De Theetante

Voor de theekopjes was de vakantie een beetje een beproeving. We gaan daar niet flauw over doen. Je zal maar twee historici als ouders hebben. Twee mediëvisten dan nog. En rondrijden in een streek vol Romaanse kerken. Die ouders willen natuurlijk overal in. Ellenlang rondneuzen. Duizenden foto’s maken. En kirren van puur genot bij elk (ja elk) Romaans kapiteeltje. Zucht. Maar toen dacht het oudste theekopje: ” if you can’t beat them, join them ”. En hij begon te vragen wat er nu precies allemaal te zien was, en wat daar nu zo bijzonder aan was. Tot zijn grote verbazing bleken er allemaal fijne verhalen achter schuil te gaan. Daniel in de leeuwenkooi, Adem en Eva, de ark van Noach. Spannend! En geïllustreerd. Met her en der een draakje of een tonguitstekend duiveltje. Dat gaf theetante alle kansen om het verhaal extra mooi te vertellen. De theekopjes luisterden ademloos toe. Op de drempels van de kathedraal van Bourges volgden ze de lotgevallen in het aards paradijs. Ze leefd...

Tante heeft ongetwijfeld heel wat talenten, maar kaartlezen behoort daar niet toe. Hier kunnen we duidelijk over zijn. En kort. Voor het betere navigeerwerk moet je niet bij tante zijn. Snelwegen volgen op een kaart, dat lukt nog net. Maar nader een stadskern en de paniek slaat toe. Tante draait wanhopig de kaart, en raakt zo al snel het Noorden kwijt. Radeloosheid ten top. Dat vat het mooi samen. Niemand was dus zo blij met de uitvinding der GPS als theetante. Jubeldejubeldejubel. Geen echtelijke spanningen meer achter het stuur. Hervonden kalmte en nog efficiënt ter plaatse arriveren ook: een droom werd werkelijkheid. Tegenwoordig heeft tante dus alle tijd terwijl de bibliothecaris chauffeert. Ze kijkt dan goed uit, niet naar wegwijzers, maar naar allerhande leuks. Uiteraard hoort lantaarntellen op de snelweg daarbij. Maar vaker valt haar oog op heel wat moois. Zo was het in Frankrijk weer genieten van de fraaie retro-reclames op de zijgevels.Hierbij een eenvoudig doch oogstre...

Niets fijner dan een boek te lezen op een gezellig bankje. Zoals dit zomerse exemplaar op een wel erg heimwee opwekkende foto. Zucht! Ook in de eigen woonstede is een aangename, comfortabele en esthetisch verantwoordelijk leesplek een absolute must. En laat daar nu bij theetante thuis het schoentje wringen! Want, wat wil het geval? De sofa in kwestie heeft bijzondere schade geleden van passerende kind- en katachtigen (vooral van die laatsten), kijk en huiver: [enige stilte van verbijstering om dit brutale vandalisme is wel gepast] En dus moet tante op zoek naar een nieuwe divan. En waarde lezer, dat is geen sinecure. Want een bank dient niet om te zitten (wat dacht u?) maar vooral om languit op te liggen lezen. En dus testte tante in menig meubelzaak de leesbaarheidsfactor uit. Ze nam voor de gelegenheid zelfs een boek mee, kwestie van een grondige en realistische simulatie te maken. Bankhangen is een kunst, een gave bijna, en tante is er naar eigen zeggen al aardig bed...

Chèrs lecteurs et lectrices , theetante is sip! Enigszins depri en melancholiek op het aanstellerige af. Want ze heeft zo’n heimwee! Naar de Franse zon, en naar het Chateau waar ze de voorbije week zo in de watten werd gelegd. (vandaag al een hele berg strijkwerk achter de rug, wat een contrast, kijk daar biggelt een traan…) Maar uiteindelijk is dit tranendal natuurlijk ook een prima teken. Want, wat was het een heerlijke vakantie! Wat werd tante verwend! Vers eitje bij het ontbijt, de geur van bloeiende rozen, frisse glaasjes rosé en heel veel gezelligheid. Bovendien vele kleine Romaanse kerkjes in de omgeving , schitterende tuinen binnen handbereik en stemmige abdijen om de hoek! Ja, tante kon haar historisch hartje weer helemaal laven aan zoveel schoonheid. Daar komt nog bij: zichzelf entertainende kinderen in het zwembad! En een schare fijne gasten aan lange table d’hotes , waar het ’s avonds heerlijk keuvelen was. Om dan, bij het laatste kopje thee, naar de vallende sterr...

Af en toe is tante overmoedig. Dan wil ze op een uur tijd naar de bieb, een paar telefoontjes plegen, snel thee halen en tussendoor ook nog even schoenen passen. Als ze dat nu namelijk allemaal in één keer doet, dan kan ze daarna lekker uitrusten – dat is toch het idee. Zie ik u al meewarig het hoofd schudden? Inderdaad, hier lonkt dé valkuil van het multitaskingbestaan. Want, als men eenmaal tijd heeft, na dat gehol, is men hetzij te moe, hetzij te opgedraaid om echt van de rust te genieten. Of men is helemaal enthousiast geworden en vol plannen en ideeën: wees dan maar eens zen! Neen, deze vakantie gaat tante het helemaal anders aanpakken. Geen gehol meer achter de klok aan, wel unitasken. Ze heeft ondertussen al zoveel mindfulnessliteratuur uitgeplozen dat ze de theorie fantastisch beheerst: één ding tegelijk doen en daar dan helemaal en echt van genieten. Ja, ja en nu de praktijk natuurlijk. Drink maar eens zen thee als twee meter verder een tablet pieperdepiep doet want er ...

Kijk, dit is theetante. Zo’n slordige dertig jaar geleden wel te verstaan. En met een niet alledaagse outfit aan. Ik weet het nog goed: als konijn naar het carnaval: wat een hoogtepunt in mijn bestaan! Achteraan het salopetje was trouwens ook nog een dikke wollen staart bevestigd, lastig om te zitten! Maar, vraag ik me af, wéét ik dat nu echt nog? Of weet ik het omdat deze foto bestaat? Omdat die konijnenmuts nog jarenlang in de verkleedkist rondzwierf tot niemand hem meer paste? Omdat er af en toe nog eens werd gelachen over hoe ik keek toen ik de eerste keer op die staart ging zitten? Wat weet je uit eigen herinnering en wat herinner je je op basis van verhalen? Want, de wetenschap heeft het bewezen: herinneringen zijn vluchtige dingen. Géén blijvertjes. Of toch geen onveranderlijke feiten. Ons brein is immers geen computer, geen videocamera en ook geen archiefkast. Herinneringen vervagen en vervormen, elke keer als we er eentje ophalen. De beste manier om een herinnering te be...