De Theetante

De voorbije zomer brachten we een genoeglijk weekje door in Frankrijk. Tijdens zo'n uitstap verblijd ik de reisgenoten graag met weetjes. Ik kies dan van te voren de sappigste verhalen uit en deel die dan ter plaatse. Niet elke puber vindt dat een feest, maar roddels over geheime minnaressen, slimme ontsnappingen en geslepen misdaden doen het altijd goed. De hang naar sensatie is immers tijdloos, toch? Helaas kwamen we op onze reis langs de Loire niet meteen heel veel aanknopingspunten tegen om het over Napoleon te hebben. Jammer, anders had ik heel wat smeuïgs kunnen serveren uit het boek dat ik aan het lezen was. Want " Het hart van Napoleon " van Johan Op de Beeck leest als een trein en rijgt op vermakelijke wijze de ene anecdote na de andere aan elkaar. Ik las het met plezier, maar schakelde wel even de historica in mezelf uit.  Op de Beeck is namelijk echt een verhalenverteller, die in negentiende-eeuwse traditie drama en emotie niet schuwt, maar lekker dik aanzet. E...

Een hele tijd geleden alweer was ik voor het werk op bezoek in het Hopmuseum in Poperinge . Ik kreeg er een rondleiding van de conservator en er ging een wereld voor me open, want bij het product "hop" had ik dus nog nooit stilgestaan. Halverwege onze route haalde ze even diep adem en zei toen met gepaste trots: "En dit is nu een ast!". Vol verwachting keek ze me aan, want ze rekende blijkbaar op een feest van herkenning. Maar ik had toen nog nooit van een ast gehoord, laat staan van het wondermooie verhaal van Stijn Streuvels dat zich op deze plek afspeelt. Die schade moest dus worden ingehaald, en dat is afgelopen week eindelijk gebeurd. Voor we verder gaan, wat is een Ast? Dat is een droogoven, waar men cichorei of mout (voor het bier) droogt. Vaak is het een zolder waarbij men de warmte langs onderen laat komen en het te drogen product op de vloer uitspreidt. Daarna verhit men de oven en droogt men urenlang. Het was hard en vooral ook erg warm werk, dat het leve...

Wat zou u doen met een teletijdmachine? Ik zou naar het verleden afreizen, zonder twijfel! Om precies te zijn naar het mooie jaar 1990. Ergens in de zomer misschien, al is een winterse avond ook een optie. Ik land dan in mijn ouderlijk huis, midden in mijn eigen puberkamer. Ik ben namelijk nieuwsgierig: was dat ook zo'n puinhoop als ik dagelijks moet gadeslaan en die de rillingen over mijn rug doet lopen? Lagen er bij mij ook kledingstukken in hopen op de grond, op niet esthetische wijze vermengd met make-up, schriften, handdoeken, snoeppapiertjes en vuile sokken? Heerste er ook daar het constante risico om "iets met pootjes" te ontmoeten? Vast niet, denk ik vaak. Ik maak me immers sterk dat ik "altijd al" ordelijk geweest ben, maar klopt dat eigenlijk wel? Er is dus maar één manier om daar nu nog achter te komen: hopla in de tijdmachine! Maar nu naar het boek, tante, dit is tenslotte een boekenblog en geen therapiesessie! Goed! Back to business ! Ik zou als his...

De kleinere musea zijn vaak het fijnste! Zo hou ik bijvoorbeeld erg van het Antwerpse museum Mayer van den Bergh en genoot ik in Londen enorm van de Courtauld Art Gallery . Beide musea beschikken over een collectie aan topwerken, aantrekkelijk gepresenteerd in een bijna huiselijke setting. Beiden zijn het werk van een gepassioneerd verzamelaar, en ze moeten ook allebei de herinnering aan de stichter levend houden. Omdat er niet te veel werken te zien zijn, wordt je als bezoeker niet gedwongen om keuzes te maken ("die galerij slaan we maar even over"). Geen fear of missing out en je komt zo helemaal geïnspireerd weer naar buiten. Wat een zalige plekken zijn dat toch! Een derde museum dat volgens mij naadloos in dit rijtje past is het musée Nissim de Camondo in Parijs. Dat een hoogstaande collectie achttiende eeuwse kunst herbergt. Ik heb het nog niet bezocht, maar het staat hoog op mijn lijstje, zeker na het lezen van de Brieven aan Camondo  van Edmund de Waal. **** In dit ...