Doorgaan naar hoofdcontent

De Blauwe bloem – Penelope Fitzgerald



Ze zijn van alle tijden: zieners. Mensen met een poëtisch oog voor hetgeen zich achter de zichtbare wereld schuilhoudt. Zij voelen elke trilling en worden geraakt door het schijnbare banale. Vast geen eenvoudige rol om te spelen in een wereld vol pragmatici.

Fritz Von Hardenberg, oftewel Novalis, was één van hen. Leven met een gevoelige geest en een verlichte blik vielen hem niet altijd mee. Ijverig deed hij zijn best om een goede zoon te zijn, een veelbelovend student en een betrouwbare ambtenaar. ’ s Avonds in de donkerte schreef hij zijn gedichten.

En dan ontmoet hij Sophie Von Kühn, een piepjong meisje. Volgens hem is ze bijzonder, zijn muze, zijn filo-sophie. Met veel respect voor haar jonge leeftijd verklaart hij haar zijn liefde. Wat raakt hem precies? Haar speelsheid? Haar naïviteit? Haar levenslust?

Terwijl zijn liefde groeit, neemt Sophies veerkracht echter af. Het onmogelijke komt in zicht: hoe kan iemand sterven nog voor het leven begint?

Penelope Fitzgerald beschrijft de wonderlijke liefde van Novalis met bijzonder weinig woorden. Aanvankelijk was het even wennen, hoe ze met enkele pennenstreken een karakter neerzet, een sfeer laat proeven, een blik laat spreken. Geen overbodige details in dit verhaal, geen uitgebreide context. Maar een uitgepuurd verhaal over liefde, schoonheid en hoe men beide kan kwijtraken.

Wel een boek om voor in de stemming te zijn, merkte ik. Geen tussendoortje, maar een aandachtstrekker. Eens je gebeten bent, wil je verder. Maar niet gebeten, dan wordt het moeilijk, lijkt me. 

Aan te raden dus voor poëtische zielen en woordenproevers. Voor lezers met voldoende fantasie om de krijtlijnen van Fitzgerald zelf in te kleuren. Wie daartoe bereid is, zal met dit boek bijzonder tevreden zijn.

* Met veel dank aan uitgeverij Karmijn voor het ter beschikking stellen van dit boek *

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...
7 reacties
Meer lezen