dinsdag 29 april 2014

Zoeken: sporen van ontdekkingsreizigers


 

Op de kaart  staat vol wonderlijke verhalen
Over cartografen en strategen
De grote ontdekkingsreizigers stelen de show
Zij waren het immers
Die vol nieuwsgierigheid en durf 
de begane paden verlieten 
om op zoek te gaan naar iets nieuws.

En dat ook vonden! 
Zoals op een dag een vreemd soort knolletje...
De indianen waren enthousiast
En dan zit er als reiziger maar één ding op: proeven!
Het smaakte naar meer
En de aardappel reisde mee over de grote oceaan

Dus als u vanavond aan tafel zit
En puree prakt
Aardappeltjes bakt
of frietjes eet
Denk dan eens aan die grote zeilschepen
Die ooit met bolle zeilen de oceanen trotseerden
En dit vreemde knolletje voor het eerst meebrachten

Ze hebben ons dagelijks leven
Voorgoed veranderd!

zondag 27 april 2014

Lezen: op de kaart



We gaan het gewoon toegeven: ik ben zo'n tiepje die een kaart altijd "in de juiste richting draait", en die routes vooral onthoudt aan de hand van café's, supermarktketens en standbeelden. Bij een afrit roep ik altijd net te laat: "ja, hier afslaan!" en ik moet opvallend vaak op mijn schreden terugkeren. Kortom, u mij inschakelen als  co-piloot tijdens uw reizen is géén goed idee, want verwarring is mijn deel. De uitvinding der tomtom en GPS waren voor mij op sociaal vlak een ware zegen, en hebben sindsdien menig echtelijke ruzie verijdeld. Al blijft het spannend bij het verkennen van een nieuwe stad, of een idyllische wandelroute.....

Dat neemt echter niet weg dat ik in wezen dol ben op kaarten. En dat ik graag een kaart ter hand neem. Om steden te localiseren, waterstromen te volgen, kusten af te speuren en hoogtes te verkennen. Historische kaarten kunnen helemaal op gejubel rekenen: oude grenzen, onbestaande eilanden en vooral witte vlekken, de onverkende gebieden, spreken gigantisch tot mijn verbeelding. Er was dan ook maar één reactie mogelijk toen ik het boek "Op de kaart" van Garfield ontdekte: "HEBBEN". Mede omdat ik  al eerder zijn voortreffelijke werk over typografie las. Geen twijfel mogelijk: dit zou smullen worden.

Wetenschapsjournalistiek

Werd het smullen? Mwa... Laten we stellen dat Garfield vooral uitblinkt als wetenschapsjournalist, en dat zijn blik daardoor radicaal verschilt van de mijne, klassiek gevormd als historica. Garfield gaat immers steevast op zoek naar weetjes en leuke anecdotes. Hij vertrekt daarbij het liefste van recente gebeurtenissen. Bespreekt hij bijvoorbeeld de middeleeuwse Mappa Mundi van Hereford, dan gaat hij uitgebreid in op de mogelijke verkoop ervan enkele decennia geleden. Maar over de makers van de kaart, hun oorspronkelijke doel en het gebruik ervan in vroeger tijden, vernemen we weinig. (en dat wil ik natuurlijk juist weten)

Om eerlijk te zijn: ik heb me blauw geërgerd aan de hoofdstukken over de middeleeuwen en vond het verbazend dat de zestiende eeuw, toch het walhalla der cartografie, zo mogelijks nog sneller werd afgehandeld. Omdat er waarschijnlijk weinig spectaculaire anecdotes over waren te vertellen. Of gewoon omdat Garfield niet echt thuis is in deze periode.

De wonderlijke ontdekkingen in de negentiende eeuw

Maar we bleven doorlezen en dat was meer dan terecht. Want zijn hoofdstukken over de negentiende en twintigste eeuw zijn echt heel boeiend. Vol meeslepende verhalen over ontdekkingsreizen op Antartica, over de eerste kaarten van Mars en de maan, en over de ontwikkeling van de eerste reisgidsen. Garfield vertelt vlot, met nuance en een fijne dosis ironie. Zo voert hij ons mee naar een andere wereld, waarin artsen pas ontdekken hoe een ziekte ontstaat, als ze de sterfgevallen op een kaart uittekenen (een waterpomp bleek de schuldige) en waar occulte genezers dan weer op ietwat knullige wijze probeerden de hersenen van de mens in kaart te brengen. Ook snoodaards die valse eilanden in de zee dropten en oenen die dachten dat Californië een eiland was, komen uitgebreid aan bod. De vrouw die Londen van A tot Z in kaart bracht, verdient hulde, net als de ambachtslieden die globes in elkaar puzzelden (verre van evident, zo blijkt).

Een overbodige uitloper naar vandaag

Die meeslepende verteltrant raakt Garfield echter weer kwijt als hij in de 21ste eeuw belandt. De laatste hoofdstukken over kaarten in fantasyboeken en games, de ontwikkeling van de GPS en de torenhoge ambities van google maps waren potentieel heel boeiend, maar bevatten te veel details en flauwe anecdotes naar mijn zin. Jammer is ook dat het gebruik van kaarten in de kunst helemaal ontbreekt, en dat er ook weinig aandacht is voor cartografie aan de politieke onderhandelingstafel.



Kortom:

Wat mij betreft een heel wisselend boek. Met een sterk en lezenswaardig middendeel. Garfield had zich beter tot die 19de eeuw beperkt en niet moeten proberen om er per se een voor en nastuk aan te breien. Schoenmakers blijven immers ook beter bij hun leest en volledigheid nastreven in zo'n boek is sowieso een verloren strijd...

Maar kom, we gaan niet te veel zeuren: want de wereld der cartografie is nu eenmaal heel erg boeiend. En dus gaan we later deze week op zoek naar sporen van ontdekkingsreizen en tekenen we naar middeleeuws voorbeeld op vrijdag onze eigen levensroute uit op een kaart.

En wenst u ter afsluiting van deze blog een hymne aan te heffen over het nut van cartografie, dan doe ik bij deze een voorstel van song: "Op de kaart" van de olijke kinderserie Dora ! De dochter zingt dit steevast als ze het boek ergens ziet liggen, en het blijkt niet uit mijn hoofd weg te bannen. U bent bij deze gewaarschuwd!



vrijdag 25 april 2014

Doen: Xaviers Binnenhuisbingo! (met download!)



Toen Xavier de Maistre 42 dagen lang huisarrest kreeg, besloot hij er het beste van te maken. En zijn verbanning om te zetten in een ontdekkingsreis van zijn eigen appartement. Met een nieuwe blik kijken naar wat hen omringde,  bleek verfrissend en misschien zelfs louterend. Dat moeten wij ook kunnen, dacht ondergetekende. Derhalve ontwierp ik, speciaal voor u, Xaviers binnenhuisbingo. Zodat u ook een uurtje of zo kunt rondreizen in uw eigen woonstede en van de ene verbazing in de andere kunt vallen.




Het concept is eenvoudig. Eerst bepaalt u de route van de tocht, zoals hier voorgedaan door de kinderen (in hun mooiste handschrift):




Vervolgens gaat u na of u een aantal elementen terugvindt die Xavier in zijn boek ook van commentaar voorziet. Hij komt bijvoorbeeld en bloem tegen, aait zijn hondje en is van mening dat een roze bed het meest verkwikking biedt. Ook mijmert hij over de nood om alleen te zijn en de deugd om samen met anderen te leven. En het wankele evenwicht tussen verstand en gevoel. Door mij allemaal in een bingovakje gestopt.



Bon, u snapt het concept verder wel denk ik: vier op een rij is bingo! En dan even doorfilosoferen over uw grootste ontdekking op deze tocht. De dochter maakte zich er nogal snel vanaf en verwoordde het eerder algemeen zo:



Ik deed langer over de reis en stond ook ellenlang stil bij elk vakje. Want, wat betekent elk vakje nu echt? Maar ieder speelt het spel natuurlijk op zijn eigen wijze. Ook eens proberen? Voor eigen gebruik mag u deze afbeelding gewoon kopiëren:


Ik wens u een voorspoedige reis toe! (en stuur misschien een kaartje naar theetante?)

NB. Volgende week blijven we nog een beetje reizen, want in het teken van Erfgoeddag 27 april (grenzeloos is het thema) lazen we het boek "Op de kaart" van Simon Garfield. Een bont overzicht van de geschiedenis van het kaarten maken en lezen. Waar we een hele week op voortborduren. Daarover dus meer vanaf zondag!

dinsdag 22 april 2014

Zoeken: souvenirs (en waarom we ze koesteren)


Net als Xavier de Maistre heb ik heel wat souvenirs in huis
Verbazend veel, eigenlijk
En eerlijk gezegd ook niet erg verheven
Kijk nu zelf: die bolle wangen, die dikke buiken
Echt smaakvol is het niet

Neen, dan Xavier,
Die bezat verzorgde gravures
Prachtig ingebonden boeken
Teer gedroogde rozen als souvenir

Daar kan een collectie koelkastmagneten nauwelijks tegenop
En ik heb niet eens een deur waarop die dingen blijven plakken
Weg ermee?

Toch maar niet
Want net als bij De Maistre
Verwijzen deze souvenirs naar mensen
Naar goede vrienden, en lieve tantes
Die op verre en minder verre reizen aan me dachten
en een knipoogje mee naar huis namen

En zoiets moeten we koesteren
Of is het toch maar prullaria?
Wat denkt u?

zondag 20 april 2014

Lezen: A journey around my room


Het is 1794. Xavier De Maistre is veroordeeld tot 42 dagen huisarrest. Geen feestjes meer, geen toneelspel en geen aangename dinertjes bij kaarslicht, een mens zou van minder gaan wanhopen. Maar Xavier was eerder het optimistische type: "elk nadeel heb zijn voordeel" moet hij hebben gedacht, en hij besloot die 42 dagen te besteden aan een reis door zijn eigen kamer.

Niets dan voordelen, orakelt hij bij aanvang, want goedkoop en niet zo vermoeiend. Dus haalbaar voor iedereen. En zo neemt hij ons op sleeptouw en volgen we hem van zijn bed, via zijn fauteuil naar zijn bureau. Onderweg maken we kennis met zijn hondje Rosine, rommelen in zijn boekenkast en bekijken een hele reeks souvernirs die in de kamer rondslingeren.

Xavier geeft commentaar: soms wijdlopig, vaak gevat en meer dan eens met een dikke ironische knipoog. Zo drijft hij de spot met de pruikenmode in zijn tijd, grinnikt om de verveling die op een feestje genadeloos kan toeslaan, en houdt hij een heel pleidooi waarom elke heer een roze met wit bed moet hebben.

Ondertussen roept hij meermaals  euforisch: "Wat een ontdekking"! Want als je met de ogen van een reiziger naar je eigen omgeving kijkt, zie je meer dan ooit, zo meent hij. Het enige wat men daarvoor wel moet doen, is reiskleding aantrekken. Een echte reishoed en goed schoeisel geven je de juiste instelling om echt van een uitstap te genieten, ook al kom je niet verder dan je eigen drempel.

Deze humoristische parodie op de  populaire reisverhalen uit zijn eigen tijd, had onmiddellijk een enorm succes. Zo veel zelfs dat hij er 30 jaar later nog een tweede deel aan breide, met een betoverend, maar eveneens zeer plezierig verslag van een nachtelijke reis door zijn nieuwe appartement. Xavier blikt naar de sterren, mijmert over het belang van pantoffels en vertelt waarom hij bepaalde boeken bewust niet uitleest (omdat hij zo de hoofdpersonen de slechte afloop bespaart)

Verwacht van dit tweeluik geen mindfulness-achtige dingen, want dit is geen pleidooi voor het genieten van het moment. Wel volg je de springerige stream of consciousness van een Franse edelman, vol knipogen naar de wereld buiten zijn kamer. Vaak verrassend modern. En dus terecht door Alain de Botton opnieuw onder de aandacht gebracht. Lezen! Want zeer amusant en verfrissend!

Deze week gaan we verder in het spoor van Xavier de Maistre. We zoeken naar souvenirs in onze woonstede en vrijdag spelen we Xavier De Maistres binnenhuisbingo (en dat staat garant voor nieuwe ontdekkingen). Graag tot later op de blog!

donderdag 17 april 2014

Zoeken: de ideale leesgenoot




Bij lezers staan boeken op de voorgrond
daar draait het immers allemaal om
Zij kletsen, babbelen en onderhouden ons met verhalen
Heel druk, heel gezellig, erg veel aandacht vragend

Bescheiden en onopvallend op de achtergrond
Staat De Blauwe Zetel
Legendarisch in onze woonstede
En dus hoofdletters en hulde meer dan waard

Dit is immers een zacht en magisch oord
Waar geen ziel tegen bestand is
En dat eenieder dra meevoert
In gemijmer en gedroom

Hoe wakker ook
Eenmaal het hoofd gevlijd tegen haar schouder
Strooit Klaas Vaak zand in de ogen
En dekt Morfeus je met zijn mantel toe

Wie in deze zetel plaatsneemt is verloren
Wees gewaarschuwd
(Of juist niet)

Ja, voor de echte lezer
Is een fauteuil met klasse echt cruciaal
Ze omarmt je zacht
Ondersteunt waar nodig
Zodat je moeiteloos mee kunt varen
Op de gedachten van de schijver

Onderschat dus nooit
De impact van onze Blauwe Zetel

PS. En dus wordt binnen ons gezin soms genadeloos gevochten om dit plekje (ook de kat strijdt mee). we hebben nog net geen beurtrol opgesteld....

maandag 14 april 2014

Lezen: de man van je leven


Is de liefde exclusief? Of kan een mens van meerdere personen evenveel houden? Bij de komst van ons tweede kind had ik er mijn twijfels over. Zou ik even verslingerd zijn aan nieuwe kind, terwijl de eersteling al zoveel plaats innam? Natuurlijk, er is liefde genoeg! Wat de Liefde met een hoofdletter betreft, ga ik het verder niet uitproberen. Maar in zijn nieuwste boek wil Japin ons laten geloven dat het mogelijk is om niet te kunnen kiezen. En dus twee mensen even graag te zien.

Dit verhaal begint bij Tilly, pas 40 en terminaal ziek. Haar doodsvonnis is getekend. En hoe moeilijk dat ook te slikken was, ze gaat niet bij de pakken neerzitten. Want ze maakt zich zorgen om haar warrige echtgenoot Marcus. Zal hij het wel redden zonder haar?

Uit pure onbaatzuchtigheid, of zo lijkt het toch, smeedt Tilly een plan: ze gaat op zoek naar haar ideale opvolgster. Een nieuwe vrouw in wiens armen ze Marcus met een gerust hart kan achterlaten. Ontroerend nobel, vindt u niet? En zo nodigt ze Iris, de vrouw met het ideale profiel, uit in hun buitenhuis aan zee.

Maar Iris en Marcus kennen elkaar al. Bijzonder goed zelfs, want ze hebben nog maar net hun affaire beëindigd. Om Tilly te sparen willen ze dat niet laten merken. En zo wringen ze zich in allerlei, welhaast vrolijke bochten. Anderen hebben de parallel met het theater van de lach al getrokken, maar het klopt: het eerste deel van dit boek lijkt verdacht veel op een deurenkomedie.

Gelukkig blijft het daar niet bij. De sfeer slaat om, geheimen komen boven, en alles lijkt anders te zijn dan het lijkt. Want, heeft Tilly haar dood wel echt aanvaard? Is haar plan wel echt zo onbaatzuchtig, of wil ze eigenlijk controle blijven houden op Marcus' bestaan na haar dood? En wat motiveert Iris om dit spel mee te spelen?

Het knappe aan dit boek is dat het vol metaforen zit. Schelpen, het eiland, een koppel kreeften in een aquarium, de hond: alles kan je met een extra betekenislaag lezen. Maar Japin spint die metaforen niet uitentreure uit. Je kunt ze zelf met een glimlach ontdekken.

Zo wordt dit boek niet zo dramatisch als u misschien zal vermoeden. Het is eerder bruisend en ook redelijk licht, zeker in vergelijking met zijn vorige boek. Is dat de reden waarom ik zo vaak afgeleid was tijdens het lezen? Japin kon me deze keer maar moeilijk bij de les houden. Terwijl dat bij zijn andere boeken vaak moeiteloos lukte.

Ik merkte dan ook dat dit vooral een boek is dacht achteraf tot denken aanzet. En dat uiteindelijk wel heel veel  stof tot overpeinzingen biedt. Want, hoeveel controle willen we uiteindelijk  in ons leven? Moeten we wel aanvaarden wat ons overkomt, of is een beetje rebellie juist goed? Waarom zeggen we niet altijd wat we werkelijk bedoelen? En, is het niet beter als bepaalde zaken onuitgesproken blijven?

Dus wat mij betreft, eerder liefde op het tweede gezicht!

vrijdag 11 april 2014

Doen: Romeins knikkeren



Ooit was er een tijd dat kindjes niet continu achter een scherm plakten. Geen plastic popjes nodig hadden of auto's op afstandsbediening voortbewogen. Lang, lang geleden konden zij zich amuseren met simpele dingen, als een bal, wat knikkers en een paar krijtjes.

Dus riep deze jolige moeder speels: kom jongens, we gaan knikkeren in de tuin! Luid gejuich ontbrak helaas. Dan maar wat spanning erbij: we gaan een spel spelen dat de Romeinen ook al kenden en dat dus meer dan 2000 jaar oud is. Vooruit, daar wilde de jeugd het scherm al eens voor verlaten. Eventjes dan.



Het is heel eenvoudig, een kind kan de was doen. Men neme een krijtje en men trekke een driehoekige vorm op de grond....



Mmmn dat bleek in ons geval geen enorm lineair gebeuren, maar eerder een soort wolkerige kerstboom. Soit. We trokken vakken in de driehoek: de tien kwam bovenaan, in Romeinse cijfers natuurlijk. En u snapt het natuurlijk al, dan maar mikken volgens de techniek die de zoon meteen onder de knie had:



En competitief als we zijn noteerden we de punten op een aangepast schema.




Athena theetante heeft niet gewonnen, maar wel een leuke middag met de kinderen beleefd. En stel je voor: zij wisten niet van ophouden. Hoe leuk kan het leven dus zijn, ook zonder scherm.

Dit ideetje kwam uit het fijne boekje citygames, een schatkamertje propvol oeroude spelletjes die vandaag beslist nog werken. Wij gaan er zeker nog een paar uitproberen. En hopen dat u dat ook zal doen. U kunt het leuke boekje hier gratis downloaden.


woensdag 9 april 2014

Zoeken: een folieke #1



We wééééten het:
 
Ze zijn esthetisch niet verantwoord
Ecologisch waarschijnlijk evenmin
Qua mensenrechten hebben we twijfels (wegens made in China)
En als ik de ambitie zou koesteren een imago op te bouwen van
"de serieuze intellectueel"
Dan is dit absoluut een foute zet

- natuurlijk kunnen we er een antropologische draai aan geven
en een boom opzetten over aloude paastradities
het vieren van de lente en de vruchtbaarheid
het bejubelen van de jeugd -

Maar dat doet nauwelijks iets af aan de bittere waarheid:
dit is wat men in Vlaanderen "een folieke" noemt
iets waar geen rationele overpeinzingen bij te pas kwamen
en waar niet over is nagedacht

tsss impulsief gedrag!
Maar ze zijn zooo lief
Zo beleefd
En zo vriendelijk

Dus ze mogen blijven!


[NB: in de titel staat #1, want ik vrees dat ik wel vaker last heb van verstandsverbijsteringen...]

zaterdag 5 april 2014

Lezen: de wonderbaarlijke reis van Harold Fry


Dit is mijn favoriete wandelmaatje op ons favoriete wandelpaadje! Want ja, elk weekend trekken we met flinke pas de paden op en de lanen in! Wandelen waait immers zo heerlijk alle muizenissen uit het hoofd. Stof gaat liggen, rust daalt neer. We praten bij, we grinniken. En al zijn we knorrig vertrokken, we komen vrolijk weer thuis. Met veel energie en nog meer inspiratie voor de volgende week!

Niemand die ons dus nog moet overtuigen van de weldaden van het wandelen. Van het nut van een flinke tocht door het groen. En er zijn er velen die die mening met ons delen. Het is opvallend hoeveel boeken er de laatste tijd  verschijnen die het wandelen bezingen en zelfs tot een ware kunstvorm verheffen. Inclusief jubeltonen en voorzien van een suikerlaagje filosofisch gemijmer.

Dat was dan ook wat ik verwachtte van dit boek: lichtverteerbaar, rustig en blijmakend, met een bevestiging van al het goeds dat wandelen veroorzaakt. En hoewel de auteur aanvankelijk dat pad lijkt in te slaan, heeft dit boek heel wat meer in zijn mars.


Op een ochtend trekt Harold Fry, een flinke zestiger, de voordeur achter zich dicht om een brief op de post te doen. Hij wil een terminaal zieke vriendin aan de andere kant van het land een hart onder de riem steken. Maar gaandeweg neemt hij de beslissing om de brief zelf te brengen en de hele tocht te voet af te leggen. 

Een lange reis, die hem tijd en ruimte geeft om te overdenken wat er allemaal is gebeurd in zijn leven. Om de balans op te maken en vooruit te kijken. Zijn vrouw Maureen, die alleen achterblijft, wordt door Harolds vertrek eveneens aan het denken gezet: wat is er de voorbije twintig jaar toch allemaal verkeerd gelopen?

Zoals verwacht heeft de pelgrimage van Harold iets louterends, en leert hij wijze levenslessen onderweg. Menig auteur zou het daarbij gelaten hebben, maar Rachel Joyce gooit er nog wat onverwachte elementen bovenop, die het boek echt de moeite waard maken.

Zo verbloemt ze niet dat de wandeling hard is en veel doorzettingskracht vereist. Harold loopt niet continu euforisch fluitend te genieten van het landschap. Hij maakt diepe dalen door en geeft zelfs bijna op. Iets afmaken wat men zich heeft voorgenomen is niet zo makkelijk als tegenslag zich aandient.

Onderweg ontmoet Harold ook heel wat anderen die net als hij zoekende zijn en die hun verlangens op hem gaan projecteren. Dat loopt zwaar uit de hand als zijn pelgrimage door een journalist wordt opgepikt en hij Forrest Gump-gewijs ineens door een grote schare fans wordt gevolgd. Meesterlijk hoe Joyce fijnzinnig aangeeft dat Harold daarbij de controle over zijn eigen project helemaal kwijt raakt. Schrijnend en een bittere aanklacht tegen de impact van media, het ontstaan van een hype en het gedrag van "volgers".

Grote literatuur is dit niet, daar moeten we eerlijk in zijn. Maar een oppervlakkig boek is dit evenmin. Het gaf mij alvast het besef dat "groots en meeslepend" echt niet nastrevenswaardig is. Dat schoonheid zit in nederigheid en dat je vooral moet proberen om zaken klein en echt te houden.En door te bijten, ook zonder applaus.

Harold volbrengt zijn tocht met veel moeite, is niet euforisch aan het einde, maar heeft wel heel wat zaken op een rijtje gezet. En dat doen wij - het het héééél klein- ook elk weekend!




donderdag 3 april 2014

Doen: tag je feestje!


Vorig weekend was het feest: het was lente, de zon scheen en er waren mensen jarig.
Meer heb je eigenlijk niet nodig (naast een glas champagne en sprankelende gesprekken)

Heel gewoon, maar tegelijk heel bijzonder, dat soort feestjes. Iets om even bij stil te staan, want propvol verhalen, tradities en betekenissen. 

Alleen heeft een stel uitgelaten kinders geen boodschap aan filosofisch gemijmer. Noch aan uitvoerige duiding van de historische context. Dus gaven we hen een simpel opdrachtje: zoek een beeld bij een aantal woorden die we met feesten verbinden. En hop, daar gingen ze, want zo zijn ze...

We begonnen met de tag "vrolijk": en wat was er veel te kiezen: vrolijke mensen, blije katten, maar uiteindelijk koos de zoon voor het kleine pruimenboompje dat besloten had mee te vieren: 



 
De dochter kreeg de opdracht om na te denken over de vraag wat op geen enkel feest mag ontbreken. Nou, dat was een makkie: lekker eten en een feestelijke tafel hoort erbij:




En al hadden we ons uitgesloofd met smakelijke recepten en aangepaste wijnen; de zoon had meer oog voor de rijkdom aan zoetigheden:



Hoopvol gooide moeder het over een andere boeg door te vragen waar de kinderen nu dankbaar voor zijn, op zo'n feest. Dan denkt een mens aan familiewaarden, gezelligheid en liefde, maar neen, beide jongelingen vulden ook dit gegeven nogal materialistisch in:




Wat is er dan belangrijk op een feest, zuchtte ondergetekende. Zoon begreep dat hij iets subtieler uit de hoek moest komen. Hij besloot zijn moeder gunstig te stemmen en koos voor:



De dochter trok tenslotte het briefje "traditie" en wist daar geen blijf mee. Want, wat is dat dan een traditie? Iets wat we al eeuwen doen bij feestjes? Ze keek omhoog en ja, toen zag ze het ineens:




Beste lezer
Maak ook van het komende weekend een feestje! 


(Dit spelletje hebben we geleerd in het Plantin-Moretus Museum. Luisterogen laat kinderen aan de hand van kaartjes met woorden op zoek gaan naar bijpassende kunstwerken. Zo wordt een museumbezoek een persoonlijke speurtocht - en dat bespaart heel wat gezeur! Ook ideaal toe te passen op wandel door een vreemde stad...)


dinsdag 1 april 2014

Zoeken: uit het huis van oma!




Naar verluidt schonk oma vroeger melk uit dit kannetje
Kukeleku!

Moeiteloos verschijnt een nostalgisch beeld
Een keurig gezin aan tafel
Kaarsrechte scheiding in het haar; grote linten om de vlechten
Met blozende wangen smakelijk in knapperige kosten bijtend

Maar, bedenk ik me vlug
Waarschijnlijk was het daar even hectisch als bij mij
Met half aangetrokken truien, ongekamd haar
En dromerige blikken
En moeders die zich zorgen maken om de klok, de trein, de schoolbel

Misschien daarom dus de spreuk op de achterkant:


"Zoek geen problemen, tot ze jou vinden"
Het is zo'n beetje mijn motto, Een mantra voor elke morgen
Zomaar, met de melk meegekregen!