Doorgaan naar hoofdcontent

Het hart van alle dingen, Elizabeth Gilbert


Uren heb ik deze vakantie lezend doorgebracht. In de hitte onder de schaduw van een fruitboompje. Met ver - heel ver - de krijsende kinders in het zwembad. Tja, zwemdiploma's geven een mens heel wat rust en ademruimte!

Speciaal voor de gelegenheid had ik ook een rustig boek meegenomen. Lekker dik, maar met garantie op geruisloze leespret. En  inderdaad, ik had "Het hart van alle  dingen" helemaal goed ingeschat. Niet verontrustend, geen artistieke mijlpaal in de literatuurgeschiedenis, maar wel een boeiend en heerlijk meeslepend verhaal!

In dit boek volgen we het leven van de ietwat excentrieke Alma. Als dochter van een rijke plantersfamilie groeit ze heel erg beschermd op. Maar wel vol intellectuele uitdagingen. Grote wetenschappers komen op de thee, en Alma leert al snel hoe je een microscoop moet bedienen en een organisatie moet runnen.

Trouwplannen heeft ze ook, al duurt het bijzonder lang voor de juiste persoon zich aandient. In de tussentijd ontdekt ze echter de wondere wereld der mossen, een ten onrechte veronachtzaamd stuk der botanica, ja, ja. Maar als vrouw in de negentiende eeuw was het bijzonder moeilijk om in de wetenschap serieus te worden genomen. Ze krijgt wel kansen om te publiceren, maar studeren aan de universiteit is er voor haar niet bij.

En dan komt er toch nog een man in haar leven: de getalenteerde tekenaar Ambrose Pike. Hij zet haar wereld op zijn kop, omdat hij met een radicaal andere blik naar de dingen kijkt. Even gefascineerd door de natuur als Alma komt hij tot compleet andere inzichten. Hij zoekt immers naar sporen van God in elk blad en elke bloem. En hoewel Alma het vaak erg moeilijk heeft met deze mystieke zienswijze, zal het haar uiteindelijk wel in beweging zetten en op het spoor brengen van een volledig nieuwe wetenschappelijke theorie.

 Dit is een mooi boek over passie voor het weten, over de wondere wereld van de botanica en over de grootste ontdekkingen die uiteindelijk ons dagelijks leven hebben gekleurd. Alma is een vrouw uit één stuk, die met beide voeten op de grond staat, maar die - zeker naar het einde van het boek toe - zich toch begint af te vragen of er niet méér is in het leven.

Avonturenboek, wetenschapsverslag en familieroman in één. En, ja, ook wel een beetje een "vrouwenboek", maar dan wel eentje die haar heldin niet pastelkleurig opvoert, maar heel veel geloofwaardigheid meegeeft. Ja, het was echt wel een beetje "afkicken" nadien.



Reacties

  1. Mooie bespreking! Ik vond het ook een verrukkelijk boek.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooie recensie! Lijkt me een heel mooi boek!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vond het ook een heerlijk meeslepend boek. Ik kan me voorstellen dat je ervan hebt genoten tijdens de vakantie!

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...