De Theetante

Zaterdag is tante weer eens gaan dansen. Jubeldejubel. O, de ware dancing queen in ons kwam helemaal boven. Dit ondanks meewarige blikken van jonge luiden aan de zijkant. En ondanks stramme leden en houterige pas   ’s anderendaags: het was heerlijk. Neuh, ouder worden is voor ons niet zo’n last. De kraaienpootjes rond onze ogen zijn immers lachrimpeltjes, beste lezer! Geen probleem dus. Ok, we besmeren die dagelijks kwistig met nachtcrème, want we willen natuurlijk wél in schoonheid oud worden. Maar eeuwig jeugdig, strak en dun blijven, dat hebben we al lang opgegeven, gelukkig.  Ouder worden heeft immers voordelen. We hebben al wat achter de rug, relativeren beter en bouwden zowaar wat levenskennis op. En dat merk je vooral als je een boek herleest: plots identificeer je je met andere personages dan voorheen en vallen andere verhaallijnen je op. Alsof je de wereld met andere ogen bekijkt. Deze week kwam het bovenstaande wonderwel samen in ons lectuurpakk...

Wij voeren een permanente strijd tegen de barbarij van videogames en olijke popdeuntjes. Een bitter gevecht tegen de alom heersende commercialisering, verglittering en pastelkleurisering van onze samenleving. Ja, wij breken een lans voor erfgoed, cultuur en diepzinnigheid. En dat doen we door onze arme kinders: Mee te slepen naar een museum (vandaag nog: Middelheim ) Voor te lezen uit Griekse mythologie (de boeken van Kramer zijn een aanrader) Artistiek verantwoord te laten knippen en plakken (leve pinterest voor de inspiratie) Klassieke muziek door de woonstede te laten schallen (hetzij via de radio, hetzij life: alle eer voor de bibliothecaris-pianist) Het is waarschijnlijk behoorlijk traumaverwekkend voor de hedendaagse schoolgaande jeugd, maar het is goed bedoeld. Want in een woeste wereld vol geschetter en gejubel, hopen wij hen te wapenen tegen een waterval aan onbenulligheid. En af en toe een deuntje op de piano is wel zo vrolijk, vindt u niet? Al is die va...

Schijn bedriegt. Want, nee, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Zelfs niet ten huize theetante. De blijde kinderschaar vliegt elkaar op tijd in stond immers flink in de haren. Harde verwijten, bliksemende ogen, rake klappen. En uiteindelijk het obligate gehuil. Voor de moeder in kwestie is het al knap lastig om binnen een redelijke termijn de tranen te drogen en gillende kroost het zwijgen op te leggen. Maar dan is er nog de schuldvraag. Want, ja, wie is er begonnen? Waarop twee kinderen met trillende wijsvingers naar elkaar wijzen. En verontwaardigd naar elkaar blikken. Tja, als ouder kan je het dan wel schudden. Want, wie heeft er nu gelijk? De ervaring leert dat een moeder deze klip beter omzeilt. De waarheid in het midden laat. Kalmte bewaart en de strijdende partijen elk een andere kamer toewijst. Want hoe de vork in de steel zit, geen mens die daar nog achter komt. Het was dan ook met herkenning en gegrinnik dat we deze week, uitgestrekt op een stra...

Liefhebbers van de klassieke oudheid, van reisverhalen en van de sixties opgelet: vandaag bespreken we werkelijk een fantastisch boek! Wat zijn het heerlijke avonden! Tot laat zitten we in de tuin op het terras bij de lavendelstruiken. We drinken thee bij het licht van de ondergaande zon. Een citronellakaarsje houdt opdringerige insecten uit de weg, maar af en toe komt een verbaasd katje even kijken wat we aan het doen zijn. Verstrooid delen we een aai uit, of nemen een slok. Want we zijn ver weg, zowel in de ruimte als in de tijd. We bevinden ons in Libië, in de jaren 60. De avond is gevallen en de schrijver leest op een terras, terwijl wierook brandt en de krekels zingen. Hij geniet van thee van verse munt en van het ruisen van de branding. Maar ook hij is diep verzonken in een boek. Zijn reisgezel is namelijk Herodotos. En die verhaalt meesterlijk hoe de Grieken het ooit van de Perzen wonnen. Door heldenmoed en dadendrang. Maar ook door listigheid van de goden en ...

De beste manier om iets te leren is je op sleeptouw te laten nemen door iemand die er veel van af weet. Een gepassioneerde expert, zullen we maar zeggen. Iemand die de kneepjes beheerst, de binnen weggetjes kent en je enthousiast meeneemt in zijn wereld. Dat merkten we een paar weekends geleden weer, toen we met een groep vrienden neerstreken in de Haspengouw. Een wondermooie streek. En onverwacht nog vol appelbloesems. Een jeugdige, maar tegelijk ervaren bio-boer nam ons mee de serre en de boomgaard in. En vertelde eindeloos meeslepend over knoppen en teelten. Over snoeien bij volle maan (dan zitten de sappen hoog in de plant) en over kleine scheutjes een kans geven. We luisterden geboeid. En al zien we ons niet bij volle maan met een snoeimes rondsluipen, we staken er toch veel van op. Mensen met passie zijn heerlijk om naar te luisteren. En zij wijzen je moeiteloos de weg. Precies daarom is ondergetekende al een jaartje “in de leer” bij een collega, die bijna alles ...