Wat doen we met de blog? (en met ons zelfmedelijden?)


Komt het door het vallen van het blad? Worden mijn gedachten met het verlengen van de duisternis somber? Of is het de koude die me doet rillen? In elk geval, de herfst bracht een blog-dip van formaat met zich mee. Elke week iets neerpennen over een boek bleek ineens een veel te grote klus.  Ik zuchtte eens diep, liet de schoudertjes hangen en riep: "Wat heeft het allemaal voor zin?" (met enig zelfmedelijden in de overslaande stem)

Gelukkig bleek al snel dat het natuurlijk wél zin heeft. Want mijn vriendin Kathleen miste de updates. Mijn collega Leny, die binnenkort met pensioen gaat, zei optimistisch: "Maar ik blijf je volgen hoor op de blog!". En toen ook buurvrouw Hilde uitriep: "Ik lees het altijd!", dacht ik: het is niet omdat niemand een commentaartje achterlaat, dat het geen zin heeft.

Aldus, bij deze alvast een update van twee fijne boeken die ik van Jan kreeg ("dan kan je die bespreken op de blog"). En die inderdaad leestips van formaat bleken te zijn!

Ideaal voor de herfst: Het boek van de vergeten artiesten

Beste mensen, leg een dekentje klaar, zet een grote pot thee en ban alle stoorzenders uit uw omgeving, want dit is een heerlijk meesleep-doorlees boek voor frisse herfstavonden. Hartverwarmend, boeiend en ook nog eens vlot leesbaar: dat willen we toch allemaal?

Duik onder in de magische wereld van de foorkramers, circusartiesten, slangenmensen en waarzeggers. Wat een feest was het als dit bonte gezelschap in een dorp neerstreek. Iedereen kwam kijken naar de vrouw met de baard, het opzienbarende röntgenapparaat en de degenslikkers.

Maar, wat gebeurde er met deze artiesten tijdens het Nazi-regime? Hoe vonden zij werk in moeilijke tijden? En hoe stond de overheid tegenover dit zootje ongeregeld? Ontdek het aan de hand van het levensverhaal van Mathis Bohnenkamp, een fictief verhaal, waarin heel wat verwijzingen naar historische personages zijn opgenomen. (Zoveel zelfs dat ondergetekende nog heel wat google-pret met dit boek heeft gehad).

Hooggeëerd publiek: u zal er van smullen!

Doorstaat Calamiteitenleer de Donna Tartt test?

Hogervermelde Jan wist ook dat ik een hevige "De verborgen geschiedenis" obsessie doormaakte tijdens mijn studie. Waarschijnlijk was dat de reden dat hij me dit boek ten geschenke gaf, want volgens de achterflap is dit een gelijkaardig verhaal.

Dat klopt ook wel, deels, omdat de setting erg gelijkend is: een klein groepje middelbare scholieren raakt in de ban van een leerkracht. Zo zeer zelfs dat ze grenzen gaan overschrijden en van alles te weten komen dat beter verborgen was gebleven. Er valt inderdaad een dode (dat weten we al van in het begin van het boek) en de spanningsboog is dus: hoe had het zover kunnen komen?

Ik vond het een heel onderhoudend boek, maar wel een beetje zwaar op de hand. De auteur doet immers net alsof ze een wetenschappelijk traktaat schrijft en verwijst dus continu naar echte of gefingeerde bronnen. Een kunstgreep die mij eerst deed afhaken, maar die ik uiteindelijk zoveel mogelijk negeerde. En dan blijft er wel een heel spannend verhaal over. Het is ook leuk dat elk hoofdstuk de titel heeft van een werk uit de wereldliteratuur. De link met dat werk is nooit expliciet en dus is het soms flink zoeken waar de auteur de link ziet: en dat houdt me dan lekker bezig (met weer veel ge-google als gevolg)

Donna Tartts verborgen geschiedenis vind ik nog steeds beter (dat zal ook de glans van de herinnering zijn) maar dit boek is zeker fijn om te lezen, en spannend genoeg om tot het einde door te gaan.

Kortom: wat doen we met de blog?

Ik ben er nog niet helemaal uit, en vis dus bij deze even schaamteloos naar aanmoedigingen ;-) Misschien is één blogje per maand wel een fijn idee, omdat ik dan iets minder de druk voel om iets snel uit te lezen, en u toch op de hoogte kan houden van wat ik zoal heb opgestoken? We zien wel.

Het schrijven van dit snelle blogje was in elk geval prettig, dus ik denk dat ik nog wel een tijdje doorga!

Reacties

  1. Doe het anders alleen voor mij ;-) Je weet dat ik een grote fan ben!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Jacqueline, ik zou het ook erg jammer vinden als je niet meer zou bloggen. Zelf heb ik ook regelmatig periodes waarin ik mij afvraag of al dat geblog eigenlijk wel zin heeft, maar tot nu toe ga ik iedere keer toch weer verder. En ja, ook ik voel mij extra aangemoedigd als er mensen zijn die de moeite nemen om te reageren. Voel je vooral ook niet verplicht om op vaste tijden te bloggen, zo nu en dan is ook al heel mooi. Hartelijke groeten, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik heb wel een soort vaste tijden drang, die dan op een bepaald moment erg op een moetje begint te lijken, en dan wordt het een verplichte klus en DUS niet leuk (heel subjectief allemaal). Dus nu denk ik dat ik verder ga onder het motto: gewoon gezellig af en toe een berichtje achterlaten over wat ik las, als het me zo uitkomt. En dat lijkt me wel haalbaar! Dank voor de coaching!

      Verwijderen
  3. Ik vind jouw stukjes zo leuk om te lezen, dus als het ook maar enigszins kan: niet stoppen!! Aan de andere kant moet het wel leuk blijven, maar dat is het fijne van een blog, je kunt het zo doen als je wilt. Korte besprekingen, lange, een keer per maand, drie keer per dag, vast schema, wanneer het je uitkomt. Kortom, kijk wat goed voor jou voelt, maar weet dat elk van jouw stukjes door mij met heel veel plezier gelezen wordt.

    Ik vond Calamiteitenleer trouwens drie keer niks, een prententieus rotboek (sorry), maar ik ben heel benieuwd naar het eerste boek dat je bespreekt, dat smaakt naar meer!

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben de eerste keer vastgelopen in de calamiteiten omdat ik het inderdaad te pretentieus vond. Dat vind ik nog altijd, trouwens,maar het is me gelukt om het met een soort van Gillmore girls achtige instelling te lezen en toen vond ik het wel OK. Niet meteen een super aanrader, zoals het eerste boek, maar ik heb toch wel een aantal knusse leesuurtjes achter de rug.

      Verwijderen
  4. Hoi Jacqueline, nog een aanvullende opmerking voor als je graag wilt dat mensen commentaar achterlaten. Het maakt erg veel uit, als je zelf een kleine reactie achterlaat ten teken dat je het commentaar hebt gelezen. Dat is leuk voor diegene die een opmerking heeft geplaatst en het stimuleert hem of haar ook om vaker een reactie te plaatsen. Bloggers zoals Anna, Bettina en Koen hebben de goede gewoonte om vrij snel weer te reageren, terwijl andere bloggers niet of nauwelijks reageren als je op hun blog een berichtje achterlaat. Dat laatste werkt niet erg stimulerend. Uiteindelijk moet je natuurlijk zelf beslissen wat je doet. Groetjes, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar hebben jullie helemaal gelijk in! En ik neem het me ook altijd wel voor, maar op de één of andere manier vergeet ik het dan weer. Dus bij deze ben ik weer helemaal gemotiveerd om daar écht werk van te maken. Dank dus voor deze wijze les!

      Verwijderen
    2. Hoi Jacqueline, leuk dat je mijn advies ter harte hebt genomen :). Zelf probeer ik ook altijd om zo snel mogelijk te reageren. Groetjes, Erik

      Verwijderen
  5. Als je een goed boek hebt gelezen, wil je daar vast graag iets over schrijven, is het niet? En anders wacht je tot je er weer wel zin in hebt. Ik lees je in elk geval graag.
    Van Vera Buck heb ik een ander boek (Rune) hoog op mijn verlanglijstje staan, dus leuk dat jij over deze zo enthousiast bent!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik vond het een heerlijk geschreven boek, dat lekker weg las en toch ook weer heel wat historische aanknopingspunten had. Ik ga haar andere boek ook lezen, en zet het dus bij deze op de lijst!

      Verwijderen
  6. Vooral doorgaan, regelmatig of niet. Ik kom door jou en andere bloggers regelmatig boeken op het spoor die ik nog niet kende.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een fijne reactie! Het geeft me heel veel energie om verder te gaan! Inderdaad zonder mezelf een vast ritme op te leggen. Dank je wel!

      Verwijderen
  7. Hay, ik ben een (stille) enthousiaste volger. Keep on doing the good job én geniet er vooral van. Pieter, Teamcoördinator bib Sint-Niklaas

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk om een stille volger te mogen ontmoeten! Fijn dat je iets hebt laten weten. Ik ben nu weer helemaal "om" hoor en ga gewoon verder bloggen. Want er zijn nog stapels goede boeken, mooie verhalen en prachtige geschiedenissen die ik niet voor mezelf wil houden!

      Verwijderen
  8. Oh Jaqueline, alsjeblieft niet stoppen. Je schrijft zo leuk en inspirerend! Maar de af en toe opduikende twijfel is wel heel herkenbaar, hoor. Ik heb zelf al 2 maanden niets meer geplaatst, terwijl ik toch geregeld een boek lees dat het bespreken waard is. Ik kom er voor mijzelf niet uit of een zelf opgelegde regelmaat beter werkt dan de vrijheid blijheid die ik nu hanteer.

    Ik heb mij nu voorgenomen in ieder geval weer wat vaker bij bloggers die ik volg, een reactie achter te laten. Maar ook dat komt er vaak niet van, omdat ik dan méér wil zeggen dan alleen maar dat het aangestipte boek weer op de wensenlijst komt.

    Wat maken wij het onszelf soms moeilijk! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dank je, Johanna. Het is bijna therapeutisch om te lezen dat andere bloggers die ik graag lees ook wel eens twijfelen. En dat een vaste regelmaat geen gouden regel is. En net als jij neem ik me voor om ook wat meer reacties bij anderen te plaatsen. Fijn zelfhulpgroepje hier!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Iedereen twijfelt wel eens, maar ik schaar mij achter de bovenstaande reacties: ik vind het altijd leuk om jouw artikelen te lezen! Het leest zo makkelijk weg en je geeft altijd geweldige boekentips weg. Het boek van de vergeten artiesten heb ik meteen gereserveerd bij de bibliotheek :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dank je Sue! Ik ben nu weer helemaal om hoor, en schrijf vrolijk verder. Ik heb genoten van het boek, en wens jou hetzelfde toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Jacqueline! Mijn favoriete recensent! Weet dat het niet om de kwantiteit maar de kwaliteit van de schrijfsels gaat. Als het je rust geeft: schrijf wat minder vaak. Je hebt een hele leuke schrijfstijl, en de associaties en gevoelens die je beschrijft n.a.v elk boek zijn heel herkenbaar. Jij wordt net als ik enthousiast van dingen met geschiedenis. Ik vind ook dat je veel en onderhoudend schrijft over boeken zonder dat je het plot helemaal verklapt -- dat is ook een kunst. :)
    Ik volg je blog al jaren en mijn GoodReads stapel is flink gegroeid door jouw blog, dus ik hoop dat je nog lang boekrecensies blijft schrijven.
    Liefs van Judith uit Nederland
    PS: Je hebt me jaren geleden zelfs een leuke brief met tekening gestuurd met de kerst! Die heb ik nog steeds. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hé Judith, jazeker dat weet ik nog wel! Wat leuk dat je me nog altijd volgt! Ik ben ondertussen weer helemaal into het bloggen hoor, al zal het niet elke week zijn, die druk haal ik even van de keel en dat voelt enorm goed! Er zitten nog wel wat geschiedenisboeken in de pijplijn, wacht maar af....

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten