Doorgaan naar hoofdcontent

Pilaren van de aarde - Ken Follett

Ook deze zomer gingen we er weer voor: het betere Romaanse werk. Kerk, kapel of hele abdij, ze kunnen allen op onze warme belangstelling rekenen. Zolang er maar geen spitsboog opduikt, zijn wij in onze nopjes. Is er daarentegen fijn beeldhouwwerk te bespeuren, dan blijven we nog extra lang rondhangen

Dit uiteraard tot groot jolijt van de kroost, die zich wel even wil verbazen over harpspelende ezels, gekkebekkentrekkers en drakengedrochten, maar toch al snel verveeld rondblikt. En derhalve was het compromis: wij een kerk, jullie een zwembad!

Zo brachten we onze namiddagen door op strandstoelen, lazen boeken, dronken wijn en keuvelden wat met de andere gasten. Doorgaans trekken onze vakantiegenoten vreemde gezichten bij het aanhoren van onze bizarre interesses, en kijken zij met melijwekkende blik naar de kinderschaar. Dit jaar echter, riep er eentje uit: "O, maar dan moeten jullie ook dol zijn op de boeken van Ken Follett!". Waarop we moesten bekennen nog nooit van deze man te hebben gehoord.

Bij thuiskomst hebben we dus meteen het eerste deel aangeschaft. Een enorm dikke pil waar ik toch een paar weken mee zoet was. En wat ik nog nooit eerder meemaakte gebeurde: ik had achteraf heimwee naar de personages. Ik wist niet dat dat kon, maar het was echt een soort rouwproces. Gelukkig is er voor een volgende vakantie een tweede deel...

Ken Follett schreef een boeiend boek over rondtrekkende metselaars en ambachtslieden in de twaalfde eeuw. Nu lijkt dat misschien suf, maar ze komen terecht in een boeiend web van intriges, politieke strategieën, liefde en haat. Zo is er de prior die graag een schitterende abdijkerk wil bouwen. Hij komt in conflict met een intens wrede en harde graaf, die dit wil verhinderen. En dan zijn er nog verdreven edellieden, ingenieuze architecten in wording en een heks. Op de achtergrond speelt een machtsstrijd over wie de echte koning van Engeland is en hoe een nieuwe bisschop moet worden verkozen. Wat meteen weer allerlei intriges en allianties met zich mee brengt.

Dit boek is een echte, klassieke avonturenroman. Een rollercoaster vol gebeurtenissen. Vaak uiterst gewelddadig, maar ook vol fijne inkijkjes in het middeleeuwse leven. Het moet gezegd: als medievist vond ik het zeer geloofwaardig. En bijzonder boeiend, want politieke spelletjes en strategieën zijn nu eenmaal van alle tijden.

Ja, ik ben fan, ik zal het maar bekennen. En dus vergeef ik Follett dat de graaf in kwestie wel erg gewelddadig is, dat de heks in kwestie wel erg overdreven antikerkelijk is en dat het kloosterleven wel iets uitvoeriger had mogen worden geduid. Dit is een ontspannend, kleurrijk boek over een wonderlijke tijd, en ik heb ervan genoten.

Reacties

  1. Wat? Je kent Ken Follett niet? Wat is dat nou Theetante? Pilaren van de aarde (overigens was de oorspronkelijke titel van de vertaling de Kathedraal) is bijna een klassieker onder de historische fictie. Niet dat ik hem gelezen heb....maar wel al heel lang in de kast staan ;-) evenals zijn opvolger Brug naar de hemel (dat wist je toch wel....?)
    Follett heeft ook een aantal erg goede boeken geschreven die spelen in de tweede wereldoorlog (Code Rebecca, Door het oog van de naald) en recentelijk heeft hij een trilogie geschreven die de hele 20ste eeuw omspant (de Century trilogie) die erg goed schijnt te zijn.
    Dus je hoeft je niet te vervelen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Blijkbaar heb ik echt in een parallel universum geleefd, maar nu ben ik blij dat ik nog veel goede vooruitzichten heb, want dit smaakte echt naar meer!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik had het boek eerst als De kathedraal en later toen de nieuwe versie uitkwam (onder een nieuwe titel en in dezelfde opmaak al het tweede boek Brug naar de Hemel, heb ik die ook gekocht, niet beseffend dat het dezelfde was, dom van mij. Enfin, ik het het eerste boek weggegeven en heb nu keurig in de kast de andere twee staan, die bij elkaar passen, erg mooi)
    De serie is vrij vreselijk, ik heb een poging gedaan om te kijken (Rufus Sewell!!), maar ik vond het te erg en ben halverwege afgehaakt.
    Ken Follett is geloof ik begonnen met thrillers, en dat merk je wel, het leest heerlijk weg. Dat sommige personages dan wel heel erg stereotyp zijn nemen we dan maar voor lief.
    Geniet van deel 2!

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heerlijk boek wat ik me ervan herinner! En ik ben ook een romaans-freak, ben er zelfs op afgestudeerd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb de Kathedraal ooit gelezen uit de bibliotheek en net beide delen aangeschaft. Van de Kathedraal heb ik toen zeker genoten, dus deel 1 ga ik nog eens opnieuw lezen

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...