zaterdag 28 april 2012

De leesclub (en Julian Barnes)


Al enkele jaren maakt tante deel uit van een heuse boekenclub. Nu is dat minder griezelig dan het misschien lijkt. Immers, niets te statuten en huishoudelijk reglementen! Het betreft gewoon een kliek leeslustige dames die om de zes weken afspreken het zelfde boek door te nemen. Verwante zielen dus, die graag eens doorpraten over hetgeen ze allemaal gelezen hebben (toen de kinderen in bed lagen).

Op de “clubavond” klitten we dan samen bij één van ons. Drinken er schuimwijn, knabbelen nootjes en bespreken het boek. En passant bieden we elkaar lees- en opvoedingstips en een luisterend oor! Om dan tenslotte te eindigen met een kop thee en de prangende vraag: wat wordt onze volgende uitdaging? Nooit een gemakkelijke keuze, steeds inzet van discussie, want er is ondertussen al een hele stapel literatuur de revue gepasseerd. Een kleine selectie:


Gisterenavond was het weer zover! Dit keer was het Julian Barnes die ons samenbracht rond het boek “Alsof het voorbij is”. Sommigen vonden de oorspronkelijke, Engelse titel “The sense of an Ending” trouwens beter en niemand begreep de foto op de Nederlandstalige kaft, maar dat terzijde.

In het boek blikt een oudere man terug op zijn leven en beseft hoe vertekenend herinneringen kunnen zijn. Het menselijk geheugen is namelijk geen fototoestel, geen videocamera, maar een soort selectiemechanisme. Onbewust kleur je je herinneringen bij tot het beeld wat jou past. Als het verleden plots helemaal anders in elkaar zit dan je dacht, roepen de bijpassende emoties allerlei nieuwe herinneringen op. Behoorlijk pittig, zo ondervindt Anthony, de hoofdpersoon uit dit boek.

Die filosofische achtergrond vonden we eigenlijk interessanter dan het verhaal zelf. Voorak het einde vonden we toch een beetje minder (maar misschien hadden we ook te veel verwacht, Booker Prize indachtig!). Neen, we genoten vooral van de verwijzingen naar de Griekse filosofie. En van de beschouwingen over tijd en geschiedenis. Van de Britse sfeer ook. We vroegen ons trouwens ook af of we de hoofdpersoon eigenlijk sympathiek vonden? (moet dat eigenlijk?) En of dit een boek was dat je aan pubers te lezen kunt geven? Misschien wel: er zit in elk geval heel veel levenswijsheid en stof tot nadenken in.






Toen we achteraf aan de thee en de paaseieren zaten, was het weer flink dubben over het nieuwe boek. Moest iemand van u een suggestie hebben voor een goede (en vooral snelle) selectieprocedure: geef een seintje. Uiteindelijk kwam bij ons het volgende plan uit de bus: we lezen Mrs. Dalloway van Virginia Woolf. U hoort er meer over in de loop van juni!

donderdag 26 april 2012

Dickens voor Dummies


De boog kan niet altijd gespannen zijn. Maar af en toe een tandje bijsteken kan ook geen kwaad. Daarom dwingt tante zichzelf op tijd en stond tot “een project”!

Geheel in lijn met 2012-Dickens jaar bestond de opgave deze lente uit het lezen van een boek van “den Charles”. Tante vroeg zich immers af of de grootmeester nog leesbaar is, heden ten dage. Of hij nog wel kan boeien én beroeren, 150 jaar na dato. Zo werd besloten tot het doornemen van David Copperfield a rato van één hoofdstuk per dag. De titelpagina zag er, voor een ouderwetse boekenworm althans, veelbelovend uit:




En, was het leesbaar? Grotendeels wel! Dickens is immers een fantastische verteller die je letterlijk in geuren en kleuren meevoert naar het 19de-eeuwse Londen. Die personages schept waar je van gaat houden. Die bovendien een geweldig soort droge humor bezigt, zodat je regelmatig moet grinniken. En die tenslotte de kunst van de “cliffhanger” al volledig beheerst (niet verwonderlijk: hij verkocht het verhaal in afzonderlijke delen als een feuilleton).

Toch waren er wel een aantal zware hoofdstukken. Vol melodramatisch gedoe. Of in heel ingewikkeld dialect Engels. Maar dat neemt niet weg dat tante de meeste avonden meer dan één hoofdstuk heeft gelezen. Avonden die ze doorbracht in hobbelige postkoetsen op zanderige wegen. Waar ze theedronk bij vogelachtige dames, zatte obers met wilde kapsels te woord stond en strandwandelingen maakte met Little Emily. En waarop ze geweldige personages ontmoette. Zoals de slijmerige “ik-ben-zo-nedrige” Uriah Heep (die helemaal niet nederig bleek te zijn). Of de geweldige Mr. Micawber, die steeds in plechtige, barokke volzinnen spreekt, maar continu op de vlucht moet voor schuldeisers.

OK, doenbaar dus, die Dickens, maar wel even doorbijten af en toe. Om in de sfeer te komen, kunt u misschien eerst beginnen met Charles Pallisers Quincunx. Ook een dikke pil, dat wel, maar in hedendaags tempo geschreven. En duidelijk geïnspireerd door Dickens. Al zal u de humor van de meester zelf wel moeten missen, het is een goede start.




Dus, misschien tot ziens in 19de eeuws London? Tante heeft alvast plannen in die richting!



maandag 23 april 2012

Rare snuiters in een boekenkast


Eén van theetantes vriendinnen heeft al haar boeken op kleur gesorteerd. Dat staat prachtig! Heel rustgevend en harmonieus. Esthetisch verantwoord ook. Maar Theetante is getrouwd met een bibliothecaris...

En dus is de collectie in thematische gehelen ingedeeld (Romans, naslagwerken, historisch werk, thrillers, ...). En binnen elk genre dan weer alfabetisch. Dat is wel zo gemakkelijk. Want tante heeft de neiging tijdens gesprekken absoluut boekentips te willen spuien. En dan met het boekwerk in kwestie aan te komen zetten. Nu vindt ze dat bijna blindelings. Maar, bijzonder oogstrelend ziet de boekenkast er zo natuurlijk niet uit.

Daarom besteedt tante nogal wat energie aan het opvrolijken van de boekenplanken. Aan het rondstrooien van kleine grapjes tussen de statige boekenruggen. En dus fladderen er, zoals u ziet, vreemde vogels rond. En vinden er wilde achtervolgingen plaats:


Elders scharrelt er zelfs kleinvee rond:


Zo, nu weet u meteen welk (boekenvlees) u in de kuip hebt! De boekenkastdetective kan aan de slag.
Meer inspiratie nodig voor de ideale boekenkast? Neem dan eens een kijkje op deze geweldige Pinterestpagina en droom weg bij vele strekkende meter boekwerk! (Aha, tante heeft meteen een alibi om méér boeken te verzamelen)

Maar, laten boeken zich eigenlijk wel zomaar commanderen? Willen zij wel zo netjes in de rij gaan staan? Iets in ons zegt van niet. En er is nu zelfs beeldmateriaal beschikbaar van ondeugende boeken. Benieuwd of dergelijke taferelen zich 's nachts ook in tantes boekenkast afspelen:



En, hoe ziet uw boekenkast er eigenlijk uit? Is er een ordeningsschema te bespeuren? Randdecoratie? Uitstaldrang?

zaterdag 21 april 2012

Kort en krachtig


Nu denkt u misschien: “Maar tante, ik daar heb ik helemaal geen tijd voor! Zulke dikke boeken doorlezen lukt nooit, voor ik het weet ben ik de draad alweer kwijt”. Héél begrijpelijk. En daarom een suggestie: leg eens een bundel kortverhalen op uw nachtkastje!

Laat u voor het slapengaan even meeslepen in een andere wereld. Dat verzet de geest een beetje! Dat waait vanzelf werkmuizenissen uit het hoofd. En dat levert vast mooie dromen op!

En als we dan toch bezig zijn met goede raad: kies voor Jhumpa Lahiri. Een dame met Bengaalse roots die warm kan vertellen over het leven van haar landgenoten in Engeland en Amerika. Denk aan rijkgekleurde sari’s, pittige curry’s, en Bollywood Cinema.

Dat is zo’n beetje de exotische achtergrond. Op de voorgrond staan algemeen menselijke ervaringen. Relaties tussen ouders en kinderen. Studeren in een vreemd land. Hoop en verwachting. Telkens vol begrip en nooit zwaar op de hand. En altijd kort, zodat het verhaal rond is op hoogstens een halfuurtje.

Dat moet er toch van afkunnen? Voor het slapengaan? Of op de trein? Tantes tweede favoriete leesplek. Daar ziet ze trouwens steeds meer verwante zielen de krant opzij schuiven en een boek ter hand nemen. Of is dat omdat ze er nu op let?

Zo had ik op weg naar Brussel best wel eens Odette Toulemonde kunnen tegenkomen. Helemaal opgaand in een boek. Met een blos op de wangen en ongeduldig verder lezend. Net zoals ik heb gedaan in het boek met kortverhalen van Eric Emmanuel Schmitt waar ik haar het eerst ontmoette. Een hartverwarmende boekenworm, die Odette, kijkt u zelf maar:


Ik wens u net zoveel leespassie toe als Odette Toulemonde. (Al mag u van mij best met uw beide voeten op de grond blijven staan!)

donderdag 19 april 2012

Mijn held heet Anna



Zondag is het weer erfgoeddag: allen daarheen! Het thema dit jaar is “helden”. Wapengeletter alom, denkt u? Dappere brandweermannen te over? Voorbeeldige heiligen in overvloed? Wellicht. Maar mijn held is van een ander kaliber. Het is een heldin. En ze heet Anna. Annie. Annie M.G. Schmidt.

Ik draag haar om meerdere redenen al jaren op handen. In de eerste plaats omdat ik zo moet lachen om haar frivole taalgrapjes. Daarnaast ook omdat ze zo’n fijnzinnige, zachte trapjes tegen het algemeen fatsoen geeft. En natuurlijk evenzeer om haar grote fantasie, die ze zo ongegeneerd de ruimte geeft. En tenslotte ook omwille van het feit dat ze als vrouw eigenzinnig haar eigen boontjes dopte, in een tijd waarin dat niet evident was. Dat laatste leerde ik uit de schitterende biografie van Annejet van der Zijl. Een heel boeiend geschreven levensverhaal, vol met fijne anecdotes en citaten. Staat garant voor uren leesplezier, knoop het in uw oren!


Zodoende wordt de kroost met Annie opgevoed. Dat begon al vroeg: ze waren amper drie woorden Nederlands machtig of Jip en Janneke passeerden al de revue. (ongelofelijk trouwens wat die twee allemaal mogen van hun ouders!).

Daarna was het de beurt aan mijn favoriet Pluk van de Petteflet (alleen al omwille van mevrouw Helderder, overstresste huisvrouw met hevige poetsdrang). En nog even later kwamen Abeltje en Minoes onze avonduren opvrolijken. Dat waren telkens weer heerlijke voorleesuurtjes met vers gewassen kroost in pyjama. Moeilijk te zeggen wie nu precies het meest plezier had: zij of ik!

Momenteel zijn we de gedichtjes aan het herontdekken. En de liedjes van Ja Zuster Nee Zuster. Fijne ironie voor de mama, maar ook hilarisch voor de kleintjes. “Laat u maar mijnheer” is op dit moment de favoriet van de dochter. Daarom dus, speciaal voor haar, voor u en voor Annie:



dinsdag 17 april 2012

Een boek? Een boek!

Enige tijd geleden moest de zoon een spreekbeurt geven. Gierende stress alom, dat snapt u. Het thema was echter snel gekozen: Dinosaurussen! Maar mama moest wel coachen bij de voorbereiding. Want zij heeft immers geschiedenis gestudeerd (Middeleeuwen en Dino's: blijkbaar één pot nat).

Dus moeder dook vol ijver haar goed gestoffeerde boekenkast in en kwam met een didactisch volledig verantwoord werk aanzetten. De zoon keek haar zwijgend aan, zuchtte eens diep, rolde met zijn ogen en merkte fijntjes op: "Mama, ik kijk wel even op Google!".
Ja, wie is er nu zo ouderwets om met een boek aan te komen zetten?

Tante's wereld stortte ineen! Wat een hoogmoed! Een boek aan de kant schuiven? Heiligschennis!Maar ze staat niet alleen. Ook voor andere ouders is het knap lastig om uit te leggen wat een boek nu precies voor heeft op een computer. Kijk (en grinnik) maar even mee:



En dan te bedenken dat het zelfs in de Middeleeuwen, bij de opkomst van het boek, nog behoorlijk tricky was om uit te leggen hoe dat ding werkte. Niet iedereen kon daar meteen mee aan de slag. Vandaar de helpdesk:



Helpdesks zijn vandaag niet meer nodig, want we hebben te maken met digital natives. En die stellen zo hun eisen aan bibliotheken:



Maar, wil u uw kroost echt overtuigen van het feiten dat boeken je vleugels geven? dat ze je inspireren, uit het slop kunnen halen en kunnen troosten. En dat ze dus heel wat zorg en liefde verdienen? Ga er dan even voor zitten en laat hen het volgende supermooie filmpje zien (kwestie van hen met eigen middelen te bestrijden...)


donderdag 12 april 2012

Tantes tuinplan(ten)



Tantes lievelingskleur is groen. Grasgroen. Van malse weiden. Van chique gazons bij Britse landhuizen. Of van keurige plantsoentjes midden in de stad. Groen dus. Tot vorig jaar was dat dan ook de dominante kleurschakering in tantes achtertuin. Grasgroen waar je ook keek. GROEN, van ....inderdaad gras, gras, gras. U snapt het al: enige contrastwerking was welkom. En zo trok tante vorige zomer met echtgenoot, schoonvader en de halve vriendenkring een knus tuinhuisje op, voorzien van gepast oubollige strogele verflaag. In de herfst volgde een tuinpad en een extra terrasje om uit de wind (en in de zon) uren thee te drinken. Theetante danste in het rond van vreugde!


Ohlalala, nu alleen de plantjes nog!

Wat tuinplanten betreft is tante geen groentje, maar ze heeft toch ook geen groene vingers. Ze prijst zich dan ook gelukkig met haar buurvrouw madame Stina (en dat trouwens niet alleen voor de tuintips, laat dat duidelijk zijn). Op een stemmige decembermiddag schaarden beide ladies zich rond de livingtafel, met uitzicht op het braak liggende, dorre land. Al snel werden ze helemaal enthousiast van structuren, beplantingsschema's, boompjes en andere flora. Aan het einde van de middag was de theepot leeg en het tuinplan getekend.


Vervolgens heeft tante maandenlang smachtend naar buiten geblikt (zo melodramatisch met een hand en een wang tegen het raam, waarlangs regendruppels naar beneden biggelden). Werd het maar lente...
En nu is het dan zover. De grond is omgespit en opgehoogd. Bij deze verdienen echtgenoot en schoonvader een staande ovatie (klapperdeklapperdeklap!) En dan volgt eindelijk het ware plantwerk!

Wat een zaligheid om zovele oude bekenden te verwelkomen. Geranium bijvoorbeeld, lavendel en sedum! Goede vrienden die complexloos bloeien. Zo heeft tante het graag. Bijen en vlinders zijn de komende maanden van harte welkom in de Buddlea en bij de pioenrozen. En voor de lekkerbekjes zijn er appelboom James en pruimenboompje Rosa. En natuurlijk enig kruidig struikgewas als Rozemarijn, tijm en munt! En verder is tante erg benieuwd naar de baardirissen, de lupinen en de lamsoortjes! En naar het najaarsgeweld van de esdoorn.Ook nieuwgierig geworden? Tante houdt u op de hoogte!



Lieve lezers, zo komt het dus dat ondergetekende de voorbije dagen niet met haar vingers achter het toetsenbord zat. Ze wroette in de aarde. Ze keuvelde met regenwormen! Ze kwetterde met de merel. Ze spitte en ze gieterde dat het een lieve lust was. En ze vond het zalig!

PS. Dank aan de zoon voor de uitmuntende fotoreportage!!!

donderdag 5 april 2012

Jeugdzonde met lavabo




Het is zomer. Zo'n ochtend dat het héél vroeg licht wordt. De vogeltjes fluiten en de zon stroomt gulzig naar binnen.

Ik lig in bed. Ik ben vier jaar. En ik ben klaarwakker.




Maar ik ben niet alleen. Want naast me ligt mijn nichtje. Ook vier jaar. Ook klaarwakker. We kijken elkaar aan, en giechelen hihihi. Maar héél zachtjes hoor. Want in de kamer naast ons slapen mijn ouders. En we weten heel goed dat we hen niet wakker mogen maken.

Nieuwsgierig kijken we rond in de kamer. Het is een ruim vertrek. Heel licht, met veel ramen. En met veel rommel. Door ons geproduceerd de voorbije dagen. Maar we zijn de puzzels en de knuffelberen beu. En op zoek naar een nieuwe uitdaging.

Dan valt ons oog op de lavabo. Een "wastafel" om u tegen te zeggen. Zorgvuldig door mijn ouders uitgezocht. Het is een bruine, met een oranje handdoekje erover gedrapeerd. Ja, mensen, de seventies zijn nog volop aan de gang op dit moment.

In onze nachtponnetjes glippen we uit bed. Trippelende kleine voetjes op het linoleum. En veel gesmoord gegiechel. Zo belanden we voor de lavabo.Eens kijken wat voor mogelijkheden dat biedt.

We merken dat we even groot zijn als dat meubelstuk. Mmm, interessant!

Voorzichtig leggen we onze handjes op de koude rand. Dat gaat prima. En dan - hupsakee - de voetjes van de vloer. Ola, dat is gek!
Maar nog beter dan gewoon bengelen is zwaaien! Zwieren! Schommelen! Omstebeurt! Om ter hardst! Van a één, twéé, drie!!!!

Gesmoord gegiechel en gegrinnik. Maar stil zijn hoor! Deugnietjes!

Plots .... een geweldig gekraak! Een gescheur! En een KRAK.

Angstig trippelen we achteruit. Ons hart bonst in onze keel. We kruipen op ons bed. Onder de dekens.
En tot onze ontzetting zien we hoe de lavabo met Titanic-allures, langzaam maar zeker, loskomt en naar beneden stort.

BOEM!!!!!!!!

En dan wordt het stil, muisstil....