Pachinko - Min Jin Lee

Sommige boeken schuif je voor je uit. Wegens te dik en teveel verfilmd. Of gewoon wegens te veel aangeraden (zo eigenwijs ben ik dan ook wel weer). Maar met een herfstvakantie voor de boeg en vele vrije leesuren, greep ik mijn kans en dook eindelijk onder in de wereld van Pachinko. 

Vervolgens schoof ik het bloggen voor me uit. Want: vond ik dit nu eigenlijk een aanrader? Volmondig ja, kan ik daar niet op antwoorden, en toch had ik een mooie tijd daar in Japan. Omdat eerlijkheid uiteindelijk het allerlangste duurt, deel ik hierbij wat argumenten pro en contra. dan kan je zelf bepalen of je de sprong waagt!

Wat me aansprak in dit boek:

1. Je krijgt een boeiende blik op een stuk geschiedenis dat ik niet kende: de kolonisatie van Korea door Japan, de tweede wereldoorlog in Japan, en het openbreken van de grenzen: je krijgt het allemaal mee.
2. Ondanks de historische context is het boek heel actueel: de Koreaanse hoofdpersonen zoeken heel inventief hun weg in een maatschappij die veel negatieve aannames over hen heeft, en dat is zeer hoopvol en boeiend.
3. De schoonheid van de kleine rituelen: de geur van zorgvuldig bereide maaltijden, het keurig gladgestreken bedlinnen: ik kan wel genieten van de zorgzaamheid die daaruit spreekt.

Minder geslaagd:

1. Vooral de laatste honderd pagina's, waar de auteur steeds weer nieuwe personages opvoert, en je zo afleidt van de centrale verhaallijn. Ik vond dat niet nodig en zelfs wat storend en vermoeiend. Volgens mij had het boek korter gekund.
2. Anderzijds waren er ook relaties en gebeurtenissen die niet voldoende uit de verf kwamen. Nu hoeven voor mij heus niet alle losse eindjes te worden ingestopt, maar de reacties op een zeer dramatische gebeurtenis blijven uit en dat vond ik heel vreemd (ik ga niet spoilen, vandaar de vaagheid, excuus!)

Kortom: ik heb een boeiende en ook wel echt meeslepende leeservaring achter de rug, maar ben uiteindelijk niet dolenthousiast. Maar misschien heb jij een andere mening?