De Theetante

O, wat een weertje! De vakantie komt u echt dichterbij. En dus leek het me tijd voor de meer ontspannende literatuur. Geen vlammende feministische betogen deze keer, geen diepgravend historisch onderzoek of filosofisch gemijmer. Ik was helemaal klaar voor het betere feel-good werk. Als dat ook voor u zo is, dan heb ik hier een gouden tip! Camino: wandelen, liefde en meer Sla dit boek open en u bevindt zich meteen op een van de fijnste plekken op aarde: Cluny. Ik was er twee jaar geleden en vond het geweldig. Kleine straatjes met middeleeuwse huizen, indrukwekkende ruïnes van wat ooit de grootste abdij op aarde was, fonkelende glazen wijn en heel veel gezellige winkeltjes. Vlij u neder op een terras en kijk even mee naar de passanten. Net even verderop komt een Amerikaanse toeriste aan. Ze is een beetje ouder en staat voor een antiekwinkel. Daar valt haar oog op een ketting met een Jacobsschepje. Ze twijfelt, ze loopt eventjes weg en keert dan weer terug. En uiteindelijk loo...

Naast groot boekenfan, ben ik ook dol op podcasts. Dat fleurt minder interessante bezigheden als onkruid uittrekken lekker op. Toen de Vlaamse radio vorig jaar met veel bombarie een podcastreeks over de Odysseus lanceerde, was ik er dan ook als de kippen bij. Vierentwintig uur lang meegevoerd worden door de kruim van Vlaandrens acteertalent, een mens wordt voor minder enthousiast. En dus ging ik er goed voor zitten. Het moet in één van de eerste zangen geweest zijn, dat ik verontwaardigd recht veerde. Wat was het geval? Penelope werd zwaar op haar nummer gezet door puberzoon Telemachos. Hij vond namelijk dat ze moest zwijgen, hij was immers de man in huis en hij zou wel bepalen wat de regels zijn. Nu weet ondergetekende uit ervaring dat puberzonen niet altijd even subtiel zijn, maar dit was wel erg gortig. Tot mijn grote verbazing deed Penelope braafjes wat haar werd gevraagd en droop af. En gedurende de rest van het verhaal bleven het de mannen die de toon zetten (al heeft Pen...

Ze zeggen altijd dat je naar je kinderjaren moet kijken als je twijfelt of je op het juiste spoor zit. Wat je toen leuk vond blijkt een goede indicator voor talent en energie. Ik denk dat dat klopt. Ik was er namelijk zo eentje die thuis bibliotheekje speelde. En ik maakte op school met het grootste plezier boekbesprekingen. Need I say more... Nu hebben schoolse boekbesprekingen een altijd redelijk voorspelbare structuur. Zo moesten we steevast de protagonist voorstellen, de antagonisten beschrijven en een passage kiezen die ons het meeste aansprak. Andere vaste waarde was "verklaar de titel" en gek genoeg is dat eentje die ik nog altijd toepas. Ik mag er tijdens het lezen van een boek graag over nadenken. Sommige titels zijn helder, duidelijk en recht voor de raap. Ze zeggen waar het op staat en dekken de lading. Andere zijn heerlijk mysterieus en leveren wat meer denkwerk op. Sommige titels zijn slecht gekozen, andere zijn dan weer onvergetelijk. Maar wat ik deze we...

Een mens moet een hobby hebben, vindt u niet? Ik heb er velen. Eén ervan is "mensen kijken". Ik wijd me er met graagte aan op een zonnig terras, tijdens kerstmarkten en op huwelijksrecepties. Maar ook alledaagse situaties bieden mogelijkheden. Zo spied ik 's ochtends op het station nieuwsgierig rond wie mijn blikveld binnenwandelt. Het meeste plezier heb ik daarbij aan de ware excentriekelingen.  Zoals de man die, zomer of winter, altijd in korte broek rondloopt. Of de dame die ongeveer elke maand een ander kapsel heeft. Dat soort uitzonderlijke types laten me wegdromen, want welk verhaal zou daar achter zitten?  Maar ja, dan komt de trein en laat ik de hersenspinsels op het perron achter. Want er wacht weer een boek.  Jane Gardam kan zo lid worden van de mensenkijkers club. Al moet ik in haar veruit mijn meerdere erkennen. Haar mensenkijken-talent is immers fenomenaal. En bovendien: ze doét er ook iets mee. Wat is het geval? Op een middag in London kruiste zij name...

Die ochtend aan de ontbijttafel (die er niet zo mooi gestyled uitziet als de foto doet vermoeden - en hoewel we in Vlaanderen wonen eten we geen wafels als ontbijt. Dus bij nader inzien: negeer de foto en lees vooral verder). Die ochtend dus, aan het ontbijt: Dochter: "Al die boeken die hier in de kast staan, heb jij die allemaal gelezen?" Ik: "De meeste wel, de andere komen binnenkort aan de beurt" Dochter: "Maar" (want al haar zinnen beginnen tegenwoordig met dat woord) "als je ze gelezen hebt, waarom bewaar je ze dan?" Ik: "Omdat ik ze misschien nog eens wil herlezen, over een tijdje" Zoon: "Dat zou ik dus nooit doen hè? Ik wil ook geen TV-series terugzien die ik als kind supertof vond" Wij: "Waarom niet dan?" Zoon: "Dat gaat tegenvallen! Ik hou er liever goede herinneringen aan" Met het ontbijt en deze discussie vers achter de kiezen besloot ik om een boek te gaan herlezen.Kijk je jaren la...