De Theetante

De dagen korten, en eindelijk wordt het ook een beetje kouder. Hoog tijd dus voor de leesclub om weer eens bijeen te komen. En petit comité deze keer, met slechts vier leesdames. Maar wel met heel veel zin om door te bomen over het boek dat we lazen. “Fascinerend”, “Aangrijpend” en “Meeslepend” waren alvast drie begrippen die we moeiteloos met dit boek verbonden. Via een methodiekje (dat in een later blogje aan de orde komt)   kozen we ook nog de volgende woorden om het boek te typeren: Succesvol Dit boek beschrijft de liefde tussen twee dichters van hoog niveau: Sylvia Plath en Ted Hughes. Veelbelovende jonge mensen zijn het, met een duidelijk beeld waar ze willen uitkomen: erkend worden als dichter. Om dit te bereiken investeren ze enorm. Ze leven aanvankelijk sober, nemen gemakkelijke, oninteressante baantjes aan, om zoveel mogelijk tijd vrij te houden voor hun werk. Dat rendeert het eerste voor Ted, die prijzen wint met zijn debut. Sylvia, zelf een groot talen...

Marco Borsato zong het al: “ de meeste dromen zijn bedrog!” En dus houden we ons er nauwelijks mee bezig. De nachtelijke schimmen die onze hersenen tevoorschijn toveren zijn immers toch alleen maar een soort van nazinderen van de dag? Een manier om informatie weg te schrijven op onze harde schijf? Of niet? In elk geval heb ik net een boek gelezen waarin dromen heel serieus worden genomen. Nietzsche’s tranen is een filosofische roman die zich afspeelt in het Wenen van het einde van de negentiende eeuw. De jonge Freud loopt erin rond, net als Breuer, één van de grondleggers van de psychoanalyse. In dit fictieve verhaal komt een wanhopige Nietzsche op consultatie bij Breuer, om een oplossing te vinden voor zijn migraine. Het klikt tussen beide mannen en Breuer besluit Nietzsche als klankbord te gebruiken voor zijn eigen gevoel van onbehagen. Tijdens zware en inspirerende sessies stimuleren beide mannen elkaar om te zoeken naar de psychische oorzaken van hun lijden en om da...