De Theetante

Tegenwoordig heb ik te veel hobbies. Er slingert altijd wel een brei- of haakwerkje rond. Ik heb mezelf boekbinden geleerd. En ik knip en plak vol overgave. Maar regelmatig vraag ik me daarbij af: waar is dat goed voor? Ben ik wel nuttig bezig?  Sara Baume kent die vertwijfeling ook. Zo schrijft ze: " Ik ben bang dat datgene waar ik op een gegeven moment mee bezig ben niet de optimale besteding van die tijd is. Kan ik het beste gaan lezen, schrijven, modelleren of schilderen? ".  In deze tijden van optimale zelfontplooiing doen we immers niets voor niets. Het moet toch ergens toe leiden? Op een of andere manier moet je er toch een rijker en beter mens van worden? Iemand waar anderen naar opkijken? Dan ga je toch niet nutteloos een beetje zitten droedelen? Een hoge lat is het. Want laten we wel wezen: ik ben geen ambachtsvrouw. Ik maak geen kunst. Ik rommel maar wat aan. Niemand die er iets aan heeft, toch? En dat is uiteindelijk best wel fijn. Zo'n eilandje nutteloosheid ...

Menig gymles leerde mij: talentloos zijn is een tranendal. Hoeveel koprollen ik thuis ook oefende: het was tevergeefs. Dat mijn jeugd uiteindelijk geen drama werd, kan enkel worden toegeschreven aan andere liefhebberijen. Want ik leerde al snel: doe iets wat je energie geeft en voilà: het leven lacht je toe.  Daarom moedigt menig pedagoog ons aan om talent wind in de zeilen te geven. Niet koppig focussen op tekorten, is de leuze, maar voortbouwen op wat pit geeft. Geluk ligt immers voor het grijpen als talent alle ruimte krijgt. Simpele recepten zijn altijd het makkelijkst na te volgen, en dus speurde ik de voorbije jaren ijverig naar “flow” bij kinderen en cursisten. Want ja, zo ben ik nu eenmaal: ik gun natuurlijk iedereen vleugels! Maar loopt er wel zo’n rechte lijn tussen talent en geluk? Het boek dat ik deze week las deed me twijfelen. Dat zit zo. Lea raakt als achtjarige volledig in de ban van de viool. Haar vader Martijn spreekt zijn spaarcenten aan om een instrument voor ha...

De voorbije jaren was ik weinig te bespeuren op deze blog, ik weet het. Natuurlijk las ik nog steeds stapels boeken, ik vertelde verhalen en holde vrolijk van hot naar her. Maar ik was vooral ook mantelzorger voor mijn mama'tje. Helaas is daar drie weken geleden een einde aan gekomen. Maar elk einde betekent ook weer een nieuw begin. En voor mij betekent dat ook: tijd om de blogdraad weer op te nemen. De eerste leestip die ik nu wil delen is het boek dat we samen de laatste maanden hebben gelezen. Want: wij hadden een korte verhalen leesclub, met twee leden: wijzelf! Elke week kozen we een verhaal uit deze mooie bundel en dat bespraken wij dan. Heel fijn om samen nieuwe auteurs te ontdekken, van taal te proeven en ook te merken hoe anders wij beiden lazen! Als ik haar op woensdag kwam bezoeken, dan zat ze altijd al op me te wachten met dit boek op schoot (ze begreep ook nooit dat ik het verhaal dinsdag nog niet gelezen had, want eigenlijk wilde ze dinsdagavond het gesprek al beginn...