De Theetante

Sinds het grote wildbrei gebeuren is theetante helemaal hooked aan haken. Waar ze deze ietwat tuttige activiteit aanvankelijk enkel in haar eigen woonstede tentoonspreidde (en zodoende haar imago nog intact kon houden) heeft ze de laatste weken haar actieterrein verplaatst naar de openbare ruimte, in casu het openbaar vervoer (en meer specifiek de treinstellen van de NMBS). O, mensen waar gaat dat heen? (doorgaans naar Brussel) Maar, terwijl tante menig draadje vastmaakt, maakt ze blijkbaar meteen ook iets los bij haar medepassagiers. Want als ze dacht dat ze met deze actie sneller klaar zou zijn met muts of sjaal: vergeet het. Ze wordt immers steevast aangesproken door weemoedige dames én heren! En dit ook nog eens over culturele- en taalgrenzen heen: astublieft! Ja, beste lezers, het koninkrijk België lijkt wel te barsten van de onderdrukte creativiteit. Vele luiden verklaren immers dat ze zelf maar al te gaarne haaknaald of breipen ter hand zouden willen nemen, maar dat hen da...

"Hoera", jubelde de theetante, "de trein heeft weer vertraging!" Net nu het lekker druk is en gezellig donker (en de theekopjes vast reuze honger hebben), i-de-aal! En terwijl de vertraging opliep en de irritatie van de medemens evenzeer, zag tante het licht. Nu ja, het licht, er borrelde gewoon een klein ideetje boven: niets zo goed voor het groepsgevoel als een gezamenlijke vijand. De Romeinen wisten dat zelfs al (verdeel en heers, weet u nog?). En inderdaad, al snel was tante in gesprek verwikkeld over hoe het toch allemaal kwam en wat het toch allemaal teweeg bracht, ja, ja. Gedeelde smart, filosofeerde tante ondertussen verder, geeft blijkbaar stof tot conversatie. Is het een trein, is het een fuifzaal of betreft het een dramatisch krijsende baby, of wel erg hard blaffend keffertje: we kijken elkaar betekenisvol aan en voelen meteen verwantschap Maar, peinsde tante ook, een gedeelde vreugde doet dat veel minder. Zo leidde in haar nabije omgeving de aanl...

Theetante zelf heeft er niet zo’n last van, maar voor sommigen onder ons is het bijzonder moeilijk om een gesprek met een ander aan te knopen. Gisteren nog deed een dame in de supermarkt echt alle mogelijke moeite om de theetante niet te hoeven aankijken. En zoooo monsterlijk is tante nu ook weer niet. Maar zelfs na een botsing (toeval, écht) bleef de dame in kwestie halsstarrig wegkijken en uiteraard niets zeggen. [Zucht en ogengedraai van tante.] Maar, vroeg tante zich af, wanneer spreken mensen dan wél met elkaar? Eén mogelijk antwoord vond ze in de theorie van de “ sociale objecten ”: wetenschapstaal die ze met uw goedvinden snel omdoopt tot “praatjesmakers”. Wat is het idee? Mensen praten niet zomaar met elkaar, er moet altijd een aanleiding zijn, iets dat hen het gepaste excuus verschaft om het woord te nemen. Het beste, ja allerbeste voorbeeld daarvan is een hond. Ga met zo’n viervoeter op stap en je ontmoet meteen veel meer mensen (uit ervaring weet tante dat een klein kind...

Theetante bekende het al eerder: zij heeft grote sympathie voor de Middeleeuwen. Nu hoort ze u al denken: “O, ja, de duistere Middeleeuwen dus”. En hoewel tante met hart en ziel strijdt voor de herwaardering van dit wonderbaarlijke tijdvak, moet ze u op één vlak gelijk geven. Na zonsondergang was het inderdaad behoorlijk donker destijds. Een kaarsje, een occasioneel fakkeltje en een dapper schijnend maantje konden daar helaas niet veel aan verhelpen. Lekker thuisblijven na de schemering, was de boodschap. En vroeg naar bed waarschijnlijk ook. Gelukkig zijn de tijden wat dat betreft veranderd! Een golf van licht en warmte overspoelde de aarde tot in het kleinste appartementje. En sinds de opkomst van de spaarlamp en het ledlicht kan eenieder zonder schuldgevoel de duisternis verdrijven. En mensen, dat biedt toch zoveel mogelijkheden voor de wereldvrede! Ter illustratie: als tante na een dag hard labeur naar huis fietst, kan ze rekenen op het zachte, warme licht dat uit vele huishoud...

Lionel Richie wist het al: een goedgeplaatst “Hello” kan wonderen doen. Theetante voegt dagelijks de daad bij het woord en wenst eenieder die haar levenspad kruist een welgemeende goededag (nvdr: het gaat hier wel degelijk om een begroeting, en niet om een middeleeuws slingerwapen met pijnlijke consequenties) De eerlijkheid gebiedt ons echter even aan te stippen dat zij deze voorkomendheid vroeger niet bezat. Sterker nog: bij het ontwaren van een vage bekende op het trottoir durfde theetante al eens over te steken om toch maar geen begroeting te moeten uiten. Want, zo luidde de redenering, het is wel erg gênant als je iemand uitbundig een goedemiddag wenst en de persoon in kwestie geeft er blijk van geen idéé te hebben wie je bent! (nvdr: een beetje armetierig excuus voor wat anderen gemakkelijk als arrogantie kunnen beschouwen) Maar tegenwoordig is de theetante één en al beminnelijkheid op de stoep! Zeker sinds ze de theorie van de “lichte gemeenschapsvorming” onder de knie heeft...

Theedrinken is tijdloos, dat weten we al làng. Maar sinds kort geldt dat ook voor de theetante. Zij huppelt immers vrolijk zonder horloge rond. Niet dat zoiets een bewuste keuze was, rationeel overdacht, ernstig gewogen en zo. Maar als op één dag zowel het horlogebandje scheurt als het batterijtje de geest geeft dan is het duidelijk: het universum wil dat de tante horlogeloos rondzwalpt. So be it. Na enkele weken (twee dus) praktijkervaring komt theetante tot de constatering dat het beslist bevrijdend is om niet elk moment op de seconde te weten hoe laat het is. Sterker nog, zij maakte de volgende drie grensverleggende observaties: 1. Men kijkt te veel naar de tijd! Theetante bleek zo’n 80 keer per dag nodeloos haar horloge te checken. Nu dit niet meer kan wint ze dus tijd. Zo haalt ze een afspraak nu met minder moeite omdat ze niet steeds stopt om te kijken hoe laat het is, maar gewoon doorloopt, zo simpel kan het leven dus ook gewoon zijn. 2. Einstein had gelijk toen hij tijd ...

En toen trok de theetante naar het land van de espresso! Wel even durven natuurlijk, want niet zonder risico voor een theeverslaafde. En, inderdaad, elke zo charmant mogelijk geformuleerde bestelling van “ a cup of tea ”, werd steevast begrepen als “ si, un cappucino ”. No, no, no dus en daarna veel onbegrip dat het écht een kommetje water met een theezakje betrof. Sommige Noorderlingen hebben toch een vreemde smaak! Zucht (en ogengedraai, wat theetante nuffig negeerde) Nu was de stad bijzonder schoon en voor een middeleeuwenfan als theetante een ware ontdekking! Niet alleen waren de muren warm terracotta geplamuurd, ze waren ook vaak met fresco’s versierd. Achter elke hoek schuilde bovendien weer een andere esthetische, historische of culinaire verrassing. Wat een weelde, wat een rijkdom (en wat een geraas van vespa’s, en gekwetter in telefoontjes, maar dit terzijde). En, natuurlijk waren er ook talrijke musea en daar is theetante altijd voor in. Als ze kon had ze er altijd eentj...