De Theetante

Deze morgen was theetante héél vroeg uit de veren. Ze had de klok naar zomertijd blijkbaar iets té enthousiast verzet. Oeps! En zo stommelde ze nog voor zonsopgang in de woonstede rond. Hè, hè, eerst maar even een kop thee zetten... Terwijl de waterkoker bromde en opschepperig flink wat stoom produceerde, meldde de eerste katachtige zich al voor het raam. Ijselijk miauwend en luid klagend, want buitengesloten. Al snel voegde zich een tweede stem bij dit gejammer. En het duet steeg dra naar ongekend valse hoogte. Nu kan tante al niet zo veel aan voordat ze haar eerste kop thee binnen heeft, maar klagelijk kattengejank is helemaal uit den boze. En dus deed ze, zelf licht brommend, de tuindeur open. Voila! Met arrogante blik, geheven staart en treiterend trage pas, schreed het duo naar binnen. Op zoek naar voedsel, wellicht. Tante keek het ondankbare stel venijnig na. Maar net toen ze de deur weer wilde sluiten, viel haar iets op. Wat een gejuich en gejubel in de tuin! Oorverdove...

Niets zo vluchtig als een krant. Vandaag nog razend actueel, morgen de nederige verpakking van aardappelschillen. Maar theetante is al jaren een grote fan. Nu moeten we daar wel even eerlijk bij vermelden dat de krant ook zo ongeveer de enige bron van nieuws is voor ondergetekende. OK, ze checkt wel eens een website-je, maar naar het radionieuws luistert ze nimmer. Voor het TV journaal is ze bovendien te eigenwijs. Ze bepaalt liever zelf waar ze haar aandacht aan besteedt in plaats van de volle rit uit te zitten. Neen, dan liever rustig aan tafel met de krant. Gezellig uitkiezend waar ze meer over wil weten. En die persoonlijke selectie kan volgens verschillende criteria verlopen, heeft tante al ontdekt. Zo kan je te werk gaan als een nieuwsfreak. Je surft dan snel en ongeduldig over de koppen, op zoek naar nieuws: dat wat je nog niet wist. Tante beseft echter dat er veel te veel is wat ze nog niet weet en bespaart zich dus gewoon dit onrustige scanwerk. Op zoek naar afleiding...

Er zijn altijd van die "leuke" moeders die op een druilerige zondag zeggen: "Ruim je kamer eens op! Vooruit, weg met die rommel! Laat je handjes maar eens wapperen". En vervolgens loopt dat soort moeders dan weg. (tssss) Daar staat dat kind dan, helemaal alleen temidden van de chaos. Slechts één vraag domineert zijn gedachten "HOE?". Maar, na enig denkwerk is het antwoord ook weer snel gevonden: men pakke een cluster troep (met gestrekte armen uiteraard, want misschien lééft het). En men proppe deze ondefinieerbare substantie in ongewijzigde samenstelling in een kast/op een plank/op een bureau. Voila! Rommel = wat op de grond ligt! Groot is de verbazing dan ook als de mama niet tevreden is met deze toch wel zeer welwillende inspanning. "Maar dàt is geen opruimen!", zucht ze verontwaardigd. Het betrokken theekopje raakt het Noorden kwijt en vraagt vertwijfeld: "Maar wat dan wel?" Voorwaar, een existentiële vraag, waar grootse denk...

Waren het de eerste zonnestralen? Was het de lentebries? Of betreft het een wel erg voortijdige midlifecrisis? Hoe dan ook: tante heeft vandaag een vulpen gekocht (jubel, jubel, joepie, joeghei!) Nu zijn er tal van objectieve, rationele, ja zelfs logische argumenten voor deze aanschaf te bedenken: * Zo getuigt het hanteren van een vulpen van ecologisch bewustzijn: beter één vulpen in de hand dan tien balpennen in de vuilnisbak. (Bij deze belooft tante dan ook plechtig gratis balpennetjes voortaan halsstarrig te weigeren) * Daarnaast vermijd ze onmogelijke vlekken, veroorzaakt door morsige balpennen.Met oeverloos geweeklaag bij de wasmachine tot gevolg (Hier komt voornemen twéé: tante gaat nu alle morsige balpennen die in het huis rondzwerven gewoon eindelijk weggooien) Allemaal heel praktisch en nuchter zeg!. Maar, laat ons eerlijk wezen, de theetante had andere motieven. Esthetische bijvoorbeeld. Want zeg nu zelf, zo'n zinnetje in vulpeninkt streelt het oog toch des te m...

Binnenkort is theetante weer jarig, jongens wat een pret! Ze kijkt al reikhalzend uit naar alle milde gaven die haar te beurt zullen vallen. En ze oefent haar skills in het "gepast aannemen van geschenken". Want dat het in ontvangst nemen van een kado geen sinecure is, maar een genadeloze sociale proef, dat weet men in Japan al eeuwen. Daarom pakt men daar de geschenken niet uit in aanwezigheid van de gever. Kwestie van ontgoocheling en ander onwenselijks te vermijden. Nu is tante niet zo'n pietlut die een geschenk zal minachten. Of haar neus zal ophalen voor iets wat haar niet zint. Of het dodelijke "O, wel...handig" zal prevelen. Maar ze heeft er wel een handje van om in de euforie van het moment onvoldoende aandacht te besteden aan het desbetreffende pak. En vrolijk voort te hollen naar de volgende gasten of de fles cava. Bijzonder onattent! Want een geschenk, dat is liefde in feestverpakking. Dat is een brokje vriendschap in een materieel jasje. En...

Een goede binnenkomer is het halve werk. Want je krijgt maar één kans voor een eerste indruk. En dus zijn we er intensief mee bezig. Met gepaste openingszinnen en welkomstwoorden. Met voordeurdecoratie, geschenken voor de gastvrouw, kapsels en outfitkeuzes. Neen, u hoeft zich niet te schamen, theetante doet dat ook. Net zoals ze een blogje begint bij het begin. Want als de start gesmeerd loopt, dan volgt de rest vanzelf! Dacht ze dus. Maar vandaag zag ze een filmpje dat dit idee bijna letterlijk op de kop zette. Een goed verhaal, zo blijkt, bedenk je achterstevoren. De clou, het eindpunt, of de pointe is namelijk datgene waar je naartoe werkt. Wat je verhaal vaart en ritme geeft. Al het voorgaande brei je daar dan aan vast. Want als het verhaal uiteindelijk op een sisser afloopt, dan is iedereen teleurgesteld. En die fantastische eerste zin? Die is men al lang vergeten. O, zo had tante het nog niet bekeken. Maar zou dat ook voor andere levensdomeinen gelden? Bij het ontvangen...

Schijn bedriegt, maar op cruciale ogenblikken is theetante beslist opruimerig. Zo staat ze er bijvoorbeeld op dat de living adult-proof is als de theekopjes zijn gaan slapen. Gezwind ruimt ze dan zelfs het laatste blokje lego op, en veegt de strijkparels bij elkaar. Alles om maar het idee te hebben in een volwassen omgeving te vertoeven. Maar goed, dat is opruimen, weggooien daarentegen is alweer een stuk lastiger. Het zal wel te maken hebben met haar vorming als historica, maar als het even kan, bewaart tante alles. Men zou het immers ooit nog kunnen gebruiken. Ondertussen heeft ze echter geleerd dat niet elke kindertekening voor het nageslacht hoeft te worden geconserveerd en dat dat ene jurkje dat zo spant om de dijen ook over tien jaar niet meer zal passen. Dus, hup, weg ermee! Dramatisch wordt het dus alleen als het grote meubelstukken betreft. Genre salontafel, boekenkast of dressoir. Om nog te zwijgen over het fenomeen bankstel. Die dingen weggooien voelt als verraad van d...

De theetante heeft ondertussen reeds een dermate hoge leeftijd bereikt, dat ze de opkomst van power point nog persoonlijk heeft meegemaakt. Sterker nog, in haar vakgebied was ze een van de eersten die het gevecht met beamer en laptop aanging, experimenteerde met olijke "binnenkomers" en andere pp-pret! Het was dan ook beslist een verademing: geen uitgeschreven lezingen meer die een mens op saaie toon afdreunt, maar een min of meer dynamisch geheel, zonder risico dat je iets vergeet. Theetante maakte er dan ook meermaals met graagte gebruik van! En sinds de opkomst van de afstandsbediening huppelt ze er nog vrolijk bij rond ook: wat een vreugde, wat een blijheid! Maar, wat blijkt nu? De mensheid is ondertussen zodanig gewend geraakt aan de presentatie-pret dat men weer snakt naar een eenvoudig verhaal. Naar bordschema's en flipovers, naar krijt en stiften. Mensen kijken niet meer naar de presentatie. Sterker nog: ze vervelen zich te pletter, het leidt hen af en achter...