De Theetante

Dit boek opent met een vraag: waar beginnen we? Wat laten we de lezer zien als het doek opengaat? Welke eerste indruk moet dit verhaal nalaten? Kijk, dat vind ik nou razend interessant! Schuiven met dat beginpunt is namelijk een soort gekke hobby van ondergetekende. Laat ik maar bekennen: ik wil tijdens slapeloze nachten wel eens morrelen aan boeken. Bedenken waar de lezer ook had kunnen binnenvallen. En wat dat voor gevolgen zou hebben. Ja, ik wéét het. Het is een tikje vreemd, en ik val er uiteindelijk van in slaap. Dus misschien zegt dat ook wel genoeg. Maar soit, de eerste regels van The end of the affair waren dus een feest van herkenning. Want ook een grootheid als Graham Greene twijfelde wel eens, en laat ons deze keer fijn meekijken in zijn hoofd. Hij begint, zet een stapje terug, zoomt uit, stelt opnieuw scherp. En kiest tenslotte voor een regenachtige avond, en een toevallige ontmoeting. Aan dat gesprek, bij die pint, knoopt hij geleidelijk aan het verleden vast. Met...

Vertellen betekent: beelden oproepen in de hoofden van je lezers en toehoorders. Daarom is genieten van verhalen altijd een creatieve actie: je vult zelf nog heel veel in. Lezen is dus vaak een vorm van co-productie waarbij je samen met de schrijver aan een universum bouwt. En dat zal dan wel de reden zijn waarom ik zo graag en zo vaak een boek in duik. Het prikkelt mijn eigen fantasie. Kan het ook andersom? Kan je met beelden evenzeer die fantasie aan het werk zetten? Of lukt dat alleen met woorden? Dat vroeg ik me dus onlangs af. En met het prachtige "Blommetjes" zag ik dat het antwoord ja is. Dit is namelijk een boek dat alleen uit beelden bestaat. Prachtige beelden dan ook nog eens die een heel eenvoudig en hartverwarmend verhaal vertellen. Niet alleen voor kleine mensen, ook voor ieder van ons, als je ervoor open wil staan dan. Je ziet een man en een klein meisje die op wandel zijn door de stad. Aanvankelijk is alles grijs, geleidelijk aan komt er meer kleur in. ...