De Theetante

Theetante vertoeft wekelijks heel wat uren op de trein. Deels uit onkunde, want ze kan niet autorijden. Maar ook uit overtuiging. Want, zeg nu zelf, nergens kan je heerlijker lezen dan op de sporen. En je kunt ook zo fantastisch mijmeren terwijl het landschap aan je voorbij snelt.  En ondanks al het gemopper op vertragingen en andere spoorellende, blijft tante overtuigd: een treinreis is verwennerij! Even een soort time-out uit het drukke bestaan: je zweeft tussen vertrek en aankomst. Het leven staat even on hold (net als het volume van tantes telefoon trouwens). Dat soort vlees-nog-vis momenten, waarin je het ene stadium al hebt verlaten, maar nog onderweg bent naar het volgende, vinden antropologen razend interessant. Ze noemen het verrukt “liminale fases”, naar “ limen ” Latijn voor drempel. Klassieke drempelmomenten zijn bijvoorbeeld de pubertijd, of het huwelijk: als je de drempel over bent, ben je voorgoed veranderd.  Op reis zijn, onderweg zi...

Theetante heeft een beetje een tic. Ongevaarlijk. Goedbedoeld. Het betreft het volgende behoorlijk bizarre gedrag: bij het verlaten van de woonstede loopt tante nog even alleen door het huis. Ze kijkt dan na of de oven niet aanstaat en of er geen overbodige lampen branden. Dan haalt ze diep adem, en sluit met gerust gemoed de deur achter zich, de nieuwe dag tegemoet. Bij nader inzien is dit misschien meer een ritueel dan een tic. Een soort omslachtig “hout afkloppen” van theetante,   bedoeld om het huis en de inwoners te behoeden voor tegenslag. Moest ze een heksje zijn, je zou het een bezwering kunnen noemen.  Want, willen we dat niet allemaal? Ons veilig stellen tegen de willekeur van het lot? Ervoor zorgen dat ons niets overkomen zal, of bedingen dat de toekomst beter wordt dan vandaag? Vroeger brachten we daarvoor offers aan de goden, of prevelden schietgebedjes voor heiligenbeelden. Alles liever dan toe te geven dat voorspoed en onheil vaak geheel wille...

Theetante viert krokus! En dat was nodig, want haar hoofd liep helemaal om. Niet van miserie, noch van sores, maar van informatie. Tante is namelijk nogal gestructureerd en gaat graag op zoek naar het bredere plaatje. En dat is geen sinecure als je in een wereld van fragmenten leeft. Neem nu facebook en twitter. Leuk! Maar voor tante ook een bron van ergernis. Want laat ons wel wezen, erg diep gaat het allemaal niet. Die continue stroom van weetjes en meningen veroorzaakt bij tante een zekere onrust. Want zij wil graag de rode draden zien en grote lijnen trekken. En daar is met al dat gekwaak op de sociale media bijna geen beginnen aan. En tijdens een zeldzaam moment van gezond verstand dacht tante: als ik er nu eens even mee ophoud? Even geen kleine informatiesnackjes de hele dag door? Als ik nu eens niet meehol met die sociale media en tijdens het zetten van een kop thee, een tekeningetje maak in plaats van een facebookduimpje te placeren? Wat levert dat op, bij wijze van exp...

Ja, ja, tante kreeg van een lieve stagiaire een doosje koelkastpoëzie. Dat leverde meteen dolle pret op en boeiende zinnen zoals bovenstaande. Maar verder was tante nooit zo van de dichtkunst. Als taalfan omringde ze zich weleens met gedichten op kalenders, posters en zakdoeken (lang leve plint) maar daar bleef het dan ook bij. Tante had namelijk nogal last van vooroordelen. Het is niet mooi, nee, maar we zijn eerlijk. Het woord "poëzie" wekte immers onmiddellijk associaties op met "atonale muziek" en "hermetische kunst". Cultuuruitingen waar je vooral ernstig bij moet kijken en die niemand echt begrijpt, maar dat geven we niet toe. Nu is ernstig kijken voor tante doorgaans al een opgave,dus dat zou al een voldoende hoge drempel moeten zijn. Maar tante was ook bang dat ze neerslachtig zou worden van zoveel tristesse en vreemde meanderende zinnen. En dus liep ze met een flinke boog (en stevige pas) om de dichtbundels heen. Daarnaast was tante (immer...

Wil u een recensie? Zoekt u overpeinzingen over een boek? Welgemikte zinnen en onverwachte associaties? Wacht dan even op het volgende blogbericht. Dat gaat over poëzie. Maar gisteren tagde Sue van Boekenz tante. En omdat tante echt nooit getagd wordt (ja, heeeeeeeel zielig) gaat ze er deze keer dus even volledig op in! Gun het haar! (en sla het onderstaande gerust over als de persoon van tante u niet boeit, no hard feelings ) Om te beginnen moest tante 11 weetjes over zichzelf neerpennen. Dus bij deze: 1. Ik hou van de Middeleeuwen, laat het het maar gewoon bekennen. En nee, niet de duistere, de schitterende! Vooral dan de 15de eeuw.(na 1500 gebeurde er slechts weinig boeiends zeg ik altijd maar) 2. Joachim Stiller heb ik al 5 keer gelezen en elke keer vond ik het prachtig! 3. Wolf Hall heb ik net opgegeven: ik dacht ineens: wil ik het weten? Waarom lees ik dit eigenlijk (en dat soort vragen zijn dus nooit een goed teken) 4. Ik lees heel veel op de trein en heb er een hekel ...