De Theetante

Sommige mensen hebben het écht getroffen in het leven! Ze worden geboren in een warm gezin, wonen in een schitterend huis, hebben een goed stel hersens en een prachtig figuur. Voeg daar nog absoluut minimum aan " bad hairdays " aan toe en u snapt meteen Hedwig een geluksvogeltje is. Zij wordt dan ook op alle feestjes gevraagd, de ene na de andere beschaafde heer dingt naar haar hand en een mooie toekomst ligt binnen handbereik. Hedwig hoeft alleen maar het beproefde recept te volgen om gelukkig te worden. Dan wacht haar een gemakkelijk leven, vol zacht gemijmer, fonkelende juwelen en mooie jurken. Een bestaan waarin kleine pretjes als het drinken van een kop thee of een wandeling in het park de hoogtepunten zijn, afgewisseld met " een mooi boek bij vredigen lampenschijn ". Nu, ik zou er direct voor tekenen, maar voor Hedwig is dit rustige leventje een ware verschrikking. Ze moet er niet aan denken om zo in de pas te lopen, daar is ze veel te pittig voor. Hedwig wil ...

Mag ik u voorstellen aan de tantes van Cyriel Buysse?  Voor u nu denkt "O, hoe gezellig!" moet ik u ontgoochelen. Deze tantes zijn namelijk van het eerder zure type, nors en kribbig. Telkens als u bij hen op bezoek gaat, moet u eerst even heel diep ademhalen. Bij de thee durft u nauwelijks een koekje te nemen en houdt u verder wijselijk uw mond. Want deze strenge dames hebben werkelijk op iedereen commentaar en weten het altijd beter. Absoluut geen zonnetjes in huis dus, die Victoire, Estelle en Clemence.  Deze korzelige tantes wonen in een statig pand aan de hoofdstraat van het dorp. Ze beschikken over zilveren koffiekannen, eikenhouten kasten, een slaafse dienstbode en heel wat spaarcentjes. Dat kleine fortuintje gaat later wellicht naar hun drie jonge nichtjes, maar die moeten dat natuurlijk wel eerst even verdienen. Als ze goed in de pas lopen en alle wensen van de tantes vervullen, zit die kans erin. Helaas, is één van hen, de vrolijke Adrienne, niet op de goede weg. Zij...

In september 1925 ging mijn opa, Leonhard (Leo voor de vrienden) in Venlo naar de boekenwinkel. Hij schafte er De pastoor uit den bloeyenden wijngaert van Felix Timmermans   aan. Met een zwierig handschrift schreef hij zijn naam op het schutblad. Bijna honderd jaar later staat datzelfde exemplaar bij mij op de boekenplank, en vond ik het dus tijd om het eens ter hand te nemen. Dat deed ik met een positief vooroordeel, want zeg nu zelf: een pastoor in een bloeiende wijngaard dat levert toch meteen allerlei vrolijke connotaties op? Zonneschijn, zoemende bijtjes, gezelligheid en veel bezoek. Met als middelpunt zo'n goedmoedige, dikbuikige pastoor die aan een sigaartje lurkt en al eens een oogsken toeknijpt, dat idee. De eerste pagina's stelden op dat vlak allerminst teleur. Pastoor Benedikt is beslist gezapig, hij houdt van zijn tuin, van een goed glas wijn en van zijn nichtje Léontientje. Dat arme wichtje komt logeren, want ze moet tot rust komen. Even afstand nemen van Lier en...