zaterdag 29 juli 2017

Clemmie Churchill: heks of heilige?

Het was een beetje mijn Churchill jaar. Niet alleen smulde ik van de Netflix reeks The Crown, waar Winston een centrale rol speelt, ook genoot ik met volle teugen van de voorstelling "Mijn nachten met Churchill" van Diederik Van Vleuten. En dat maakte mij natuurlijk ook nieuwsgierig naar de vrouw achter deze geniale staatsman.

Dus toen er een  biografie over Clementine Churchill passeerde aarzelde ik geen moment: dat werd mijn vakantieboek! Want, wie was deze Clemmie? Een soort lady MacBeth? Eenwonderbaarlijk  wijze vrouw? Of eerder een soort frivole afleiding naast het serieuze werk?

Talentrijk

Clementine was in elk geval een vrouw met veel talenten. Ze blijkt immers intelligent en ambitieus. Een politieke carrière voor haarzelf zat er niet in, en zo wordt het ondersteunen van Chruchil haar levenswerk.  En daar was ze volgens dit boek meesterlijk in. Ze heeft meer sociaal inzicht dan haar echtgenoot en voelt ook een stuk beter aan wat er leeft in de maatschappij. In de twee wereldoorlogen zet ze zich actief in voor vrouwen, gezinnen en arbeiders, waarmee ze zich erg geliefd maakt.

Haar grootste talent is echter dat ze de context weet te scheppen waarin Churchill kan schitteren. Zo zorgt ze niet alleen voor whisky, sigaren en zijden ondergoed (voor Winston zelf, echt waar!). Ze richt ook zijn bureau in en houdt al te opdringerige ambtenaren op een afstand. Bovendien zorgt ze voor een hobby voor Churchill (schilderen) en nodigt ze steeds weer interessante mensen uit op dinertjes en feestjes.

Ook heel cruciaal: ze weet wanneer ze zichzelf uit de voeten moet maken. Want ze beseft maar al te goed dat haar sterke persoonlijkheid Winston ook  in de weg kan staan. En dus laat ze hem soms  weken alleen, zodat het weerzien des te interessanter wordt.

Keerzijde

Want ja, alles in functie stellen van Churchil had duidelijk een keerzijde. Clementine was dan wel wat we in Vlaanderen een "straffe madame" noemden, ze ging ook verschillende keren genadeloos onderuit. Overwerkt, overstressed en meermaals absoluut  panisch moest ze worden opgenomen, wekenlange kalmeersessies waren noodzakelijk om op de been te blijven.

Met al die aandacht voor Curchill en haar eigen mentale welbevinden, bleef er amper tijd over voor de vijf kinderen die ze met Churchill kreeg. Ze verwaarloosde hen dan ook verschrikkelijk en dat leverde onzekere en verknipte volwassenen op. Dat vond ik erg hard om te lezen.

Heks of Heilige?

Zeker geen heilige, en soms een heks, dat is wat ik onthou uit dit boek. Maar vooral ook een uitzonderlijke vrouw: hoe iemand ondanks alles toch overeind blijft in zware omstandigheden: daar neem ik mijn petje diep voor af.

Ook voor de schrijfster van deze biografie trouwens. Ze is erin geslaagd een genuanceerd portret van Clementine te schetsen. In het begin verliest ze zich misschien niet iets te veel in details (ik ben niet zo erg geïnteresseerd welke zomerhuisjes Clemmie precies allemaal huurde) maar nadien weet ze met kleine details een heel universum te schetsen. En dat maakt van deze biografie echt een heerlijk boek.



dinsdag 25 juli 2017

We beginnen gewoon weer opnieuw!

Laat ik het gewoon even toegeven: het ging een beetje mis dit voorjaar. Veel te veel werk, veel te weinig tijd, en een lat die veel te hoog lag. En natuurlijk ondergetekende die dat allemaal veel te laat doorhad en dus tegen beter weten in maar doorstoomde...

Op zo'n moment heb je een goede vriendin nodig. Die een kop thee voor je zet, luistert naar het geweeklaag en ach en oo zegt tussen twee diepe zuchten door. Bovendien iemand die je nadien het perfecte boek serveert. Ik wist het zelf niet, maar dat was precies wat ik nodig had: een stevige thriller van Nele Neuhaus!

Languit liggend op de bank of leer luilakkend in de zon vlogen de uren voorbij: wat is dit een heerlijk leesvoer! Spannend van de eerste bladzijde tot de laatste. Met sterke personages, en boeiende verhaallijnen. Bovendien vol onverwachte wendingen zodat je af en toe een kreet van verbazing slaakt! Vlot geschreven uiteraard, maar wel zodanig dat je er je hoofd bij moet houden. Geen boeken die je makkelijk weglegt. Dus ja, ik ging wel eens heel laat slapen omdat er een hoofdstuk uit moest.

Met het lezen van deze knappe thrillers, veel uitrusten en hangen, ben ik er weer een beetje boven opgekomen. Ik heb weer zin in het zwaardere leeswerk, kijk uit naar biografieën en literaire pareltjes. Naar fijne leesclubavondjes en theatervoorstellingen. En naar het bloggen eveneens. Zo'n persoonlijk logboek van leeservaringen is toch wel fijn om te hebben. En heel wat vrienden gaven ook aan dat ze het misten, mijn leestips.

Dus dacht ik, weet je wat? Ik ga doen of er niets aan de hand is, en weer een nieuw hoofdstuk breien aan het theetante verhaal. Rustig aan deze keer, dat wel! Kalm aan en zonder al te veel poeha. Gewoon weer lekker lezen, daarover mijmeren en mijn bevindingen delen.

Ik heb er zin in!