De Theetante

En we zetten de boekendomino nog even verder. Vorige week velde ik hoe ik De Vlaschaard aan de echtgenoot doorgaf en hij heel wat minder enthousiast was dan ik. Dat kwam, merk ik nu, door zijn voorgaande leeservaring. Hij had immers eerst Boerenpsalm van Felix Timmermans gelezen, en tja, dat is een heel ander register. De voorbije week heb ik met plezier doorgebracht in het gezelschap van de sympathieke boer Wortel, en ik breng er graag verslag van uit! Boerenpsalm Dit meesterwerk van Felix Timmermans dateert uit 1935 en was toen al een tikje nostalgisch. Net als bij De Vlaschaard staat de gehechtheid van een boer aan zijn veld centraal. Wortel heet Wortel omdat hij zijn geboortegrond niet kan verlaten. Zijn akkers ontroeren hem telkens weer en dus wil hij van geen wijken weten. Tot daar de parallel met boer Vermeulen uit de Vlaschaard, want Timmermans hanteert een heel andere vertelstijl en aanpak. Dit boek is immers geschreven in de ik-vorm en boer Wotelt vertelt in sap...

Soms leidt het ene boek haast automatisch tot het andere. Het roept een vraag op, inspireert of alludeert en daar wil je dan het fijne van weten. Zo was Remi, de hoofdpersoon van De Mensengenezer erg onder de indruk van Stijn Streuvels. En omdat mijn vaders bibliotheek 's mans verzamelde werken bevat, dacht ik: Kom, ik waag me er eens aan.  (Het was trouwens een gat in mijn cultuur dat er al langer om schreeuwde om gedicht te worden. Zo werkte ik ooit voor Streuvels' kleinzoon. De echtgenoot assisteerde ooit dé Streuvelskenner van Vlaanderen en werkgerelateerd kwam ik al in aanraking met de directie van Het Lijsternest . Normale mensen snappen dan dat het universum wil dat je die boeken leest, ik had er dus Koen Peeters voor nodig. Dit geheel terzijde, uiteraard) De Vlaschaard Misschien wel Steuvels bekendste werk, dateert uit 1907, en dat vraagt voor de huidige lezer enige aanpassing. Zoals een vriend van mij (blijkbaar nog zo'n Streuvelsfan) het treffend verwo...

Willem van Oranje was mijn buurman. Of toch zo ongeveer dan. Ik werd namelijk geboren in Delft en zolang ik me kan herinneren waren er al uitstapjes naar "de kogelgaten". Als zesjarige kon ik zijn portret dus feilloos herkennen én noemde ik zijn moordenaar moeiteloos bij naam. (opgevoed worden door historici heeft zo zijn gevolgen....). Maar om nu te zeggen dat ik de man echt kende, nou nee. Dus toen uitgeverij Karmijn eerder dit jaar een nieuwe biografie publiceerde over de Vader des Vaderlandsch , besloot ik nader kennis te maken mijn mijn voormalige buur. En ik kreeg er zomaar  een heel interessante buurvrouw bi j... Een nieuwe biografie? Wacht eens even, zeggen kritische geesten, is dat wel nodig dan, een nieuwe biografie? Weten we dan al niet alles over dit heerschap? Is zijn leven niet tot vervelends toe uitgeplozen door het kruim der wetenschap? En deed Jeroen Krabbé in de jaren tachtig niet zijn best om deze held te vertalen naar een breder publiek? Waarom h...

Wat kan een zomer lang duren als je jong bent. Oeverloos de dagen, slapeloos de nachten. Het is hangen en wurgen, zie ik bij de pubers, zeker tijdens die uren dat ze niet op een scherm mogen. Toch goed, denk ik dan, want we vervelen ons tegenwoordig veel te weinig. En het kan juist een voedingsbodem zijn voor creativiteit (al merk ik daar hier nog weinig van, ik blijf hoopvol) Het boek dat ik deze week las begint ook in zo'n eindeloze zomer. Paul is weer thuis na een jaar aan de universiteit en verveelt zich te pletter. Zijn moeder stuurt hem naar de tennisbaan zodat hij zijn dagen een beetje vullen kan. Een beslissing die ze zich later beklaagt, want zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Een zomerzotheid? Aanvankelijk gaat Paul met lood in de schoenen het gravel op. Op de tennisclub stikt het namelijke van de "Carolines en de Hugo's" keurige types en daar heeft de langharige jongeling niet meteen trek in. Maar dan ontmoet hij Susan. Ze is grappig, g...