De Theetante

  Op de kaart   staat vol wonderlijke verhalen Over cartografen en strategen De grote ontdekkingsreizigers stelen de show Zij waren het immers Die vol nieuwsgierigheid en durf  de begane paden verlieten  om op zoek te gaan naar iets nieuws. En dat ook vonden!  Zoals op een dag een vreemd soort knolletje... De indianen waren enthousiast En dan zit er als reiziger maar één ding op: proeven! Het smaakte naar meer En de aardappel reisde mee over de grote oceaan Dus als u vanavond aan tafel zit En puree prakt Aardappeltjes bakt of frietjes eet Denk dan eens aan die grote zeilschepen Die ooit met bolle zeilen de oceanen trotseerden En dit vreemde knolletje voor het eerst meebrachten Ze hebben ons dagelijks leven Voorgoed veranderd!

We gaan het gewoon toegeven: ik ben zo'n tiepje die een kaart altijd "in de juiste richting draait", en die routes vooral onthoudt aan de hand van café's, supermarktketens en standbeelden. Bij een afrit roep ik altijd net te laat: "ja, hier afslaan!" en ik moet opvallend vaak op mijn schreden terugkeren. Kortom, u mij inschakelen als  co-piloot tijdens uw reizen is géén goed idee, want verwarring is mijn deel. De uitvinding der tomtom en GPS waren voor mij op sociaal vlak een ware zegen, en hebben sindsdien menig echtelijke ruzie verijdeld. Al blijft het spannend bij het verkennen van een nieuwe stad, of een idyllische wandelroute..... Dat neemt echter niet weg dat ik in wezen dol ben op kaarten. En dat ik graag een kaart ter hand neem. Om steden te localiseren, waterstromen te volgen, kusten af te speuren en hoogtes te verkennen. Historische kaarten kunnen helemaal op gejubel rekenen: oude grenzen, onbestaande eilanden en vooral witte vlekken, de onve...

Toen Xavier de Maistre 42 dagen lang huisarrest kreeg, besloot hij er het beste van te maken. En zijn verbanning om te zetten in een ontdekkingsreis van zijn eigen appartement. Met een nieuwe blik kijken naar wat hen omringde,  bleek verfrissend en misschien zelfs louterend. Dat moeten wij ook kunnen, dacht ondergetekende. Derhalve ontwierp ik, speciaal voor u, Xaviers binnenhuisbingo. Zodat u ook een uurtje of zo kunt rondreizen in uw eigen woonstede en van de ene verbazing in de andere kunt vallen. Het concept is eenvoudig. Eerst bepaalt u de route van de tocht, zoals hier voorgedaan door de kinderen (in hun mooiste handschrift): Vervolgens gaat u na of u een aantal elementen terugvindt die Xavier in zijn boek ook van commentaar voorziet. Hij komt bijvoorbeeld en bloem tegen, aait zijn hondje en is van mening dat een roze bed het meest verkwikking biedt. Ook mijmert hij over de nood om alleen te zijn en de deugd om samen met anderen te leven. En het wankele eve...

Net als Xavier de Maistre heb ik heel wat souvenirs in huis Verbazend veel, eigenlijk En eerlijk gezegd ook niet erg verheven Kijk nu zelf: die bolle wangen, die dikke buiken Echt smaakvol is het niet Neen, dan Xavier, Die bezat verzorgde gravures Prachtig ingebonden boeken Teer gedroogde rozen als souvenir Daar kan een collectie koelkastmagneten nauwelijks tegenop En ik heb niet eens een deur waarop die dingen blijven plakken Weg ermee? Toch maar niet Want net als bij De Maistre Verwijzen deze souvenirs naar mensen Naar goede vrienden, en lieve tantes Die op verre en minder verre reizen aan me dachten en een knipoogje mee naar huis namen En zoiets moeten we koesteren Of is het toch maar prullaria? Wat denkt u?

Het is 1794. Xavier De Maistre is veroordeeld tot 42 dagen huisarrest. Geen feestjes meer, geen toneelspel en geen aangename dinertjes bij kaarslicht, een mens zou van minder gaan wanhopen. Maar Xavier was eerder het optimistische type: "elk nadeel heb zijn voordeel" moet hij hebben gedacht, en hij besloot die 42 dagen te besteden aan een reis door zijn eigen kamer. Niets dan voordelen, orakelt hij bij aanvang, want goedkoop en niet zo vermoeiend. Dus haalbaar voor iedereen. En zo neemt hij ons op sleeptouw en volgen we hem van zijn bed, via zijn fauteuil naar zijn bureau. Onderweg maken we kennis met zijn hondje Rosine, rommelen in zijn boekenkast en bekijken een hele reeks souvernirs die in de kamer rondslingeren. Xavier geeft commentaar: soms wijdlopig, vaak gevat en meer dan eens met een dikke ironische knipoog. Zo drijft hij de spot met de pruikenmode in zijn tijd, grinnikt om de verveling die op een feestje genadeloos kan toeslaan, en houdt hij een heel pleidooi ...

Bij lezers staan boeken op de voorgrond daar draait het immers allemaal om Zij kletsen, babbelen en onderhouden ons met verhalen Heel druk, heel gezellig, erg veel aandacht vragend Bescheiden en onopvallend op de achtergrond Staat De Blauwe Zetel Legendarisch in onze woonstede En dus hoofdletters en hulde meer dan waard Dit is immers een zacht en magisch oord Waar geen ziel tegen bestand is En dat eenieder dra meevoert In gemijmer en gedroom Hoe wakker ook Eenmaal het hoofd gevlijd tegen haar schouder Strooit Klaas Vaak zand in de ogen En dekt Morfeus je met zijn mantel toe Wie in deze zetel plaatsneemt is verloren Wees gewaarschuwd (Of juist niet) Ja, voor de echte lezer Is een fauteuil met klasse echt cruciaal Ze omarmt je zacht Ondersteunt waar nodig Zodat je moeiteloos mee kunt varen Op de gedachten van de schijver Onderschat dus nooit De impact van onze Blauwe Zetel PS. En dus wordt binnen ons gezin soms ...

Is de liefde exclusief? Of kan een mens van meerdere personen evenveel houden? Bij de komst van ons tweede kind had ik er mijn twijfels over. Zou ik even verslingerd zijn aan nieuwe kind, terwijl de eersteling al zoveel plaats innam? Natuurlijk, er is liefde genoeg! Wat de Liefde met een hoofdletter betreft, ga ik het verder niet uitproberen. Maar in zijn nieuwste boek wil Japin ons laten geloven dat het mogelijk is om niet te kunnen kiezen. En dus twee mensen even graag te zien. Dit verhaal begint bij Tilly, pas 40 en terminaal ziek. Haar doodsvonnis is getekend. En hoe moeilijk dat ook te slikken was, ze gaat niet bij de pakken neerzitten. Want ze maakt zich zorgen om haar warrige echtgenoot Marcus. Zal hij het wel redden zonder haar? Uit pure onbaatzuchtigheid, of zo lijkt het toch, smeedt Tilly een plan: ze gaat op zoek naar haar ideale opvolgster. Een nieuwe vrouw in wiens armen ze Marcus met een gerust hart kan achterlaten. Ontroerend nobel, vindt u niet? En zo nodigt ze I...

Ooit was er een tijd dat kindjes niet continu achter een scherm plakten. Geen plastic popjes nodig hadden of auto's op afstandsbediening voortbewogen. Lang, lang geleden konden zij zich amuseren met simpele dingen, als een bal, wat knikkers en een paar krijtjes. Dus riep deze jolige moeder speels: kom jongens, we gaan knikkeren in de tuin! Luid gejuich ontbrak helaas. Dan maar wat spanning erbij: we gaan een spel spelen dat de Romeinen ook al kenden en dat dus meer dan 2000 jaar oud is. Vooruit, daar wilde de jeugd het scherm al eens voor verlaten. Eventjes dan. Het is heel eenvoudig, een kind kan de was doen. Men neme een krijtje en men trekke een driehoekige vorm op de grond.... Mmmn dat bleek in ons geval geen enorm lineair gebeuren, maar eerder een soort wolkerige kerstboom. Soit. We trokken vakken in de driehoek: de tien kwam bovenaan, in Romeinse cijfers natuurlijk. En u snapt het natuurlijk al, dan maar mikken volgens de techniek die de zoon meteen onder de...

We wééééten het:   Ze zijn esthetisch niet verantwoord Ecologisch waarschijnlijk evenmin Qua mensenrechten hebben we twijfels (wegens made in China) En als ik de ambitie zou koesteren een imago op te bouwen van "de serieuze intellectueel" Dan is dit absoluut een foute zet - natuurlijk kunnen we er een antropologische draai aan geven en een boom opzetten over aloude paastradities het vieren van de lente en de vruchtbaarheid het bejubelen van de jeugd - Maar dat doet nauwelijks iets af aan de bittere waarheid: dit is wat men in Vlaanderen "een folieke" noemt iets waar geen rationele overpeinzingen bij te pas kwamen en waar niet over is nagedacht tsss impulsief gedrag! Maar ze zijn zooo lief Zo beleefd En zo vriendelijk Dus ze mogen blijven! [NB: in de titel staat #1, want ik vrees dat ik wel vaker last heb van verstandsverbijsteringen...]

Dit is mijn favoriete wandelmaatje op ons favoriete wandelpaadje! Want ja, elk weekend trekken we met flinke pas de paden op en de lanen in! Wandelen waait immers zo heerlijk alle muizenissen uit het hoofd. Stof gaat liggen, rust daalt neer. We praten bij, we grinniken. En al zijn we knorrig vertrokken, we komen vrolijk weer thuis. Met veel energie en nog meer inspiratie voor de volgende week! Niemand die ons dus nog moet overtuigen van de weldaden van het wandelen. Van het nut van een flinke tocht door het groen. En er zijn er velen die die mening met ons delen. Het is opvallend hoeveel boeken er de laatste tijd  verschijnen die het wandelen bezingen en zelfs tot een ware kunstvorm verheffen. Inclusief jubeltonen en voorzien van een suikerlaagje filosofisch gemijmer. Dat was dan ook wat ik verwachtte van dit boek: lichtverteerbaar, rustig en blijmakend, met een bevestiging van al het goeds dat wandelen veroorzaakt. En hoewel de auteur aanvankelijk dat pad lijkt in te slaan,...

Vorig weekend was het feest: het was lente, de zon scheen en er waren mensen jarig. Meer heb je eigenlijk niet nodig (naast een glas champagne en sprankelende gesprekken) Heel gewoon, maar tegelijk heel bijzonder, dat soort feestjes. Iets om even bij stil te staan, want propvol verhalen, tradities en betekenissen.  Alleen heeft een stel uitgelaten kinders geen boodschap aan filosofisch gemijmer. Noch aan uitvoerige duiding van de historische context. Dus gaven we hen een simpel opdrachtje: zoek een beeld bij een aantal woorden die we met feesten verbinden. En hop, daar gingen ze, want zo zijn ze... We begonnen met de tag "vrolijk": en wat was er veel te kiezen: vrolijke mensen, blije katten, maar uiteindelijk koos de zoon voor het kleine pruimenboompje dat besloten had mee te vieren:    De dochter kreeg de opdracht om na te denken over de vraag wat op geen enkel feest mag ontbreken. Nou, dat was een makkie: lekker eten en een feestelijke taf...

Naar verluidt schonk oma vroeger melk uit dit kannetje Kukeleku! Moeiteloos verschijnt een nostalgisch beeld Een keurig gezin aan tafel Kaarsrechte scheiding in het haar; grote linten om de vlechten Met blozende wangen smakelijk in knapperige kosten bijtend Maar, bedenk ik me vlug Waarschijnlijk was het daar even hectisch als bij mij Met half aangetrokken truien, ongekamd haar En dromerige blikken En moeders die zich zorgen maken om de klok, de trein, de schoolbel Misschien daarom dus de spreuk op de achterkant: "Zoek geen problemen, tot ze jou vinden" Het is zo'n beetje mijn motto, Een mantra voor elke morgen Zomaar, met de melk meegekregen!