Doorgaan naar hoofdcontent

How to visit an art museum



Last van zwaarmoedige gedachten? Van een overvol hoofd? Of van een hemeltergend gebrek aan enthousiasme? Breng eens bezoek aan een kunstmuseum. Dartel er rond en laat u verbazen. En u zal merken, bij het buitengaan loopt u op wolkjes en is het net alsof uw brein werd schoongespoeld met het helderste water van een Zwitsers bergbronnetje.

Ja, ik laat me snel verleiden tot een dergelijke verwennerij. En misschien denkt u nu wel: die tante kent het knallen van de zweep en de kneepjes van het vak, die hoeft niets meer bij te leren. Beste lezer, niets is minder waar! Want ik ben altijd bereid om nieuwe manieren te ontdekken die een museumbezoek dat tikkeltje meer geven. En deze week ontdekte ik de ideale gids.

How to visit an art museum is een klein, mooi vormgegeven boekje vol praktische tips. Bedoeld om door te bladeren en eruit te pikken wat je leuk vindt. Een paar tips paste ik zelf al in de praktijk toe. Zo zijn musea voor mij inderdaad geen checklists, en ben ik nooit te vinden voor een audioguide of ellenlange zaalteksten. Ik ben bovendien zo’n vlindermens dat van de ene bloem naar de andere gaat volgens een volstrekt onvoorspelbaar parcours (criterium: het ziet er interessant uit en er staat geen damesvereniging voor).

Maar het boek bevatte ook heel wat eye-openers en leuke insteken om het bezoek aan een museum een extra dimensie te geven. Dat je de andere bezoekers eens moet observeren bijvoorbeeld: wat doet de kunst met hen? Dat je het beste zittend naar kunst kijkt en dat je niet angstvallig altijd maar moet zwijgen in een museum. Na het lezen van dit boekje kijk ik ook helemaal anders naar het restaurant en de museumshop: Idema geeft een eigenzinnige en inspirerende handleiding hoe deze plekken uw bezoek aanzienlijk kunnen verrijken.

Gisteren heb ik de volgende tip alvast in de praktijk omgezet: laat je gidsen door een kind. Samen met de kroost hebben we de prachtige overzichtstentoonstelling van Chagall bezocht (ook een aanrader trouwens). Zoon en dochter leidden me rond en zagen veel meer dan ik. “Die meneer heeft geen armen!” “Dat schilderij staat op zijn kop!” “Waarom heeft die mevrouw een blauw gezicht?” Door al die vragen en opmerkingen serieus te nemen heb ik werkelijk nieuwe dingen ontdekt. En zo werd het voor groot en klein een fantastisch museumbezoek.

Veel meer verrassende en eenvoudige tips vindt u in dit kleine en fijne boekje. Ik kan het u echt aanraden, ook als u zelden een museum bezoekt. Ik weet nu al: van dit boekje ga ik nog lang plezier hebben! 

Reacties

  1. Hoi Jacqueline, dit lijkt mij ook een erg leuk boekje. Ik kan wel wat ideeën gebruiken om een bezoek aan een schilderijententoonstelling te veraangenamen. Ik heb de laatste jaren nogal last van museummoeheid, dus het is goed als ik daar eens iets aan ga doen. Groetjes, Erik
    ps: Het boek is nog niet bij de bibliotheek te leen, daar wacht ik nog even op.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk stukje en als ik het boekje zie liggen, zal ik het zeker eens inkijken :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi, ik heb het boekje inmiddels gekocht bij bol.com en gelezen. Het is inderdaad een fijn klein boekje. Sommige van de suggesties ga ik beslist opvolgen bij een volgend museumbezoek. Groetjes en bedankt voor de tip, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voor wie de man zelf nog eens aan het woord wil horen: http://www.radio1.be/programmas/11bean/hoe-haal-je-meer-uit-je-museumbezoek

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...