De nacht van de vogels - Kate Mosse

Hichcock wist het al: niets zo angstaanjagend als een stel zwarte vogels. Vooral als ze in grote getale samenklitten en duistere wolkenluchten nog donkerder maken.  Een onheilspellend gevoel van dreiging daalt neer, terwijl zwarte kraalogen ons beloeren...

En, lopen de rillingen al over uw ruggengraat? Prima! Voeg daar dan nog een naderend onweer, mistige moerassen en heel wat verknipte figuren aan toe en u heeft het sfeertje van Mosse’s nieuwe roman helemaal beet: donker, duister en gloomy, waar Britten zo goed in zijn.

In dit ijzingwekkende kader vindt, wat dacht u, een moord plaats. Een jonge vrouw wordt teruggevonden in het ijskoude water. En dat roept uiteraard vragen op: wie heeft haar vermoord, en waarom? Als kort nadien een aantal vooraanstaande heren verdwijnen, gaan er bij velen vraagtekens rijzen. Wat volgt is een klassieke who done it, met een dappere dame in de hoofdrol, en – hoe kan het ook anders – een nobele jonge held om haar bij te staan. 

Kate Mosse verweeft in dit boek een misdaadverhaal met de wonderlijke (en soms wat onsmakelijke) geschiedenis van de taxidermie. Het nu bijna verloren ambacht van een opzetter was honderd jaar geleden een stiel als een andere. Opgezette vogels sierden immers menig huiskamer, en geen mens die daar aanstoot aan nam, integendeel: men was gefascineerd. Taxidermisten speelden immers met de dood. Als magiërs wekten ze doden tot leven, en gaven hen een tweede adem, een nieuw glans, soms mooier dan ooit. U ziet het: geen onaardig uitgangspunt voor een moordverhaal. En geloof me, Mosse speelt de parallellen ijzingwekkend goed uit. 

Nu had ik eigenlijk wel verwacht dat Mosse er ook nog een geest aan zou toevoegen, of toch minstens enige paranormale gaven zou tentoonspreiden. Er zijn immers weinig schrijvers die een dergelijk magisch kantje op een geloofwaardige manier kunnen brengen, maar Mosse kan dat als de beste. De scheidslijn tussen dood en leven is in haar verhalen doorgaans flinterdun en zielen bewegen zich elegant van de ene dimensie naar de andere, zonder zich daar altijd van bewust te zijn. 

Die sfeer van magie, die de boeken van Mosse altijd zo bijzonder maakt, ontbreekt echter in dit boek. Niet dat het verhaal niet mysterieus is, verre van, maar dat tikje extra dat Mosse Mosse maakt, is deze keer niet van de partij. Geen tijdreizen of bovennatuurlijke verschijnselen, geen hulp van gene zijde, geen geheimen die het graf in zijn meegegaan.

Maar beste mensen, niet getreurd, want dit is een heerlijk meeslepend boek, spannend en verrassend tot op het einde. Een vlot lezend, boeiend tussendoortje, voor ons als lezers, maar wellicht ook voor de schrijfster. Ik hoop van harte dat Kate Mosse de volgende keer haar pen weer wat dieper in de magie doopt. En een meer gelaagd verhaal verzint. Misschien moet ze eens schrijven met een kraaienveer? 

(Eerder besprak ik van Kate Mosse al De Citadel en De bruidskist)

VRAGEN VOOR LEESCLUBS

(deze keer nogal duister, excuses maar dat komt door het boek: serveer dus lekkere koekjes als je deze vragen bespreekt en zet een luchtig muziekje op – dat helpt vast)

• Heb je ooit een dagboek bijgehouden? Wanneer was dat? En waarom schreef je?
• Opgezette dieren waren vroeger een trend, ben je er al eens eentje tegengekomen?
• Wat is jouw ergste nachtmerrie?
• Aan welke babysitter uit je kindertijd heb je goede herinneringen?
• Wanneer ben je echt bang geweest?
• Ben je wel eens opgesloten geweest? En hoe kwam je er weer uit?
• Welk ambacht verdient het om aan de toekomst te worden doorgegeven?