Gouden vondst in boekentil

 Sinds enkele jaren is Leuven bezaaid met boekentillen. Binnenkort wordt de 50^ste plechtig ingehuldigd, waarvoor driewerf hoera! Bij mij in de buurt zijn er een stuk op vijf en ik heb daar al heel fijne ontdekkingen gedaan.

Vorige week trof ik op weg naar mijn werk De dochter aan. ”Een uitgave voor scholieren” stond er op de achterflap. Nu had de scholier in kwestie zich niet uitvoerig in dit boekwerk verdiept, lijkt me (of het moet een hele, héle nette scholier zijn geweest). Geen kreukels, geen potloodstreepjes en geen ezelsoren te bekennen. Wat zielig! Dit boek mocht dus mee. En daar kreeg ik zeker geen spijt van. Al snel bleek: dit boek stond destijds niet voor niets op de leeslijst, want het is een prachtig verhaal over een grote, onbegrepen liefde, over schuld, schaamte en verraad. En het is ook nog eens heel spannend, dus tel uit je winst! 

Het verhaal

 De dromerige Max ontmoet tijdens een rondleiding in het Anne Frankhuis de levendige Sabine en er is meteen een klik. Niet lang daarna zijn ze een stel en raakt Sabine steeds meer geïnteresseerd in de Joodse afkomst van hen beiden. Zij vraagt Max’ ouders honderduit over hun geloof en ervaringen in de oorlog. 

Op een dag stelt ze voor om samen sabbat te vieren, een plan waar Max niet meteen warm voor loopt. Als hij die avond thuiskomt blijkt Sabine echter spoorloos verdwenen, zonder een woord van uitleg. Waarom is ze zo halsoverkop vertrokken? En wat was het aandeel van Max in deze verdwijning? 

Dit boek gaat over de tweede generatie; kinderen van holocaust slachtoffers, en hoe het verleden van hun ouders hun eigen leven tekent. Kunnen zij wel vrij keuzes maken, of achtervolgt de oorlog ook hen, en zijn zij dus evenzeer slachtoffers? 

Het mysterie van Judith wordt op het einde van het boek opgelost. Het is schokkend, verbazend en diep tragisch. Ik begrijp haar keuzes, al waren die volgens mij niet noodzakelijk geweest.
 

Een aanrader

De dochter is een blijvertje wat mij betreft. Ik heb haar niet meer in een boekentil gezet, maar aan mijn moeder doorgegeven. Die me al heeft laten weten dat ze het een “moeilijk” boek vindt. Niet zozeer qua taal, maar wel qua inhoud. En dat is zo, hier moet je echt even voor gaan zitten. Jammer dat de boekentil-scholier die tijd niet heeft genomen!