Doorgaan naar hoofdcontent

De zomer van de filosofie



Daar zat ik dan in het heerlijke Malta, aan de rand van het zwembad met een glaasje ananassap en een flutboek. De eerste dag vond ik het heerlijk, de tweede dag stortte ik me wanhopig op de aquagym en de yogales. En de derde dag snakte ik gewoonweg naar wat intellectuele uitdaging*; ik ben nu eenmaal niet zo'n goede luilakker**. Gelukkig zijn er goede vrienden als Sigi, die me op het spoor zette van een razend interessante podcast. Die hield me de rest van de vakantie wel zoet!

Philosophize this, want daar hebben we het over,  is een hele fijne basiscursus filosofie. Stephen West is een uitstekende leraar, die moeilijke concepten fantastisch goed kan uitleggen en heel veel leuke metaforen bedenkt. Als u nieuwsgierig bent naar het verband tussen Plato en Ikeakasten, Bouddha en Porsche of de Tao en langharige hippies: één adres.

Wat een leraar! Echt, de man heeft een gave. Alsof het niets is trekt hij rode draden, schetst de historische context van de denker in kwestie en geeft de hoofdlijnen van diens filosofie weer. En dat alles keurig binnen het bestek van één lesuur. Dagelijks zat deze ijverige student dus ijverig klaar, met vulpen en een extra mooi schriftje. Lekker ouderwets nam ik nota, heerlijk (heel nerdy, ik weet het, maar ik kom er in dit geval graag voor uit)

Terwijl anderen bruin bakten in de zon, laveloos aan cocktails slurpten of opschepperig waterskieden verwonderde ik me over de geniale invallen van Thales van Milete, de kalmte van de Stoa en de leergierigheid van Confucius. Ik maakte kennis met filosofen die in mesthopen leefden, Romeinse keizers met diepe gedachten en Oosterse denkers met gevoel voor humor.

Heel leuk was ook dat elke aflevering eindigde met een vraag. Soms is die direct gelinkt aan de filosoof in kwestie, soms een voorbereiding op de volgende keer, maar telkens iets om even bij stil te staan (en om dus bij een prachtige Maltese zonsondergang even bij te mijmeren).

Bij thuiskomst ging ik natuurlijk vrolijk verder. Na twee weken hersengymnastiek  sta ik nu op het punt om aan de Middeleeuwen te beginnen (jubelt en juicht!) Omdat ik weer ga werken, zal het ritme naar beneden moeten. Maar omdat er in totaal 133 (and counting) afleveringen zijn, ben ik dus nog een hele tijd zoet met deze podcast. Ik weet nu al dat me nog heel veel fijne inzichten te wachten staan.

Kortom: waar wacht u nog op! Allen op les bij Philosophize this!

Nog even een waarschuwing voor wie nu heel enthousiast begint: de eerste twee afleveringen zijn niet helemaal representatief. Er is namelijk sprake van een leercurve. Wat is de kwestie: onze Stephen heeft aanvankelijk hardrockmuziek verwerkt bij wijze van afwisseling. Ondergetekende schrok telkens lam bij dat soort intermezzo's. Gelukkig had de leraar snel door dat dit van het goede te veel was, en is de muziek vanaf de derde aflevering geschrapt, oef!

(* wij hebben werkelijk geen enkele uitstap gemaakt, op verzoek van de pubers die genoeg geschiedenis hebben gezien, vooral genoeg kerken. En aangezien Malta één kerk voor elke dag van het jaar heeft, liepen de koude rillingen hen al bij voorbaat over de rug. Geen sight seeing voor de ouders dus, maar een all in formule in een resort. Mmmm, ja, ja. )

(**Achteraf zijn de echtgenoot en ik nog 4 dagen naar Lyon geweest en toen hebben we elke dag een museum bezocht. Het gebruikelijke ritme dus, en dit keer zonder meewarige blikken van min-twintigers!) 

Reacties

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...