Let op mijn woorden: een boek voor de zomer?

Ik vertoefde de voorbije week alleen in Ierland (voor wie meer wil weten: check mijn werkblog). Nu ben ik daar echt geen held in: alleen op het vliegtuig, alleen in een hotelkamer. Dus vond ik dat ik mezelf een goed boek mocht gunnen. Eerlijk gezegd was ik uit op de derde van de zeven zusters, maar die verkochten ze niet op Zaventem. Na lang wikken en wegen (kiezen is tenslotte verliezen) mocht het nieuwste boek van Griet Op de Beeck mee naar Dublin.

Waarom die keuze, hoor ik u vragen. Wel, Griet had me met haar vorige boek echt geraakt en aangezien dit het tweede deel is van de trilogie dacht ik dus een beetje te weten wat ik zou kunnen verwachten. Geen vrolijke boel, dat besefte ik wel, maar hopelijk toch veel warme inzichten over de condition humaine.

Helaas bleek het boek even donker als Dublin half december. En waar de Ieren vriendelijke, hartelijke mensen zijn, trof ik op papier enkel harde, kille mensen aan. Personages die me echt zeer deden, zo egocentrisch. Nu weet ik wel dat boeken je andere werelden leren kennen en dat je niet alleen kunt meeleven met de sympathieken der aarde, maar de meeste personages in dit boek zijn ronduit antipathiek.

Het verhaal van Liese is een groot drama. Ze groeit op in een liefdeloos gezin, ontmoet continu foute mannen met een te groot ego, en als arts wordt ze bijna dagelijks geconfronteerd met leed en dood. Zelf heeft ze minstens een depressie, die zich tot anorexia ontwikkelt. De enige spanningsboog die mij heeft rechtgehouden was dus: komt het allemaal wel goed? (En ook de gedachte dat Griet Op de Beeck me op het einde wel zou raken met inzicht)

Wellicht was het het verkeerde boek op het verkeerde moment, dat zou kunnen. Helemaal alleen op een hotelkamer is nu eenmaal niet mijn biotoop, en dit sombere boek kon me dus niet echt opvrolijken. Ik heb dus veel Netflix gekeken daar in Dublin. Op de terugvlucht ben ik uiteindelijk toch nog geboeid geraakt (zie hoger: spanningsboog) en thuis heb ik het boek helemaal uitgelezen.

De gouden raad van theetante:

Zorg voor veel licht en gezelligheid om je heen als je dit boek leest. Misschien is een zomerse hangmat wel een goede setting, met een zwembad ernaast ter compensatie.
Hoe dan ook: lees het wél, want het biedt een verbluffende inkijk in het hoofd van iemand die tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt en daarmee tracht te leven. Het confronteert je in extreme zin met mensen die opzij kijken, of die de problemen helemaal verkeerd aankaarten. En het laat gelukkig ook zien dat vrienden wel degelijk het verschil kunnen maken, .... als Liese dat tenminste kan toelaten.