Sociale druk als stok achter de deur, ja, ja. En natuurlijk haastten zij daarbij aan te geven dat het clubje ook tot nieuwe ontdekkingen en literaire horizonten leidde, het is maar dat u het weet!

Na al die hartuitstortingen en ontroering, zouden we bijna het boek van de maand vergeten zijn. Dus, vulden we de glazen bij, namen een extra puntje taart en vroegen ons af: was het lezen hiervan ook zo’n feest?

Misschien eventjes duiden voor wie het boek niet kent. Headline zou kunnen zijn: “dichter verwondert zich over dagelijks bestaan”. Genieten van de kleine dingen, van de kinderen en hun onverstoorbare opgroeien. En dat dan in mooie zinnen trachten te vatten, in beknopte columns. De bundel biedt een rijke bron aan fijne korte stukjes, om ’s avonds voor het slapengaan met mondjesmaat te nuttigen.

Tante was deze keer minder enthousiast dan ze op voorhand had vermoed. Ze ging weer moeilijk doen en stellen dat het allemaal te mooi was. Te gekunsteld. Alsof de auteur na de eerste versie nog urenlang had zitten sleutelen en prutsen aan de tekst. Maar, tante leest geen poëzie en is dergelijke taalmeanders dus niet gewend.

Dat verklaart meteen waarom anderen tantes mening niet deelden en het boek juist bijzonder prachtig vonden. Als je maar niet te veel tekstjes achter elkaar leest, was wel de suggestie. Eén voor één en er de tijd voor nemen, was de volgende tip.

En daar wrong voor sommigen het schoentje, want het boek lag op onze nachtkastjes tijdens de drukste dagen van het jaar. Het moment immers waarop de helse ochtendspitsen aanbreken, kinderen weer naar school moeten en op het werk ook iedereen weer wakker wordt. Na een dag racen rustig zitten, is niet zo evident. En als je het dan toch probeert, en een tekstje leest over…hectische ochtendspitsen, tja dan kan de herkenbaarheidsfactor net iets te hoog zijn.

Misschien moeten we het boek gewoon nog een paar jaar laten liggen. Als de kinderen groter zijn en we er niet meer midden in zitten? En dan in het gezelschap van bokkige pubers nostalgisch terugblikken naar het enthousiasme van toen?

We vonden immers dat het boek best weemoedig was. Genieten van de kleine momenten, ja, maar dan toch vooral omdat ze onherroepelijk voorbij gaan. Altijd met een streepje zwart. En met een zeer mannelijke bril ook, vonden wij. Vreemd hoe hij in zijn dochtertje al een heuse vrouw ontwaart; wij hebben bij onze zonen niet meteen het gevoel een toekomstige adonis in huis te hebben (ook al zijn onze jongens echt bijzonder aaibaar)

Maar goed, verdeelde meningen dus. Toch leerden we ook nog iets: namelijk dat poëzie lezen een kunst is! Eén van de twee “nieuwe” dames las aan het einde van de avond nog een gedicht voor van onze Bernard en wist daar heel veel uit te halen. Tot navolging strekkend, wat tante betreft!