De Theetante

De oude Grieken wisten het al: zelfkennis siert de mens. Wijs is degene die zichzelf relativeren kan, die kan lachen met de eigen minpuntjes. Een hele kunst. En deze week heb ik ‘m beoefend! Tom Naegels liet me schuddebuiken om mezelf. Wat heb ik gelachen (al was het toch een tikje groen) Want ja, ook ik ben er zo eentje! Een hoog opgeleide, politiek correcte en weldenkende mens. Een intellectuele softie, die ervan uitgaat dat praten alles oplost, en dat alle mensen van goede wille zijn. Begrijp me niet verkeerd: die naïviteit koester ik, maar het is af en toe ook een beetje belachelijk, al dat begrip voor de medemens, al dat utopisch verlangen naar wereldvrede. Tom merkt in dit boek in elk geval dat de wereldverbeteraar in hemzelf het moeilijk krijgt in het Antwerpen van rond het jaar 2000. Enerzijds is er zijn opa, socialist in hart en nieren, die op sterven ligt in een katholiek ziekenhuis en zich te pletter ergert aan alles en iedereen. Hij wil dood, zo snel mogeli...

Ik heb een pareltje ontdekt! Een verhaal om met zachtheid te lezen, op een rustige middag. Als de lucht helder is en de zon een beetje schijnt. En dan maar ademloos doorlezen: wondermooi. Toch had dit boek ook alles om mij tegen te houden. Want er sterft een kind. Een jongen van twaalf. En ik heb er zelf zo eentje. Daarom liep ik al enige tijd met een grote boog om dit boekje heen. Bang was ik, om te lezen wat ik niet verwerkbaar acht. Maar het boekje bleef maar opduiken. Het keek me stralend aan. Het zong een beetje, leek het, en misschien gaf het wel licht. Het kon   niet anders: ik ben gezwicht. Ik hield er een bijzondere leeservaring aan over. Levenslessen, verpakt in eenvoudige woorden. In een verhaal dat ondanks alles niet treurig is, en dat me soms deed schaterlachen, ook al is het einde bitterzoet.  Een kleine parel, inderdaad. Dat je laat zien hoe fantastich het leven eigenlijk is. En hoe weinig er soms maar voor nodig is om deze wereld een beet...

De kranten staan er sinds de zomer bol van: de vluchtelingen. Iedereen heeft er wel een mening over, en helaas is die zelden positief. Gelukkig waren er wel enkele historici die erop wezen dat vluchten van alle tijden is. En dat heel wat Vlamingen ooit zelf op de vlucht waren. De feiten zijn bekend, het menselijke verhaal erachter veel minder. Annelies Beck, zelf een historica, laat ons kennis maken met de stroom Vlamingen die in 1914 naar Glasgow trok. Haar overgrootvader was één van hen, en dat was vast en zeker de aanleiding voor een goed onderbouwd historisch onderzoek. Want dat Beck haar bronnen kent voel je op elke pagina. Aan de hand van één gezin vertelt ze hoe het ging, de overtocht wagen, overnachten in tijdelijke slaapzalen zonder privacy, en dan werk zoeken in een vreemde stad waarvan men nauwelijks de taal spreekt. Dat laatste is snel bij te passen, maar echt integreren blijkt moeilijk. En dat heeft twee redenen. In de eerste plaats is er de houdi...